Diferencies ente revisiones de «Videoarte»

Ensin cambiu de tamañu ,  hai 2 años
m
Bot: Orotografía habitual na wiki
m (Bot: Orotografía habitual na wiki)
 
== Antecedentes ==
La creación de la [[cámara escura]], técnica utilizada pa captar la lluz nun material fotosensible. “El desenvolvimientu de les cámares puede ser lleíu como un acontecimientu tecnolóxicu que desligó la esperiencia de la visión d'un suxetu dotáu d'órganos de percepción”.<ref>{{cita llibrollibru|apellido=González M.|nombre=Sebastián|títulu=''Video Tape Is Not Television: aproximamientu a una estética del videoarte''|añu=2006|enlaceautor=Cuadiernos De Música, Artes Visuales Y Artes Escéniques|páxines=251-269}}</ref> L'usu de les [[cámares]] ayuden a tener una nueva forma de percepción de la realidá. Col descubrimientu de les [[cámares]], prodúcense distintes series na producción d'imaxes, nes cualos podemos atopar distintes [[estilos artísticos]].
 
Otru antecedente importante ye la creación de la [[cámara de video]], que ye un mediu tecnolóxicu qu'ayuda a captar la realidá. Una diferencia ente una [[cámara de video]] y una [[cámara fotográfica]] ye que cola primera puede captase lo qu'asocede nesi intre ensin tener que representala.
 
== HestoriaHistoria ==
Según los últimos datos descubiertos el Españoles, Salvador Dalí y Jose Valdelomar fueron posiblemente xuntu a [[Nam June Paik]] y [[Wolf Vostell]] pioneros del videoarte. Dalí foi reclamáu como'l padre del Videoarte en afayándose la proyección de la obra ''Caos y creación'', na que l'artista español asonsaña l'arte de Piet Mondrian y El Bosco, realizada xuntu col artista Philippe Halsman, la obra foi realizada pa ser proxectada n'abril de 1960, na ''Fifth Annual Convention on Visual Communications'', celebrada nel hotel Waldorf de Nueva York. Más tarde na ''Exposition of Music - Electronic Television''<ref>[http://www.medienkunstnetz.de/works/exposition-of-music/images/12/ Nam June Paik, Galerie Parnass, 1963]</ref> na Galería Parnass de [[Wuppertal]] en marzu del [[1963]] Nam June Paik espunxo per primer vegada les sos obres. Wolf Vostell ye consideráu'l ceador de la primera videocinta col títulu ''Sun in your head'' (''Sol na to cabeza'') del añu [[1963]]. En septiembre del [[1963]] presentó Wolf Vostell na Galería Parnass la primer obra qu'incorpora una televisión. Una [[Instalación artística|instalación]] col títulu ''L'Habitación Negra''<ref>[http://www.medienkunstnetz.de/works/deutscher-ausblick/ Wolf Vostell, ''L'Habitación Negra'', 1958]</ref> del añu 1958, de 3 pieces nuna habitación escura con parés pintaes con pintura negra, que güei forma parte de la colección del Muséu Berlinische Galerie en Berlín. Nel mesmu añu Wolf Vostell presentó na [[:en:Smolin Gallery|Smolin Gallery]] de Nueva York la so instalación ''6 TV Dea-coll/age'',<ref>[http://www.medienkunstnetz.de/works/television-decollage ''6 TV-Dea-coll/age'', 1963]</ref> que güei forma parte de la colección del [[Muséu Reina Sofía]]. Nam June Paik llogró en [[1965]] la primer cámara portátil de SONY antes del so comercialización. El [[4 d'ochobre]] de 1965 grabó dende un [[taxi]] les cais de [[Nueva York]] mientres la visita del papa Pablo VI con una finalidá estética pa captar una realidá suxetiva, al marxe de les funciones de grabación de la televisión. Esti fechu esta llargamente aldericáu pos ''Sony'' nun fabricó'l so ''portapack'' hasta [[1967]]. [//en.wikipedia.org/wiki/Portapak] Otra obra conocida de Nam June Paik foi ''Zen for TV'', 1963.
 
Nos estudios de televisión de San José, allugáu n'Estaos Xuníos en 1970, [[Willoughby Sharp]] empezó la serie ''Videoviews'' de los diálogos grabaos en video colos artistes. La serie ''Videoviews'' consiste en diálogos de Sharps con [[Bruce Nauman]] (1970), de [[Joseph Beuys]] (1972), [[Vito Acconci]] (1973), [[Chris Burden]] (1973), [[Lowell Darling]] (1974), y [[Dennis Oppenheim]] (1974). Tamién en 1970, Sharp presenta ''Body Works'', una esposición d'obres de video de [[Vito Acconci]], [[Terry Fox]], [[Richard Ferrucha]], [[Keith Sonnier]], [[Dennis Oppenheim]] y [[William Wegman]] que se presentó nel Muséu de Tom Marioni del arte conceptual, San Francisco, California.
 
El videoarte fíxose inmensamente popular na ciudá de Nueva York. The Kitchen foi fundada por [[Steina y Woody Vasulka]] asistíu pol directordireutor de videos de [[Dimitri Devyatkin]] y Shridhar Bapat en 1971. El videoarte y la música electrónica fueron amosaos a un públicu ansiosu.
 
== Característiques ==
 
Esisten dellos artículos nos cualos pregúntense si'l videoarte puede ser consideráu un nuevu tipu d'arte o non. Enfocaremos nun artículu llamáu ''Video Tape Is Not Television: Aproximamientu a una estética del videoarte''.
Nos últimos años creáronse nueves formes d'esperimentación, per mediu del usu de los medios de les [[tecnoloxíes dixitales]]. El videoarte, como se mentó enantes, ta rellacionáu con [[técniques audiovisuales]] y dixitales de la imaxe, polo que ye consideráu como un nuevu paradigma estéticu.<ref name="Cuadiernos De_1">{{cita llibrollibru|apellido=González M.|nombre=Sebastián|títulu=Video Tape Is Not Television: aproximamientu a una estética del videoarte|añu=2006|enlaceautor=Cuadiernos De Música, Artes Visuales Y Artes Escéniques|páxines=250-269}}</ref>
L'autor menta que los [[medios audiovisuales]] crearon na sociedá una idea, que menta como “dictadura de les imaxes”, y esplica que'l significáu de guapura, en cuanto al arte, camudó, solo ye bellu si la publicidá ye cool”<ref name="Cuadiernos De_1">{{cita llibrollibru|apellido=González M.|nombre=Sebastián|títulu=Video Tape Is Not Television: aproximamientu a una estética del videoarte|añu=2006|enlaceautor=Cuadiernos De Música, Artes Visuales Y Artes Escéniques|páxines=250-269}}</ref>
El problema en cuanto si ye arte o nun provien de qu'el videoarte vien sustituyir los materiales más importantes d'un artista, como son los [[llenzos]] y los [[pigmentos]], por [[cámares fotográfiques]] y [[cámares de video]], lentes, etc. Lo que se debe d'entender ye que col videoarte puede esperimentase col tiempu, faelo directu o retardalo.
Otra razón pola que se piensa qu'el videoarte nun ye arte ye por cuenta de que nun tien interacción col [[espectador]]. Esto camuda cola videoinstalación yá que el suxetu que repara, ye dicir el [[espectador]], forma parte de la obra.
{{llistaref}}
<ref>{{cita publicación|apellido=Dow|nome=S. R.|título=Cuaderno de música, artes visuales y artes escéniques|publicación=Video, videoarte, iconoclasmo/VIDEO, VIDEO-ART; ICONOCLASM|añu=2013|páxines=103-125|url=http://search.proquest.com/docview/1433225785?accountid=11643}}</ref>
<ref>{{cita llibrollibru|apellíos=Llozanu|nome=Bartolozzi|añu=1999|editorial=Madrid: Nerea|páxines=1932-1998|apellíos2=del Mar|nome2=María|apellido3=Vostell|nome3=Wolf}}</ref>
<ref>{{cita publicación|apellido=Riboulet|nome=Célia|título=Migraciones Visuales: analís del fenómenu migratoriu al traviés del videoarte|publicación=Intercom: Revista Brasileira de Ciências da Comunicação|fecha=22 de setiembre de 2014|añu=2012|páxines=169-188.|url=http://www.scielo.br/scielo.php?script=sci_arttext&pid=S1809-58442012000200009&lng=en&tlng=ye. 10.1590/S1809-58442012000200009.}}</ref>
<ref>{{cita llibrollibru|apellíos=Bonet|nome=Y.|títulu=En redol al video/ Eugeni Boner, … [et al.].|añu=1984|editorial=Méxicu : G. Gili}}</ref>
 
 
306 348

ediciones