Abrir el menú principal

Bernardo Gui o Bernardo Guidoni (Royères, na Limousin, Francia 1261 o 126230 d'avientu de 1331). Relixosu dominicu, foi Inquisidor de Toulouse ente 1307 y 1323. Como compensa pol so trabayu, asignóse-y l'Obispáu de Tuy en Galicia, España, y un añu más tarde el de Lodève en Hérault, Francia. Escribió una guía práutica pa inquisidores utilizada mientres la Baxa Edá Media.

Bernardo Gui
Jean XXII bénissant Bernard Gui.jpg
Obispo de Tuy Traducir


obispu diocesianu


Diócesis: Diócesis de Tuy-Vigo Traducir
obispu católicu


Obispo de Tuy-Vigo Traducir


obispu diocesianu


Diócesis: Ancient Diocese of Lodève Traducir
Vida
Nacimientu Royères1261
Nacionalidá Bandera de Francia Francia
Fallecimientu

Lauroux30  d'avientu de 1331

(69/70 años)
Estudios
Llingües llatín
Oficiu
Oficiu escritor, haxógrafu, inquisidor y sacerdote católicu
Creencies
Relixón Ilesia Católica
Orde relixosa Orde de Predicadores
Cambiar los datos en Wikidata

== Biografía fixo relixosu a los 19 años, ingresando al noviciáu del conventu dominicu de Limoges. Foi decanu d'Albi diez años más tarde (1290) y d'otres poblaciones, pa depués ser nomáu Gran Inquisidor de Toulouse ente 1308 y 1323. Mientres exerció'l so cargu, tuvo de faer frente a trés grandes tipos de herexía de la so dómina: el catarismo, el valdismo y el beguinismo. El so ascensu al episcopáu foi dau pol Papa Xuan XXII en pagu polos sos servicios.

Historiador y haxógrafu del so orde, ye autor de numberoses obres de gran importancia, ente les cualos ye célebre'l manual intitulado Practice Inquisitionis hæreticae pravitatis ("Práutica de la Inquisición na depravación herética") nel cual trataba sobre les práutiques y métodos de la Inquisición.

Obres lliterariesEditar

 
Ilustración de la obra Chronique des rois de France.
  • "Flores de cróniques"
  • "Crónica curtia de los emperadores"
  • "Crónica de los reis de Francia"
  • "Catálogu de los obispos de Limoges"
  • "Tratáu sobre los santos de Limousin"
  • "Tratáu sobre la hestoria de l'Abadía de San Agustín de Limoges"
  • "Crónica de los priores de Grandmont"
  • "Crónica de los priores de L'Artige"
  • "Crónica de los obispos de Toulouse"
  • "Santoral o espeyu de los Santos"
  • "Vides de santos"
  • "Tratáu sobre los 72 discípulos y sobre los Apóstoles"
  • "Tratáu sobre la dómina de la celebración de los concilios"
  • "Compilación histórica sobre la Orde de los Dominicos"
  • "Práutica de la Inquisición"

Bernardo Gui n'obres de ficciónEditar

Ye unu de los personaxes de la novela El nome de la rosa de Umberto Eco, na cual apaez como un individuu fanáticu, cruel y despóticu que s'opón fiero a los razonamientos lóxicos, prefiriendo sometese dafechu a la so infrayable fe en Dios. Utilizando métodos de tortura, inclusive de la so propia invención, fai confesar a les sos víctimes crímenes o pecaos que nun cometieron.

BibliografíaEditar

  • Bernard Gui et son pulgue, Cahiers de Fanjeaux nº16 (1981, réédité en 1995), Privat, Toulouse;
  • Anne-Marie Lamarrigue, Bernard Gui, 1261-1331 : un historien et sa méthode, Honoré Champion, Paris, 2000.