Albacea (n'árabe: (andaluz -ṣáhb-) alwaṣiyya, ‘encargáu del testamentu’) ye la persona encargada por un testador o por un xuez de cumplir la última voluntá del causante y curiar los sos bienes (el caudal hereditariu). Nel primer casu (cuando foi nomáu nel testamentu) denominase albacea testamentariu, y nel segundu, albacea dativu.[1]

En casu d'ausencia de testamentu y d'orde xudicial, denominase albacea lexítimu a aquel a quien pertenez por derechu cumplir la voluntá del testador. Finalmente, llámase albacea universal a quien tien poder irrestricto pa cumplir íntegramente toles disposiciones d'un testamentu. Tamién l'albacea ye consideráu l'ayudante inmediatu que nun futuru va tar preparáu pa ocupar el cargu de la persona a la que ta referida dicha ocupación. Xeneralmente ta rellacionáu coles Asociaciones de Fieles o Hermandaes y Confreríes. Al albacea tien de pagáse-y un saldu, por cuenta de qu'inda nun se dictaminó'l primer fallu pol xuez, el saldu tien de ser dau per parte de tolos fíos del fináu.

ReferenciesEditar

  1. «Albacea». Diccionario de la lengua española. Consultáu'l 23 d'avientu de 2014.