Diferencies ente revisiones de «Ducáu de Nápoles»

m
Bot: Troquéu automáticu de testu (-\b(N|n)amá\b +\1amái)
(Iguo enllaces frañíos a imaxes (3))
m (Bot: Troquéu automáticu de testu (-\b(N|n)amá\b +\1amái))
La población de la capital, [[Nápoles]], variaba nesa dómina ente los 30.000 y los 35.000 habitantes. La nobleza napolitana de la dómina ducal taba representada poles llamaes "families magnaticias", inscrites nos ''sedili'' (conseyos) de la ciudá medieval: ente elles hai que mentar les cases de los Capece, los Ferrario, los Melluso, los Pappansogna, los Boccia, los de Gennaro, los Russo y los Morfisa, que tuvieron una especial relevancia na vida civil de la ciudá a partir del [[Sieglu X]].
 
El ducáu foi instituyíu en [[661]]. Una vegada esaniciáu'l peligru longobardu, [[Constante II de Bizancio]], nomó duque a [[Basilio de Nápoles|Basilio]], un funcionariu local, provocando asina ''de facto'' la nacencia del ducáu de Nápoles, independiente de Bizancio. En [[763]], el duque [[Esteban II de Nápoles]] estableció l'autonomía del ducáu que formaba parte namánamái de manera nominal del Imperiu Bizantín; más tarde, en [[840]] Nápoles pasó a ser definitivamente autónoma cuando'l duque [[Sergio I de Nápoles]] declaró hereditaria la sucesión del ducáu.
 
El Ducáu de Nápoles viose envueltu, dende la so nacencia y mientres tola so esistencia, nuna continua y casi ininterrumpida secuencia de guerres, principalmente defensives, contra la presión de los sos numberosos y poderosos vecinos. Ente estos destáquense los príncipes lombardos de [[Principáu de Benevento|Benevento]], de [[Principáu de Salerno|Salerno]] y de [[Principáu de Capua|Capua]], los corsarios [[sarracenos]], los [[emperadores bizantinos]], los [[Estaos Pontificios|pontífices]] y, a lo último, los [[normandos]], que lo conquistaron definitivamente en [[1137]], poniendo fin a la so hestoria.