Diferencies ente revisiones de «Jules Verne»

8 bytes desaniciaos ,  hai 1 añu
m
Iguo testu: -"director/a" +"direutor/a"
m (Preferencia)
m (Iguo testu: -"director/a" +"direutor/a")
En [[1840]], Jules Verne entra nel ''Petit Séminaire de Saint-Donatien''<ref>Nesi seminariu, acepten dos categoríes d'alumnos : los eclesiásticos y los llaicos. Estos últimos paguen el doble de la cantidá abonada polos otros. Jules y el so hermanu tan, naturalmente, na categoría de los «llaicos». Cf. Cécile Compère, op cité. Páxina 15.</ref>, onde cursará la cuarta, la tercera y la segunda. Síguelu'l so hermanu, en pensión como él. Na so novela inacabada, ''Un prêtre en 1839''<ref>Jules Verne, ''Un prêtre en 1839'', Chapitre XXI, Le Cherche-Midi éditeur, 1992.</ref>, Jules Verne describió esi pequeñu seminariu de manera poco afalagadora<ref>Joëlle Dusseau, ''Jules Verne'', Éditions Perrin, 2005, páxina 45.</ref>.
 
El mesmu añu, Pierre Verne compra a [[Chantenay-sur-Loire|Chantenay]] una villa pa les vacacioness, tovía existente nel 29 bis, de la ''rue des Réformés'', enfrente a la ilesia de Saint-Martin-de-Chantenay (el Muséu Jules-Verne, asitiáu igualmente en Chantenay, ta instaláu nun edificiu ensin relación cola familia Verne). A tola familia-y gusta axuntáse nesta casa de campu. Les vaciones de Jules pasen igualmente en [[Brains]], na propiedá de so tíu Prudent Allotte, ''La Guerche''. Esti últimu ye un vieyu armador solteru, que dio la vuelta al mundo y tornó pa instalase nel so país natal en 1827/1828. Ye alcalde de [[Brains]] de 1828 a 1837. Al xoven Verne presta-y xugar interminables partíes de faire d'interminables parties del ''xuegu de la oca'' col vieyu trotamundos<ref>Verne acordaráse más sero cuando escribe ''Le Testament d'un excentrique''. Noma igualmente ''Uncle Prudent'' a unu de los personaxes de ''Robur le Conquérant''. Cf. Cécile Compère: ''Les vacances''. Revue Jules Verne 4. 1997. Páxina 35.</ref>.
 
[[Archivu:Nantes - lycée Clemenceau.jpg|vignette|thumb|Lycée Royal de Nantes (anguaño Lycée Clemenceau) onde estudió Jules Verne.]]
El [[27 de febreru]] de [[1863]] ye admitíu como miembru de la ''Sociedá d'autores y compositores dramáticos''.
 
Le [[26 d'avientu]] 1863, Verne asoleya un artículu nel ''Musée des familles'' un artículu relatando la 'esperiencia del so amigu [[Nadar]] a bordu d'un globu xigantescu, el ''Géant''. el fotógrafu crea la ''Société d'encouragement pour la locomotion aérienne au moyen d'appareils plus lourds que l'air'' (''Sociedá de sofitu pala locomoción aérea por medio d'aparatos más pesaos que l'aire''), na que Jules Verne ye censor.
 
Per esti tiempu, descubre l'universu d'[[Edgar Allan Poe|Edgar Poe]] a través de les traduciones de [[Charles Baudelaire]]. L'escritor americanu fascínalu, hasta'l puntu que-y consagra l'únicu estudiu lliterariu qu'escribió, apaecíu en [[1864]] nel ''Musée des familles'', ''Edgar Poe et ses œuvres''<ref>Jean-Paul Dekiss. ''Jules Verne l'enchanteur''.</ref>.
So padre, Pierre Verne, muerre'l [[3 de payares]] de [[1871]], en Nantes.
 
Treslládase a vivir a [[Amiens]], villa natal de la so muyer, en [[1872]]. Nesta dómina, Amiens cuenta con delles sociedaes de sabios: d'esta miente vemos frecuentemente a Jules na Biblioteca de la Sociedá Industrial, que ta abonada a numberoses revistes científiques. El [[8 de marzu]] de [[1872]], conviértese en miembru titular de l'''Académie des Sciences, des Lettres et des Arts d'Amiens'' de la que foi elexíu DirectorDireutor en [[1875]] y en [[1881]] y, nesta ocasión, pronuncia varios discursos de bienvenía, especialmente a unu de los sos amigos, el caricaturista [[Gédéon Baril]], que firma les ilustraciones de ''Dix heures en chasse'', na editorial Hetzel. En cambio, nun consigue entrar na ''Académie française''.
 
Dende xunu de [[1867]], l'''Académie française'' corona'l ''Magasin d'Éducation et de Récréation'', nel que Jules Verne ya asoleyara delles noveles, depués, demientres la sesión del [[8 d'agostu]] de [[1872]], son los ''Voyages extraordinaires'' nel so conxuntu los qu'algamen el mesmu honor. Nesta osción, M. Patin, secretariu perpetuu de l'Académie, fai l'emponderamientu de Jules Verne que, mui contentu con esti premiu, ambiciona un sillón na honorable institución. Fracasando nel so intentu aquel añu, torna a intentalo en [[1877]], col fuerte sofitu [[Alexandre Dumas fíu]]. Nuevu desengañu: ye [[Victorien Sardo u]]'l que resulta elexíu. Verne nun renuncia y intenta una nueva oportunidá en [[1883]]. Esta vez, ye'l fracasu de la obra qu'asoleyó de ''Kéraban-le-Têtu'' y qu0'escribió ensin collaboración la que-y torga'l camín. Verne retírase a Amiens, pero en [[1884]], presenta nuevamente la so candidatura y presiona a Dumas píu pa que lu ayude<ref> Volker Dehs, « Correspondance Verne-Dumas fils », ''Bulletin de la Société Jules Verne'', númberu 94, 1990.</ref>. Ye un nuevu fracasu, que lu asquea pa siempre<ref>Piero Gondolo della Riva, « Jules Verne et l'Académie française », ''Bulletin de la Société Jules Verne'', númberu 53, 1980.</ref>.
 
En [[1874]], publica ''[[La vuelta al mundu n'ochenta díes]]'' y compra'l ''Saint-Michel II''. El mesmu añu, algama pal so barcu la concesión del ''Yacht-Club de France'', del que ye nomaáu miembru honorariu<ref>Marcel Destombes, « Le manuscrit de ''Vingt mille lieues sous les mers », ''Bulletin de la Société Jules Verne'', númberos 35/36.</ref>. En 1876, Honorine Verne ye víctima d'abondoses métrorraxes que paez que la van llevar a la muerte, pero ye salvada por una transfusión de sangre, casu rarísimu na dómina. Un añu más sero, Verne da un fastuosu baile de mázcares n'[[Amiens]], cola participación del so amigu [[Nadar]], el modelu de [[Michel Ardan]], héroe de les sos noveles ''De la Terre à la Lune'' y ''Autour de la Lune''. Desgraciadamente, la so muyer recae delles xornaes más tarde. L'editor desaprueba manifiestamente esi baile, que l'autor da portanto pa asentar la posición de la so muyer y los sos fíos n'Amiens<ref>Olivier Dumas, ''Voyage à travers Jules Verne'', páxines 179–181.</ref>.
De xunu a agostu de [[1878]], Jules Verne naviga de [[Lisboa]] a [[Arxelia]] nel ''Saint-Michel III'', depués, en xunetu de [[1879]], n'[[Escocia]] y [[Irlanda]]. Tercer cruceru en xunu de [[1881]], col so hermanu, el so sobrín Gaston y Robert Godefroy : visita'l [[Mar del Norte]], [[Holanda]], [[Alemaña]], depués pela canal d'Eider, [[Kiel]] y el Báltico hasta [[Copenague]]. Existen numberoses reseñes sobre esi viaxe,de nombreux renseignements sur ce voyage, puesto que Paul Verne escribió'l relatu, asoleyáu na editorial Hetzel<ref>''De Rotterdam à Copenhague''. Verne revisó'l testu del so hermanu a petición del editor. Cf. Olivier Dumas, ''Voyage à travers Jules Verne'', páxina 175.</ref>. En [[1882]], dexa'l boulevard Longueville, onde reside dende [[1873]], pa treslladase a la rue Charles Dubois, la famosa casa de la torre cororada por un mirador que presenta semeyances sosprendentes coles cases con torre en dos de les sos noveles póstumes, ''Le Secret de Wilhelm Storitz'' y ''La Chasse au météore''<ref>Claude Lepagnez, ''Amiens dans les romans de Jules Verne'', en Revue Jules Verne n°7, ''Jules Verne et la cité'', CIJV 1999, p.25-42</ref>. El [[8 de marzu]] de [[1885]], dará un segundu baile na so nueva residencia, baile al que la so muyer pudo, esta vez, asistir<ref>''Voyage à travers Jules Verne'', páxina 182.</ref>.
En [[1884]], Jules Verne decide facer un gran cruceru pel [[Mar Mediterraneu|Mediterraneu]]. El ''Saint-Michel III'' dexa Nantes el 13 de mayu. A bordu atópense Paul Verne, Robert Godefroy, Michel Verne y Louis-Jules Hetzel. Cuenta atopar a la so muyer, de visita en casa de la so fía Valentine y del so xenru, n'[[Arxelia]]. El barcu llega a [[Vigo]] el 18, a [[Lisboa]] el 23. Verne pasa per [[Gibraltar]] el 25 de mayu. A la so llegada a [[Orán]], alcuéntrase con Honorine y ye recibíu pola sociedá xeográfica de la ciudá. Los periódicos dediquen-y numberosos artículos. El 10 de xunu, llega a [[Annaba|Bône]] onde'l ''bey'' de [[Túnez]] pon a la so disposición un vagón especial. Tornando al so barcu, sufre una tempestá cerca de [[Malta]], visita [[Sicilia]], [[Siracusa]], depués [[Napoles]] y [[Pompeya]]. N'[[Anzio]], el grupu garra'l tren pa [[Roma]]. El 7 de xunetu, Verne ye recibíu n'audiencia privada pol [[Papa Lleón XIII]]. Curiosamente,el día siguiente, visita la lóxa masónica de la ciudá<ref>Piero Gondolo della Riva, « Jules Verne, franc-maçon ? », ''Bulletin de la Société Jules Verne'', númberu 171, 2009.</ref>. Mas sero reúnese con [[Louis-Salvador de Habsbourg-Lorraine]], col qu'establez una relación epistolar que durará hasta la muerte del escritor. Dos meses depués de zarpar el barcu, Verne ta de vuelta n'Amiens<ref>Joëlle Dusseau, ''Jules Verne'', Perrin, 2005.</ref>.
 
=== Últimos años ===
El 15 febrery de 1887, so madre, Sophie Verne, muerre. L’escritor nun pue acudir al intierru, yá que camina con dificultá y la so curación nun avanza<ref>Carta de Jules Verne a Louis-Jules Hetzel del 16 de febreru de 1887, ''Correspondance de Jules et Michel Verne avec Louis-Jules Hetzel'', tomu I, Slatkine, 2004.</ref>.
 
Obligáu a facese sedentariu, tresllada'l so interés pola vida de la ciudá. En [[1888]], Jules Verne ye elexíu pal conceyu d'[[Amiens]] sobre la lista republicana (izquierda moderada) liderada por [[Frédéric Petit]]. Ocupará'l puestu quince años. Verne nun yera un republicanu convencíu, yá que tola vida se consideró monárquicuu, pero de tendencia orleanista<ref>Adrien Carré, « Jules Verne et les Princes d'Orléans », ''Bulletin de la Société Jules Verne'', númberu 53}}, 1980.</ref>. Nel somantu del conceyu, foi l'encargáu, de los espectáculos, de circu y de les exposiciones<ref>Jean-Paul Dekiss, ''Jules Verne l'enchanteur'', páxina 295.</ref>. El dossier sobre'l ''Cirque Municipal'', yá propuestu a lo llargo del mandatu anterior del Ayuntamientu, lleva-y munchu tiempu. Implícase fuertemente, a pesar de les crítiques a la construción del edificiu. Consigue sacar alantre'l so proyeutu, el 23 de xunu de 1889, pronuncia'l discursu d'inauguración<ref>Joëlle Dusseau, ''Jules Verne'', páxina 394.</ref>.
 
[[Imaxe:Cirque Amiens foule début XXe.jpg|thumb|left|El Cirque Municipal d'Amiens a entamos de sieglu y que Jules Verne inaugura con un discursu en 1889.]]
Caballeru de la [[Lexón d'honor]] dende agostu de 1870, Jules Verne ye promovíu al grau d'oficial el 24 de xunetu de 1892. Ye condecoráu'l [[11 d'ochobre]] siguiente pol Prefectu de la Somme<ref>Cécile Compère, « Monsieur Verne, président et présidé », ''Bulletin de la Société Jules Verne'', númberu 69, 1984.</ref>.
 
El [[27 d'agostu]] de [[1897]], el so hermanu Paul muerre como consecuencia de trastornos cardiacos que sufría dende diba tiempu. Verne queda postráu y refuga tou desplazamientu. Escribe una carta chocante al so sobrín Maurice, que termina asina: : « Ocho de la tarde. Tengo miéu que me seya imposible dir a París »<ref>Carta a Maurice Verne del 27 d’agostu 1897, ''Correspondance familiale'', páxina 488.</ref>.
 
En 1900, Verne dexa'l domiciliu particular de la cai Charles Dubois y torna a la casa qu'alquilara nel 44 del boulevard de Longueville. L'apartamentu, menos espaciosu, permite-y vivir más fácilmente. Caltién los sos hábitos: un gabinete de trabayu y la so biblioteca contigua. Siempre la mesma mesa sobre la qu'escribe dende va trenta años <ref>Jean-Paul Dekiss, ''Jules Verne, l'enchanteur'', páxina 356.</ref>. L'escritor reconoz a un visitante, Robert Sherard: « Tengo una catarata nel mio güeyu derechu, pero l'otru ta tovía enforma bien »<ref>''Entretiens avec Jules Verne''. Entrevista dada a Robert Sherard y apaecida en ''T.P's. Weekly'' n'ochobre de 1903. Slatkine. Páxines 198-199.</ref>. Refuga pues facese operar.
En 1902, siente amenorgar les sos fuerces intelectuales. A una petición del direutor de l'Académie d'Amiens, responde: « Pídeme qu'escriba dalguna cosa pa l'Academia. Escaez usté qu'a la mio edá les palabres vanse y les idees nun vienen »<ref>Volker Dehs, « Jules Verne à l'Académie… d'Amiens », ''Bulletin de la Société Jules Verne'', númberu 121, páxines 34–39, 1997.</ref>.
 
En [[1903]], l'escritor nun escribe munco, pero confía a Robert H. Sherard que tien muncho avanzao y que nun ye tan grave que tien que trabayar lentamente <ref>Robert H. Sherard, ''Jules Verne retrouvé'', en Textes oubliés, Éditions 10/18, 1979, páxina 387.</ref>. N’efeutu, dende 1892, Verne tien una lriestra de noveles escrites y les corrixe al mesmu tiempu del so asoleyamientu<ref>Piero Gondolo della Riva, « Les dates de composition des derniers « Voyages extraordinaires » », ''Bulletin de la Société Jules Verne'', 119, 1996, páxines 12–14.</ref>. A pesar de too, acepta la presidencia del grupu [[Esperantu|esperantófonu]] d'[[Amiens]]. Ardiente defensor d’esta moza llingua internacional, promete a los sos amigos escribir una novela na que describirá los méritos del esperanto. Entama la redación de ''Voyage d'étude'' hacia fin d’añu. Pero agotáu, Verne dexa la pluma depués de 6 capítulos. El borrador será retomáu pol so fíu Michel, pero la obra final (''L'Étonnante Aventure de la mission Barsac'') nun fairá mención al esperanto.
 
[[Imaxe:Jules Verne 1905.png|thumb|left|Jules Verne sobre'l so llechu de muerte (1905).]]