Baldomero Fernández Ladreda

políticu español (1906–1947)

Baldomero Fernández Ladreda (18  de xunetu de 1906 - 15  de payares de 1947) foi un sindicalista, militar y guerrilleru español.

Baldomero Fernández LadredaPicto infobox character.png
Vida
Nacimientu 18  de xunetu de 1906
Nacionalidá Flag of Spain.svg España
Muerte

15  de payares de 1947

(41 años)
Estudios
Llingües castellanu
asturianu
Oficiu
Oficiu políticu
Miembru de Unión Xeneral de Trabayadores
Partíu Comunista d'España
Serviciu militar
Lluchó en Guerra Civil Española
Creencies
Partíu políticu Partíu Comunista d'España
Cambiar los datos en Wikidata

BiografíaEditar

Empecipia la so actividá política afiliándose a la UXT mientres trabayaba na cementera de Tudela Veguín. En 1934 participa na revolución obrera encabezando'l grupu obreru qu'asaltó la fábrica d'esplosivos asitiada en La Manjoya. Tres la finalización de la revuelta ingresa en prisión afiliándose al Partíu Comunista d'España.

Tres l'españíu de la guerra civil xunir a la llucha, al mandu de un grupu de milicianos qu'actuó'l cercu d'Uviéu. Fundó'l batallón «Ladreda»,[1] que mandó mientres dalgún tiempu. Avanzada la guerra llegaría a mandar la 8ª Brigada asturiana —darréu 179ª Brigada Mista—,[2][1] combatiendo nel País Vascu, Santander y Asturies.[n. 1] A la fin de la guerra pasó a la clandestinidá, abelugándose nos montes d'Asturies. Llegó a entamar la so propia partida guerrillera.[3]

Na clandestinidá —onde se-y conoció pol llamatu de «Ferla»—[4] xunir a la Unión Nacional Española (XUNI). Fernández Ladreda convertir nuna de les principales figures de la resistencia antifranquista n'Asturies.[5] El 15 d'agostu de 1943 fundó, con Arístides Llaneza y Manuel Fernández Pion, el Comité de Milicies Antifascistes (CMA).[6] En 1945, tres la desapaición del XUNI, reconstituyóse'l partíu comunista, siendo nomáu Ladreda líder p'Asturies del partíu.[n. 2] Trescurríu'l tiempu, llegó a oponese decididamente a la política oficial del PCE de rellanzar l'actividá guerrillera, según les actividaes de sabotaxe.[8] Ello llevaríalu a acabar enfrentándose cola direición del partíu nel esiliu, que tamién yera bien crítica cola so llinia d'actuación n'Asturies.[9] Acabaría siendo espulsáu del partíu,[10] en 1946.

En setiembre de 1947 ye deteníu, siendo xulgáu y condergáu a muerte, siendo executáu nel garrote llaín el 15 de payares de 1947 na cárcel d'Uviéu.[11] Sería soterráu nel campusantu civil d'Uviéu, d'onde darréu seríen sacaos los sos restos y llevaos al Campusantu de Soto Ribera.

NotesEditar

  1. Según Óscar Muñiz Martín, en setiembre de 1937 sería nomáu comandante de la Brigada móvil asturiana, actuando nel llamdo «frente oriental» d'Asturies.[1]
  2. Otres fontes, sicasí, señalen qu'ente 1939 y 1945 exerció como secretariu xeneral del PCE n'Asturies.[7]

ReferenciesEditar

BibliografíaEditar

  • Casanova, Julián (2004). Morrer, matar, sobrevivir. La violencia na dictadura de Franco. Barcelona: Ed. Críticu.
  • Engel, Carlos (1999). Historia de les Brigaes Mistes del Exércitu Popular de la República. Madrid, Almena. 84-922644-7-0.
  • Garai, Juan Ramón (2008). Celestino Uriarte. Clandestinidá y resistencia comunista. Tafalla: Txalaparta. ISBN 978-84-8136-524-5.
  • García Piñeiro, Ramón (1990). Los mineros asturianos sol franquismu (1937-1962). Fundación 10 de Mayu.
  • Gómez Parra, Rafael (1983). La guerrilla antifranquista, 1945-49. Revolución.
  • Mateo de la Peral, Diego (1977). Historia d'Asturies. Edá contemporánea I. Ed. Ayalga.
  • Muñiz Martín, Óscar (1976). Asturies na guerra civil. Ayalga.
  • Vega García, Rubén (1998). Clandestinidad, represión y llucha política: el movimientu obreru en Xixón sol franquismu (1937-1962). Conceyu de Xixón.
  • Vilar, Sergio (1984). Historia del Antifranquismo 1939-1975. Plaza & Janés.