Diferencies ente revisiones de «Espectroscopia»

m
Bot: Orotografía habitual na wiki
m (Bot: Orotografía habitual na wiki)
Dende l'antigüedá, científicos y filósofos especularon sobre la naturaleza de la lluz. La comprensión moderna de la lluz empezó col esperimentu del [[prisma (óptica)|prisma]] de [[Isaac Newton]], col que comprobó que cualesquier [[lluz|fai]] incidente de [[lluz blanco]], non necesariamente procedente del Sol, descomponer nel espectru del arcu iris (del colloráu al violeta). Newton tuvo qu'esforciase en demostrar qu'el colores nun yeren introducíos pol prisma, sinón que realmente yeren los constituyentes de la lluz blanco. Darréu, pudo comprobase que cada color correspondía a un únicu intervalu de frecuencies o [[llargor d'onda|longitud d'onda]].
 
Nos [[sieglu XVIII|sieglos XVIII]] y [[sieglu XIX|XIX]], el prisma usáu pa descomponer la lluz foi reforzáu con rendijas y lentes telescópiques colo que se consiguió asina una ferramienta más potente y precisa pa esaminar la lluz procedente de distintes fontes. [[Joseph von Fraunhofer]], astrónomu y físicu, utilizó esti espectroscopiu inicial p'afayar que l'espectru de la lluz solar taba estremáu por una serie de llíneesllinies escures, que les sos llargores d'onda calcular con estremu cuidu. Otra manera, la lluz xenerada en llaboratoriu por aciu el calentamientu de gases, metales y sales amosaba una serie de llíneesllinies estreches, coloriaes y brillosos sobre un fondu escuru. El llargor d'onda de caúna d'estes bandes yera característica del elementu que fuera calecíu. Daquella, surdió la idea d'utilizar estos espectros como ''buelga dixital'' de los elementos reparaos. A partir d'esi momentu, desenvolvióse una verdadera industria dedicada puramente a la realización d'espectros de tolos elementos y compuestos conocíos.
 
Tamién s'afayó que, si calecía un elementu lo suficientemente ([[incandescencia|incandescente]]), producía lluz blanca continua, un espectru completu de toos el colores, ensin nengún tipu de llinia o banda escura nel so espectru. En poco tiempu llegó'l progresu: pasóse la lluz incandescente d'espectru continuu por una fina película d'un elementu escoyíu que taba a temperatura menor. L'espectru resultante tenía llíneesllinies escures, idéntiques a les qu'apaecíen nel espectru solar, precisamente nes frecuencies onde l'elementu particular producía les sos llíneesllinies brilloses cuando se calecer. Esto ye, cada elementu emite y absuerbe lluz a ciertes frecuencies fixes característiques del mesmu.
 
Les llíneesllinies escures de Fraunhofer, qu'apaecíen nel espectru solar, son la resultancia de l'absorción de ciertes frecuencies característiques polos elementos presentes nes capes más esteriores de la nuesa estrella (espectru d'absorción). Entá había duldes: en 1878, nel espectru solar detectáronse llíneesllinies que nun casaben coles de nengún elementu conocíu. D'ello, los astrónomos predixeron la esistencia d'un elementu nuevu, llamáu [[heliu]]. En 1895 afayóse l'heliu terrestre.
 
D'igual forma que la teoría universal de la gravitación de Newton probó que pueden aplicase les mesmes lleis tantu na superficie de la Tierra como pa definir les órbites de los planetes, la espectroscopia demostró qu'esisten los mesmos elementos tantu na Tierra como nel restu del Universu.
271 592

ediciones