Diferencies ente revisiones de «Mitoloxía romana»

Ensin cambiu de tamañu ,  hai 1 añu
m
Preferencies llingüistíques
m (Bot: Troquéu automáticu de testu (-Divos +Dios))
m (Preferencies llingüistíques)
[[Archivu:Ceres statue.jpg|thumb|140px|Estatua de Ceres portando fruta.]]
 
Les práctiquespráutiques rituales romanes de los sacerdotes oficiales estremaben claramente dos clases de dioses: los ''di indigetes'' y los ''di novensides'' o ''novensiles''. Los ''indigetes'' yeren los dioses orixinales del estáu romanu (vease ''[[Di indigetes]]''), y el so nome y naturaleza tán indicaos polos títulos de los sacerdotes más antiguos y poles fiesta fixes del calendariu. Los ''novensides'' yeren divinidaes posteriores que los sos cultos fueron introducíos na ciudá nel periodu históricu, de normal nuna fecha conocida y como respuesta a una crisis específica o necesidá percibida.
 
Les divinidaes romanes primitives incluyíen, amás de los ''di indigetes'', un montón de los llamaos dioses especialistes que los sos nomes yeren invocaos al realizar diverses actividaes, como la collecha. Los fragmentos de los vieyos rituales qu'acompañaben a estos actos como l'aráu o la llantadera revelen qu'en cada parte del procesu invocar a una deidá distinta, tando'l nome de caúna d'elles deriváu regularmente del verbu pa la operación. Estes divinidaes pueden ser arrexuntaes sol términu xeneral de dioses asistentes o auxiliares, que yeren invocaos xuntu coles deidaes mayores. Los antiguos [[cultu|cultos]] romanos yeren más un polidemonismo qu'un politeísmu: los conceutos que los adoradores teníen de los seres invocaos consistíen en pocu más que los sos nomes y funciones, y el ''[[numen]]'' o ‘poder’ del ser manifestar en formes altamente especializaes.
[[Archivu:Minerva_from_Bath.jpg|thumb|170px|left|Una cabeza de Minerva topada nes ruines de los [[baños romanos]] de [[Bath]] (Inglaterra).]]
 
El calter de los ''indigetes'' y les sos fiestes amuesen que los antiguos romanos non yá yeren miembros d'una comunidá agrícola sinón que tamién taben arguyosos de lluchar y bien arreyaos cola guerra. Los dioses representaben distintivamente les necesidaes práctiquespráutiques de la vida diaria, como les sentía la comunidá romana a la que pertenecíen. Apurríense escrupulosamente a los ritos y ufriendes que consideraben apropiaos.
Asina, [[Jano]] y [[Vesta (mitoloxía)|Vesta]] guardaben la puerta y el llar, los [[Llares (mitoloxía)|Llares]] protexíen el campu y la casa, [[Pales]] les camperes, [[Saturno (mitoloxía)|Saturno]] la llantadera, [[Ceres (mitoloxía)|Ceres]] la crecedera del granu, [[Pomona]] la fruta, y [[Consus]] y [[Ops]] la collecha. Inclusive'l maxestosu [[Xúpiter (mitoloxía)|Xúpiter]], rei de los dioses, yera honráu pola ayuda que les sos agües daben a les granxes y viñeos. Nel so más ampliu calter yera consideráu, al traviés de la so arma de rayos, el direutor de l'actividá humana y, pol so ampliu dominiu, el protector de los romanos nes sos espediciones militares allende les fronteres del so propiu país. Prominentes na dómina más antigua fueron los dioses [[Marte (mitoloxía)|Marte]] y [[Quirino (mitoloxía)|Quirino]], que de cutiu s'identificaben ente sigo. Marte yera un dios de la guerra al que s'honraba en marzu y ochobre. El investigadores modernos creen que Quirino foi'l patrón de la comunidá militar en tiempos de paz.