Diferencies ente revisiones de «Reinos xermánicos»

m
Bot: Troquéu automáticu de testu (-\b(N|n)amá\b +\1amái)
(Iguo enllaces frañíos a imaxes (1))
m (Bot: Troquéu automáticu de testu (-\b(N|n)amá\b +\1amái))
 
== Los distintos reinos ==
Les [[invasiones bárbares]] dende'l [[sieglu III]] demostraren la permeabilidá del ''[[llimes]]'' romanu n'Europa, afitáu nel [[Rin]] y el [[Danubio]]. La división del Imperiu n'Oriente y Occidente, y la mayor fortaleza del imperiu oriental o [[bizantín]], determinó que fuera namánamái na metá occidental onde se produció l'asentamientu d'estos pueblos y el so institucionalización política como reinos.
 
Fueron los [[visigodos]], primero como [[Reinu de Tolosa]] y depués como [[Reinu visigodu de Toledo|Reino de Toledo]], los primeres n'efectuar esa institucionalización, valiéndose de la so condición de federaos, col llogru d'un ''[[foedus]]'' col Imperiu, que-yos encargó la pacificación de les provincies de [[Galia]] y [[Hispania]], que'l so control taba perdíu na práctica tres les invasiones del [[410]] por [[suevos]], [[vándalos]] y [[alanos]]. D'éstos, namánamái los suevos llograron l'asentamientu definitivu nuna zona: el [[Reinu de Braga]], ente que los vándalos establecer nel norte d'África y les islles del Mediterraneu Occidental, pero fueron al sieglu siguiente esaniciaos polos bizantinos mientres la gran espansión territorial de [[Justiniano I]] (campañes de los xenerales [[Belisario]], del [[533]] al [[544]], y [[Narsés (xeneral bizantín)|Narsés]], hasta'l [[554]]). Simultáneamente los [[ostrogodos]] consiguieron instalase n'Italia espulsando a los [[hérulos]], qu'espulsaren de la mesma de Roma al últimu emperador d'Occidente. El [[Reinu Ostrogodu]] sumió tamién frente a la presión bizantina de Justiniano I.
 
Un segundu grupu de pueblos xermánicos instalar n'Europa Occidental nel [[sieglu VI]], d'ente los que destaca'l [[Reinu francu]] de [[Clodoveo I]] y los sos socesores [[merovinxos]], que mueve a los visigodos de les Galias, forzándolos a treslladar la so capital de [[Toulouse|Tolosa]] a [[Toledo]]. Tamién ganaron a [[burgundios]] y [[alamanes]], absorbiendo los sos reinos. Daqué más tarde los [[llombardos]] establecer n'Italia (568-9), pero van ser ganaos a finales del [[sieglu VIII]] polos mesmos francos, que reinstaurarán l'Imperiu con [[Carlomagno]] (añu [[800]]).
La monarquía xermánica yera n'orixe una institución puramente temporal, venceyada estrechamente al prestíu personal del rei, que nun pasaba de ser un ''[[primus inter pares]]'' (primero ente iguales), que l'asamblea de guerreros llibres elexía ([[monarquía electiva]]), de normal pa una [[espedición militar]] concreta o pa una misión específica. Les migraciones a que se vieron sometíos los pueblos xermánicos dende'l [[sieglu III]] hasta'l [[sieglu V]] (encajonados ente la presión de los [[hunos]] al este y la resistencia del ''llimes'' romanu al sur y oeste) foi fortaleciendo la figura del rei, de la que s'entraba en contactu cada vez mayor coles instituciones polítiques romanes, qu'acostumaben a la idea d'un poder político muncho más centralizáu y concentráu na persona del [[Emperador romanu]]. La monarquía venceyar a les persones de los reis de forma vitalicia, y l'enclín yera a faese [[monarquía hereditaria]], cuidao que los reis (al igual que fixeren los emperadores romanos) procuraben asegurase la elección del so socesor, la mayor parte de les vegaes entá en vida y acomuñar al tronu. El que'l candidatu fuera'l primoxénitu varón nun yera una necesidá, pero terminó imponiéndose como una consecuencia obvia, lo que tamién yera asonsañáu poles demás families de guerreros, arriquecíos pola posesión de tierres y convertíos en llinaxes nobiliarios que se emparentaban cola antigua nobleza romana, nun procesu que puede denominase [[feudalización]]. Col tiempu, la monarquía patrimonializóse, dexando inclusive la división del reinu ente los fíos del rei.
 
El respetu a la figura del rei reforzar por aciu la [[sacralización]] de la so toma de posesión ([[unción]] colos [[sagraos olios]] per parte de les autoridaes relixoses y usu d'elementos distintivos como [[orbe (xoya)|orbe]], [[cetru]] y [[corona (tocáu)|corona]], nel intre d'una ellaborada ceremonia: la [[coronación]]) y la adición de funciones relixoses (presidencia de [[concilio]]s nacionales, como los [[Concilios de Toledo]]) y [[taumatúrxica|taumatúrxiques]] ([[toque real]] de los reis de Francia pa la cura de la [[escrófula]]). El problema amenábase cuando llegaba'l momentu de xustificar la deposición d'un rei y la so sustitución por otru que nun fuera'l so socesor natural. Los postreros [[merovinxos]] nun gobernaben por sigo mesmos, sinón por aciu los cargos de la so corte, ente los que destacaba'l [[mayordomu de palaciu]]. NamáNamái tres la victoria contra'l invasores musulmanes na [[batalla de Poitiers (732)|batalla de Poitiers]] el mayordomu [[Carlos Martel]] viose xustificáu p'argumentar que la [[llexitimidá d'exerciciu]] dába-y méritos abondos pa fundar él mesmu la so propia dinastía: la [[carolinxa]]. N'otres ocasiones recurrir a soluciones más imaxinatives (como forzar la [[tonsura]] -corte eclesiásticu del pelo- del rei visigodu [[Wamba (rei)|Wamba]] para incapacitarle).
 
Los problemes de convivencia ente les minoríes xermanes y les mayoríes locales (hispanu-romanes, galu-romanes, etc.) fueron solucionaos con más eficacia polos reinos con más proyección nel tiempu (visigodos y francos) al traviés de la fusión, dexando los matrimonios mistos, unificando la lexislación y realizando la conversión al [[catolicismu]] frente a la relixón orixinaria, qu'en munchos casos yá nun yera'l [[paganismu]] tradicional xermánicu, sinón el cristianismu [[arrianismu|arriano]] adquiríu nel so pasu pol Imperiu Oriental.