Abrir el menú principal

Cambios

m
Bot: Troquéu automáticu de testu (-I'l +I el )
L'alderique filosóficu más antiguu sobre la llingua que se caltuvo ye'l diálogu de [[Platón]] (c. 427-347 a. de C.) tituláu Cratilo. Tratar d'un discutiniu alrodiu de los oríxenes del llinguaxe y la naturaleza del significáu, na que Hermégenes sostien la opinión de que les palabres son convencionales y la so relación coles coses ye arbitraria, ente que Cratilo defende que “hai un nome correctu de manera natural pa caúna de les coses: un nome nun ye a cencielles el que delles persones alcuerden pa llamar a una cosa”.
 
Dende finales del sieglu XVIII'l el llinguaxe y la diversidá de les llingües atraxeron l'atención d'un númberu d'especialistes cada vez mayor. Esti enfoque foi conocíu primero como “[[Filoloxía]]” centrándose nel estudiu del desenvolvimientu históricu del llinguaxe.
Los llingüistes consideraron frecuentemente'l so trabayu como científicu y esperimental n'oposición a les especulaciones de les tradiciones filosófico y teolóxico. Pero, de forma creciente dende la llingüística vien encetándose nos últimos años l'estudiu de los fundamentos de la llingüística y la determinación de la naturaleza de les teoríes llingüístiques que yeren oxetu d'atención al llinguaxe relixosu y les sos formes típiques d'espresión. D'esta miente, nos nuesos díes cada vez paez más conveniente l'aproximamientu ente aquellos trés tradiciones d'estudiu del llinguaxe.
 
126 166

ediciones