Les barates, cucaraches o cualquier inseutu caseru ye consideráu una alimaña pol home.

Alimaña: ye un vocablu de connotación negativa que s'usa pa identificar a aquelles especies del mundu animal que son refugaes en mediu humanu yá seya pol so aspeutu, nocividad o perxuiciu; y en segunda instancia ye un axetivu calificativu que denota a aquelles persones que pol so comportamientu social son perxudiciales o causen repulsión na sociedá.

EtimoloxíaEditar

La pallabra alimaña ye una deformación metastética de la pallabra animalia que ye un plural del vocablu llatín[1] singular animal. Foi usáu polos naturalistes pa englobar a aquelles especies que los sos traces son confusos, raros o difíciles de describir y que col tiempu usóse pa identificar a aquelles especies d'animales perxudiciales, repulsivos o dañibles que conviven col mediu humanu.

Otres derivaciones homofónicas güei yá ensin usu del vocablu Alimaña provién del español antiguu qu'identificaba a Alemaña como Alimaña, quedando rexistrada esta acepción tantu na fonética de préstamu hispanu nel llinguaxe aymará (Bolivia) y nes lliteratures españoles[2] del sieglu XVIII y que nun tienen nenguna rellación cola actual acepción de la pallabra.

ReferenciesEditar

  1. Etimoloxía d'Alimaña
  2. Cartes d'Eugenio de Zalasar-1866, Sociedá de Bibliófilos de Madrid; páx.22