Abrir el menú principal

Cambios

29 043 bytes amestaos ,  hai 1 añu
Páxina creada con «{{Ficha d'autoridá | imaxe = GralEduardoLonardi.jpg | escudo=Coat_of_arms_of_Arxentina.svg | cargu= Presidente de la Nación Arxentina | subtítulu=''de facto'' | enta…»
{{Ficha d'autoridá |
imaxe = GralEduardoLonardi.jpg
| escudo=Coat_of_arms_of_Arxentina.svg
| cargu= [[Presidente de la Nación Arxentina]]
| subtítulu=''de facto''
| entamu= [[23 de setiembre]]
| final= [[13 de payares]] de [[1955]]
| vicepresidente= [[Isaac Francisco Coloraes]]
| predecesor= [[José Domingo Molina Gómez]] (''de facto'')
| sucesor= [[Pedro Eugenio Aramburu]] (''de facto'')
| fecha de nacencia= [[15 de setiembre]] de [[1896]]
| fecha de fallecimientu= [[22 de marzu]] de [[1956]]<br>(59 años)
| cónyuge= [[Mercés Villada Achával]]
| oficiu=[[Militar]]
| almamáter = [[Colexu Militar de la Nación (Arxentina)|Colexu Militar de la Nación]]
| relixón = [[Católicu]]
| robla= Firma Eduardo Lonardi.jpg
}}
{{Ficha de militar
| nome =
| imaxe =
| pieimagen =
| rangu = [[Archivu:Teniente Xeneral.PNG|111px]] [[Teniente Xeneral]]
| años de serviciu = [[1916]] - [[1951]]
| moteyo =
| llealtá = {{ARG}}
| caña = [[Exércitu Arxentín]]
| escudu = Exercito Arxentín Escudu.png
| pieescudo =Exércitu Arxentín
| firma =
}}
[[Archivu:Eduardo Lonardi (discursu).JPG|derecha|miniaturadeimagen|Asunción de Lonardi.]]
'''Eduardo Ernesto Lonardi''' ([[Ciudá Autónoma de Bonos Aires|Bonos Aires]], [[15 de setiembre]] de [[1896]] - Bonos Aires, [[22 de marzu]] de [[1956]]) foi un [[militar]] [[arxentín]], qu'exerció, como cuartu presidente ''de facto'', el cargu de [[Presidente de la Nación Arxentina]] ente'l [[23 de setiembre]] de [[1955]] y el [[13 de payares]] de [[1955]].

== Carrera militar ==

Fíu d'Eduardo Policarpo Lonardi y Blanca Delia Doucet, Eduardo Ernesto pasó gran parte de la so carrera na ciudá de [[Córdoba (Arxentina)|Córdoba]] onde estableció fuertes venceyos con sectores altos de la sociedá local al contraer nupcias el [[12 d'avientu]] de [[1924]] con [[Mercés Villada Achával]] (1903-1988), fía de Clemente Segundu Villada Carranza y Mercedes Achával Ávila. Ellí desempéñase como Director de la Escuela d'Artillería qu'años más tarde utilizaría como focu de la sublevación de la [[Revolución Llibertadora (Arxentina)|Revolución Llibertadora]].<ref name="Llibru de Presidentes"> El Llibru d'el Presidentes Arxentinos del Sieglu XX; por [[Félix Lluna]], [[Mónica Deleis]], [[Ricardo De Titto]] y Diego L. Arguindeguy; Editorial: Aguilar; I.S.B.N: 950-511-656-X; Añu 2000</ref>

Asocedió al coronel [[Juan Domingo Perón]] como Amestáu Militar en [[Chile]] en [[1942]] onde se vio envolubráu nun casu d'espionaxe que fuera entamáu pol so antecesor, que lo llevó inclusive a tar deteníu naquel país.<ref name="Llibru de Presidentes" />

Negar a participar del golpe de [[1943]] y sumóse en [[1951]] al intentu de deponer a Perón, dempués de lo que foi pasáu a retiru ostentando'l rangu de Xeneral de División.<ref name="Biogr.">[http://todo-argentina.net/biografias/Personaxes/eduardo_lonardi.htm Biografía]</ref>
== Golpe d'Estáu y gobiernu ==
{|class="infobox" style="text-align:center"
|-
! width="10"| Añu !
width="100"| Crecedera<br/> del PIB
|-
| 1955 || {{estable}}
|}
Eduardo Lonardi encabezó'l llevantamientu contra'l gobiernu constitucional el 16 de setiembre de 1955, que terminaría na implantación de la dictadura autotitulada Revolución Llibertadora. La conseña de Lonardi colos sos cómplices nel interior del comandu yera "Dios ye xustu". La V División (lleal al Gobiernu), abarganó a Lonardi, viendo que la situación yéra-y desfavorable pidió qu'acelerara'l so llevantamientu, entós la flota bombardeó los depósitos de Mar de la Plata, dempués de lo que los golpistes llegaron a amenaciar con bombardear Bonos Enrites si Perón nun arrenunciaba. El golpe se autodenominó Revolución Llibertadora. Mientres la so dictadura foi clausuráu'l [[Congresu de la Nación Arxentina|Congresu Nacional]], depunxo a los miembros de la [[Corte Suprema de Xusticia de la Nación Arxentina|Corte Suprema]] y toles autoridaes provinciales, municipales y universitaries y puestu en comisión a tol Poder Xudicial.<ref>Los mitos de la hestoria arxentina 5, Felipe Pigna, pag 13, ISBN 9789504932116 - Tema: Hestoria Argentin</ref>

Por decretu 415 del 6 d'ochobre de 1955 dispúnxose'l cese de tolos miembros de la Corte Suprema de Xusticia de la Nación. Paralelamente removió al Procurador vía decreto y de la mesma foi nomáu Procurador Xeneral por Decretu Nº 415 del 6 d'ochobre de 1955 a [[Sebastián Soler]] que'l so antiperonismo poner de manifiestu en dellos dictames.<ref>V. PELLET LASTRA, Arturo, Hestoria política de la Corte. 1930-1990. Bonos Aires, 2001, pág. 233.</ref> Producióse la suspensión del [[Estáu de derechu]], de les actividaes polítiques, partidaries y gremiales y el cese de tolos mandatos electivos. Nes provincies los gobiernos fueron interveníos y de manera similar proceder colos conceyos. La CGT foi intervenida y robaron de la so see'l cadabre d'Eva Duarte.<ref>https://www.mdzol.com/nota/160186-a-54-anos-del golpe militar-a-peron/</ref> Emite'l Decretu 1339 del 30 de setiembre de 1955 a la selmana de tomar el poder, nel cual decrétase la intervención de la [[Universidá de Bonos Aires]] y el restu de les universidaes nacionales. Deroga les lleis 13031 y 14297, y confier al Interventor na Universidá de Bonos Aires, y a los Delegaos Interventores, les facultaes del Rector, Decanu y respectivos Conseyos que queden suprimíos. El 7 d'ochobre de 1955, díctase'l Decretu 47812, consecuencia del anterior, pol cual ponse “en comisión” a tol Claustru de Profesores de la Universidá.

Ocupó de facto la presidencia d'Arxentina depués del [[golpe d'Estáu]] cívicu militar qu'en [[1955]] derrocó a Perón, dada la necesidá de la dictadura autodenominada [[Revolución Llibertadora (Arxentina)|Revolución Llibertadora]] de presentar un nome de prestíu qu'unificara a les Fuerces Armaes.<ref name="Potash1">'''L'Exércitu y la Política na Arxentina''': pág. 295, por [[Robert A. Potash]], Editorial Suramericana, 1981.</ref> Lonardi empecipió midíes tendentes a llograr la "reconciliación nacional", pero foi obligáu a arrenunciar polos sectores más duros del Exércitu y l'Armada.<ref name="Llibru de Presidentes" />

A él atribúyese-y la famosa frase:
{{cita|"Nin vencedores nin vencíos,"}}

Estes palabres pueden ser inspiraes na mesma frase pronunciada pol xeneral [[Xustu José de Urquiza]] dempués de la [[batalla de Caseros]], en [[1852]].{{cita riquida}}

Mientres el so curtiu gobiernu intentó pacificar el país infructuosamente,<ref name="Potash1" /> calteniendo ciertos cambeos políticu y social que se xestaren mientres el gobiernu constitucional de Juan Domingo Perón.<ref name="Potash1"/> Designó nos cargos principales a amigos y compañeros de combalechadura antiperonistas, independientemente de les sos opiniones polítiques.<ref name="Potash1" />

El so gabinete foi consideráu ultracatólico, cuando Lonardi llegó dende Córdoba p'asumir el gobiernu, Copello aguardar bien ufanu na Casa Rosada, apurrió-y la banda presidencial, abrazar y xuntos roblaron l'acta de la ceremonia.

El predominiu clerical nel nuevu gabinete yera ostensible: el so secretariu de Prensa foi Juan Carlos Goyeneche, fervosu simpatizante del nazismu y fuertemente antiperonista, Goyeneche tamién tenía fuertes afinidaes al fascismu, inclusive s'axuntó con delles figures d'importancia del Tercer Reich y de la Italia fascista. Como ministros d'Exércitu, de Relaciones Esteriores y d'Educación asumieron el xeneral Xustu Llión Bengoa, el collaborador del cardenal Antonio Caggiano, Mario Amadeo, y el fundador de los Cursos de Cultura Católica Atilio Dell’Oru Maini; asesores de la presidencia con rangu de ministros fueron designaos el mayor Juan Francisco Guevara, unu d'el organizadores del golpe de 1955 y el responsable del so santu y seña Dios ye Xustu, y el cuñáu de Lonardi, Clemente Villada Achával; como subsecretariu de Prensa y Espardimientu al mozu Ricardo Curutchet Oromí, discípulu del sacerdote arxentín d'orixe francés Julio Meinvielle, amestáu al nazismu.

El 30 de setiembre, l'embaxador de Francia escribió al so gobiernu qu'esi núcleu duru taba formáu por

“homes d'espíritu retrógradu, señardosos d'un pasáu que dalgunos remonten hasta la dómina colonial, partidarios de soluciones de fuerza o, cuantimenos, d'autoridá. Tán trescalaos de concepciones bien próximes a les d'un Charres Maurras en Francia y, mientres la última guerra, la mayoría d'ellos simpatizaron más coles potencies fascistes que colos aliaos. Dalgunos nun despintaron nesa dómina la so almiración pola Alemaña nazi.<ref>La Violencia Evanxélica. Horacio Verbitsky, tomu II</ref>

Les posiciones ideolóxiques del so gabinete bazcuyaben en dos estremos: había ministros que xuntaben a les tradiciones lliberal d'Arxentina, y que s'opunxeren al peronismu dende'l primer día y qu'agora nel poder, pretendíen desmantelar tol aparatu políticu del peronismu, menguar el poder de la CGT y reconstruyir la vida política sobre la base de partíos políticos ensin influencia dalguna del peronismu. Los sos principales referentes yeren el ministru del Interior y Xusticia [[Eduardo Busso]], el titular del Ministeriu de Marina [[Teodoro Hartung]] y hasta el mesmu vicepresidente [[Isaac Coloraes]].<ref name="Potash4">'''L'Exércitu y la Política na Arxentina''': pág. 295-296-297-298, por [[Robert A. Potash]], Editorial Suramericana, 1981.</ref>

Nel otru estremu había ministros nacionalistes católicos que consideraben a los partíos lliberales arxentinos como traidores a los valores nacionales. Qu'en los sos oríxenes habíen simpatizado coles polítiques de Juan D. Perón adoptaes nel so primer mandatu, pero que depués se volvieron adversos al peronismu por cuenta de que consideraben que'l segundu mandatu del presidente Perón fuera contrariu escontra la Ilesia Católica, que realizó un viraje na política petrolífera y porque se cometieron escesos y actos de corrupción. Los principales referentes d'esti estremu yeren cuatro ministro: el Xeneral de Brigada [[Juan José Uranga]] -ministru de Tresportes-; el Xeneral de Brigada [[Xusto Llión Bengoa]] -ministru d'Exércitu-; [[Luis B. Cerruti Mariña]] -ministru de Trabayu y Bienestar Social- y el Canciller [[Mario Amadeo]].<ref name="Potash1" /><ref name="Potash3">'''L'Exércitu y la Política na Arxentina''': pág. 295-296, por [[Robert A. Potash]], Editorial Suramericana, 1981.</ref><ref name="Potash4" />

Teniendo a los militares y ministros, tantu los lliberales como a los nacionalistes católicos, maniobrando pa engrandar cada vez más la so esfera d'influencia dientro del gobiernu y acusándose mutuamente de combalechadura, una esplosión y quebre dientro del gobiernu ''de facto'' de Lonardi yera namá cuestión de selmanes.<ref name="Potash4" />Lonardi volvió a eximir d'impuestos, tases y contribuciones a templos, conventos, colexos ya instituciones relixoses.

Per primer vegada dende la so organización, la Corte yera anovada ensin el procedimientu constitucional sumía'l respetu polos pasos constitucionales y los gobiernos militares o civiles que s'asocederíen apelaríen a toa clase de violación de tales normes pa camudar los xueces de la Corte ya inclusive los d'instancies inferiores. D'esta manera, la independencia y la inamovilidad de los xueces sumió. Siendo designaos vía decreto Alfredo Orgaz, Manuel Argañarás, Enrique V. Galli, Carlos Herrera y Jorge Vera Vallejo.<ref>[https://ar.ijeditores.com/articulos.php?idarticulo=61927&print=2 https://ar.ijeditores.com/articulos.php?idarticulo=61927&print=2 El gobiernu militar de 1955 declaró en comisión a los maxistraos, que significaba, según interpretó la Corte, “la privación de la garantía de la inamovilidad”]</ref>

Los interventores, nomaos pa reemplazar a los gobernador electos depuestos recibieron una ampliación de facultaes que-yos dexó actuar ensin consulta previa en cuestiones venceyaes colos fines revolucionarios, el réxime constitucional, municipal, impositivu y lexislativu, y atropando nes sos persones los poderes lexislativu, xudicial y executivu.<ref>Añales de Jurisprudencia Arxentina, Tomu XVI-A, Decretos, 1956, pp. 1-2.</ref> Esti constructor ente la llegalidá avasallada -la Constitución Nacional- y l'illegalidá imperante proclamar revolucionaria- constitúi una traza peculiar del gobiernu de facto.{{cr}}

Les posiciones irreductibles dientro del bandu "lliberal" del exércitu, la marina y l'aeronáutica y los partíos de la oposición auníos na [[Xunta Consultiva Nacional]] fixeron insostenible la situación de Lonardi y producióse la posterior cayida d'este.<ref name="Biogr." />Mientres el so curtiu réxime dictatorial la dirigencia gremial comprometida col gobiernu depuestu foi escorrida, el Congresu Nacional disueltu ; les provincies fueron interveníes, moviendo a'l gobernadores electos por interventores adictos; a los miembros de la Corte Suprema de Xusticia dexar cesantes; interviniéronse les unviersidades y moviéronse a decenes de profesores.<ref>Page, Joseph A.: Perón. Segunda parte (1952-1971) pág. 143, 1983, Bonos Aires. Javier Vergara Editor ISBN 950-15-0316-X</ref> La política de Lonardi, sofitada por ultracatólicos y dellos sectores nacionalistes, espertó la oposición de quien reclamaben midíes más dures contra'l peronismu. Un golpe internu nes Fuerces Armaes, determinó'l día 13 de payares el so reemplazu por Pedro Eugenio Aramburu.

Conformó una "Xunta Consultiva" cola [[Unión Cívica Radical]] y otros partíos de la oposición al [[peronismu]], que tuvo continuidá col presidente [[Pedro Eugenio Aramburu]].<ref name="potash2">Roberto A. Potash: L'exércitu y la política na Arxentina 1945-1962. De Perón a Frondizi 2° edición Bonos Aires 1981 Editorial Suramericana pág.307/8</ref>

=== Gabinete ===
{| class="toccolours" style="float: autu; font-size:90%; width:800px; background:F5F5F5;"
!style="background:lavender;" colspan="3"|<div style="float:left;">&nbsp;[[Archivu:Standard of the President of Arxentina Afloat.svg|35px|border|Estandarte Presidencial]]</div><span style="color: black;font-family:Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size:100%">Ministerios de la Dictadura de<br />Eduardo Lonardi </span>
|- style="font-weight:bold;"
|Cartera |Titular

|Períodu |-

!style="background:#000000;" colspan="3"|
|-
| [[Ministeriu del Interior (Arxentina)|Ministeriu del Interior y Xusticia]]
| [[Eduardo Busso]]
| [[23 de setiembre]] de [[1955]] – [[12 de payares]] de [[1955]]
|-
!style="background:#D3D3D3;" colspan="3"|
|-
| [[Ministeriu del Interior (Arxentina)|Ministeriu del Interior]]
| [[Luis de Pablo Pardo]]
| [[12 de payares]] de [[1955]] – [[13 de payares]] de [[1955]]
|-
!style="background:#D3D3D3;" colspan="3"|
|-
| [[Ministeriu de Xusticia (Arxentina)|Ministeriu de Xusticia]]
| [[Julio Velar de Irigoyen]]
| [[12 de payares]] de [[1955]] – [[13 de payares]] de [[1955]]
|-
!style="background:#D3D3D3;" colspan="3"|
|-
| [[Ministeriu de Relaciones Esteriores, Comerciu Internacional y Cultu de la República Arxentina|Ministeriu de Relaciones Esteriores y Cultu]]
| [[Mario Amadeo]]
| [[23 de setiembre]] de [[1955]] – [[13 de payares]] de [[1955]]
|-
!style="background:#D3D3D3;" colspan="3"|
|-
| [[Ministeriu d'Economía y Producción|Ministerio de Facienda]]
| [[Eugenio Folcini]]
| [[23 de setiembre]] de [[1955]] – [[13 de payares]] de [[1955]]
|-
!style="background:#D3D3D3;" colspan="3"|
|-
| [[Ministeriu de Finances (Arxentina)|Ministeriu de Finances]]
| [[Julio Alizón García]]
| [[23 de setiembre]] de [[1955]] – [[13 de payares]] de [[1955]]
|-
!style="background:#D3D3D3;" colspan="3"|
|-
| [[Ministeriu de Producción (Arxentina)|Ministeriu de Comerciu]]
| [[César Augusto Bunge]]
| [[23 de setiembre]] de [[1955]] – [[13 de payares]] de [[1955]]
|-
!style="background:#D3D3D3;" colspan="3"|
|-
| [[Ministeriu d'Economía y Producción|Ministerio d'Industria]]
| [[Horacio Morixe]]
| [[23 de setiembre]] de [[1955]] – [[13 de payares]] de [[1955]]
|-
!style="background:#D3D3D3;" colspan="3"|
|-
| [[Ministeriu d'Educación, Ciencia y Tecnoloxía (Arxentina)|Ministeriu d'Educación]]
| [[Atilio Dell'Oru Maini]]
| [[23 de setiembre]] de [[1955]] – [[13 de payares]] de [[1955]]
|-
!style="background:#D3D3D3;" colspan="3"|
|-
| [[Ministeriu de Agroindustria (Arxentina)|Ministeriu d'Agricultura y Ganadería]]
| [[Alberto Mercier]]
| [[23 de setiembre]] de [[1955]] – [[13 de payares]] de [[1955]]
|-
!style="background:#D3D3D3;" colspan="3"|
|-
| [[Ministeriu de Planificación Federal, Inversión pública y Servicio|Ministerio d'Obres Públiques]]
| [[José Blas Paladino]]
| [[23 de setiembre]] de [[1955]] – [[13 de payares]] de [[1955]]
|-
!style="background:#D3D3D3;" colspan="3"|
|-
| [[Ministeriu de Tresporte (Arxentina)|Ministeriu de Tresporte]]
| [[Juan José Uranga]]
| [[23 de setiembre]] de [[1955]] – [[13 de payares]] de [[1955]]
|-
!style="background:#D3D3D3;" colspan="3"|
|-
| [[Ministeriu de Comunicaciones (Arxentina)|Ministeriu de Comunicaciones]]
| [[Luis María Ygartúa]]
| [[23 de setiembre]] de [[1955]] – [[13 de payares]] de [[1955]]
|-
!style="background:#D3D3D3;" colspan="3"|
|-
| [[Ministeriu de Trabayu, Empléu y Seguridá Social d'Arxentina|Ministeriu de Trabayu y Previsión]]
| [[Luis B. Cerruti Mariña]]
| [[23 de setiembre]] de [[1955]] – [[13 de payares]] de [[1955]]
|-
!style="background:#D3D3D3;" colspan="3"|
|-
| [[Ministeriu de Salú (Arxentina)|Ministeriu d'Asistencia Social]]
| [[Ernesto Rottger]]
| [[23 de setiembre]] de [[1955]] – [[13 de payares]] de [[1955]]
|-
!style="background:#D3D3D3;" colspan="3"|
|-
| [[Ministeriu de Defensa (Arxentina)|Ministeriu d'Exércitu]]
| [[Xusto Llión Bengoa]]<br />[[Arturo Ossorio Arana]]
| [[23 de setiembre]] de [[1955]] – [[9 de payares]] de [[1955]]<br />[[9 de payares]] de [[1955]] – [[13 de payares]] de [[1955]]
|-
!style="background:#D3D3D3;" colspan="3"|
|-
| [[Ministeriu de Defensa (Arxentina)|Ministeriu de Marina]]
| [[Teodoro Hartung]]
| [[23 de setiembre]] de [[1955]] – [[13 de payares]] de [[1955]]
|-
!style="background:#D3D3D3;" colspan="3"|
|-
| [[Ministeriu de Defensa (Arxentina)|Ministeriu d'Aeronáutica]]
| [[Ramón Abrahín]]
| [[23 de setiembre]] de [[1955]] – [[13 de payares]] de [[1955]]
|}

== Reemplazu y fallecimientu ==
[[Archivu:Lonardi 1955.jpg|thumb|150px|Semeya d'Eduardo Lonardi en 1955.]]

Pasaes les primeres selmanes se delinearon nes files del gobierno dos línea polítiques, una de los autodenominados “demócrates”<ref name=potash >Roberto A. Potash: L'exércitu y la política na Arxentina 1945-1962. De Perón a Frondizi pág.295 2° edición Bonos Aires 1981 Editorial Suramericana</ref>o [[lliberalismu políticu|lliberales]], que yeren ente moderaos y conservadores nes sos concepciones socioeconómicas, y teníen al ministru d'Interior y Xusticia [[Eduardo Busso]] como la so espresión más fuerte nel gabinete. La otra, católica y nacionalista, yera opuesta tantu al lliberalismu arxentín como a los partíos políticos tradicionales,<ref name=potash/> de la que participaben el ministru de relaciones esteriores y cultu [[Mario Amadeo]], el [[Ministeriu de Trabayu, Empléu y Seguridá Social d'Arxentina|Ministru de Trabayu]] [[Luis B. Cerruti Mariña]], [[Juan Carlos Goyeneche]], qu'ocupaba'l cargu que otrora tenía l'odiáu [[Raúl Apold]] na Secretaría de Prensa y Actividaes Culturales, el xeneral [[Xusto Llión Bengoa]], [[Ministeriu de Defensa (Arxentina)|Ministru d'Exércitu]], el xeneral [[Juan José Uranga]], [[Ministeriu de Planificación Federal, Inversión pública y Servicio|Ministro de Tresporte]] y, fundamentalmente, [[Clemente Villada Achával]], cuñáu de Lonardi al que se-y atribuyía inflúi sobre'l mesmu dende'l so cargu de Secretariu xeneral de la Presidencia. Los partíos políticos sofitaben la llínea de Busso cola sola esceición de la [[Unión Federal Demócrata Cristiana]], un partíu que fuera creáu apresuradamente p'axuntar a simpatizantes nacionalistes, que sofitaba a Villada Achával. La fráxil salú de Lonardi yera un factor que tornaba inestable l'equilibriu ente los dos enclinos.

=== Desplazamientu del ministru Bengoa ===
El ministru d'Exércitu Bengoa yera oxetu de crítiques per parte de los militares simpatizantes del sector lliberal, quien-y imputaben lentitú na depuración que llevaba a cabu nes files del exércitu. Simultáneamente circulaben rumores de que'l sector nacionalista tenía planes pa imponer un réxime [[neofascismu|neofascista]] nel gobiernu.

El coronel [[Bernardino Labayru]], un antiguu amigu de Lonardi, quien lo nomó xefe de la Casa Militar, que yera otru d'el opositores al grupu nacionalista, con sofitu de munchos militares retiraos que volvieren a l'actividá y teníen mandu n'unidaes del [[gran Bonos Aires]], encabezó contra Bengoa una turniada que tenía'l beneplácito de la Marina y llogró qu'el 9 de payares el ministru arrenunciara.

Juan Carlos Goyeneche, yera l'otru funcionariu fuertemente cuestionáu. Profesor de Lliteratura Española, conocíase que visitara la [[Alemaña]] de [[Adolf Hitler|Hitler]] y espresáu simpatíes pol réxime [[franquismu|franquista]]. Al ser nomáu pal cargu pidió que se-y xulgara pol so actos del presente y non poles notaciones d'un arquivu arcaicu”.<ref name=saenz>María Sáenz Quesada: La Llibertadora pág. 100. Editorial Suramericana Bonos Aires 2007 ISNN 978-950-07-2879-9</ref>A pocu d'asumir como Secretariu de Prensa y Actividaes Culturales empezaron les crítiques, qu'incluyeron pegatina de cartelos na ciudá pidiendo la so destitución.<ref name=saenz2>María Sáenz Quesada: La Llibertadora pág. 133. Editorial Suramericana Bonos Aires 2007 ISNN 978-950-07-2879-9</ref>El sector autodenominado lliberal optó per una vía indirecta: consiguió que s'aprobara la disolución de la Secretaría de Prensa lo qu'obligó a Goyeneche a arrenunciar el 9 de payares.

=== Diferendos con Villada Achával y Busso ===
Mientres la dómina peronista'l diariu ''[[Clarín (Arxentina)|Clarín]]'' llograra, ente otros beneficios, un creitu del [[IAPI]] y un conveniu por aciu el cual imprimía'l periódicu a baxu costo nos talleres del diariu ''[[Diariu Crítica|Crítica]]'', controláu pol gobiernu. Esti últimu beneficiu fuera calteníu pol interventor designáu depués de la deposición de Perón que al asumir Busso quedó so l'autoridá d'ésti. Villada preparó un decretu devolviendo ''Crítica'' a los sos anteriores dueños, los Botana, como taba faciendo'l gobiernu con otros medios qu'integraren la excadena oficialista,{{cita riquida}} pero Busso venía retrasar. Villada atribuyir al propósitu de beneficiar a ''Clarín'', que'l so director propietariu [[Roberto J. Noble]] yera cuñáu del ministru.

Pela so parte, la llínea lliberal imputaba a Villada de dilatar la devolución de los diarios ''[[La Prensa (Arxentina)|La Prensa]]'' y ''[[La Vanguardia (Arxentina)|La Vanguardia]]'' a los sos lexítimos dueños.

Otra tema de desalcuerdu yera la resistencia de Villada a que s'interviniera la [[CGT (Arxentina)|CGT]] y eslleiérase el [[Partíu Peronista]], dos midíes reclamaes pol sector lliberal que Villada consideraba incompatibles col propósitu de recrear una convivencia harmónica.

Villada preparó un decretu creando una nueva Secretaría d'Asesoramientu, que Lonardi refugó depués d'escuchar les oxeciones de Busso; sicasí, esto anició una fola de rumores conforme los cualos Villada entamaba promovese a Primer ministru pa sustituyir al Presidente en casu d'ausencia y, en resume, asumir facultaes pa controlar el cursu de la revolución. Lo cierto ye que tanto Busso como Muñiz teníen relaciones fluyíes colos dirixentes de los partíos políticos en tanto Villada alloñar d'ellos resabiando de la política tradicional”.

=== Crisis política ===
[[Archivu:Lonardi-Cerrutti Mariña-Natalini-Framini.jpg|miniaturadeimagen|Lonardi nuna xunta col so ministru d'economía y líderes sindicales pertenecientes a la CGT.]]
El 10 de payares Lonardi aprobó un decretu preparáu por Villada que desdoblaba les carteres d'Interior y Xusticia, dexando a Busso al cargu de la postrera y designando n'Interior a De Pablo Pardo. Lonardi pensaba qu'ésti –un reconocíu antiperonista qu'inclusive participara de la intriga pa derrocar a Perón– yera una figura aceptable pa la Marina pero cuando-y llevaron el decretu a roblar a [[Teodoro Hartung]], el [[Ministru de Marina|Ministeriu de Marina]] facer a remolera y alvirtió a Lonardi que se produciría un conflictu. Los antecedentes nacionalistes de De Pablo Pardo según publicaciones d'ideoloxía fascista que fixera na década de 1940, sumáu a la circunstancia de que taba reemplazando a un ministru con prestíu consolidáu y ampliu sofitu civil facer inaceptable pa la Marina y el sector lliberal del gobiernu.
Busso nun aceptó'l cambéu, presentó'l so arrenunciu y Lonardi designó a nel so llugar a [[Bernardo Velar de Irigoyen]], a quien tomó xuramentu'l 12 de payares.

Na nueche ente'l 12 y el 13 de payares hubo socesives xuntes del Presidente na [[Quinta Presidencial de Olivos|Residencia presidencial]] de [[Olivos]] de los trés ministros militares y de grupos d'oficiales cimeros de los trés armes, quien solicitaron que s'eslleiera'l Partíu Peronista, intervenir a la CGT, creárase una Xunta Militar Revolucionaria que controlara los nomamientos y los pronunciamientos, y removiérase dellos funcionarios, puntu ésti que yera, en realidá, secundariu. El xefes militares nun deseyaben l'alloñamientu de Lonardi y consideraben posible llegar a un alcuerdu con ésti.<ref name=potash302>Roberto A. Potash: L'exércitu y la política na Arxentina 1945-1962. De Perón a Frondizi pág. 2° edición pág. 302 Bonos Aires 1981 Editorial Suramericana</ref>

[[Archivu:Aramburu2.jpg|thumb|300px|[[Pedro Eugenio Aramburu]] en 1963.]]

Lonardi solo aceptó l'alloñamientu de [[Luis María de Pablo Pardo]] y de Villada Achaval pero refugó esprendese del mayor Juan Guevara, el so edecán, otru de los oxetaos, y tampoco aceptó compartir el so poder con una Xunta nin tomar les demás midíes de gobiernu solicitaes.

Apenes amaneció'l 13 de payares, presentar na residencia oficial los trés ministros militares: de Guerra, xeneral [[Arturo Ossorio Arana]], de Marina, almirante Hartung, y de Aeronaútica, brigadier [[Ramón Abrahim]], quien-y manifestaron que perdiera l'enfotu de les Fuerces Armaes polo que-y riquíen el so arrenunciu. Depués de delles consultes, Lonardi anunció que nun presentaría'l so arrenunciu por escritu porque consideraba que lo taben echando. Sicasí ello aceptó finalmente nun faer declaraciones públiques sobre'l so alloñamientu, que na prensa foi esplicáu de resultes de los sos problemes de salú. El 13 de payares asumió como nuevu presidente [[Pedro Eugenio Aramburu]], que la so elección fuera consensuada nes conversaciones que los mandos sostuvieren dende 4 o 5 díes antes.

Finó pocu dempués de dexar la presidencia, tres un curtiu períodu de trabayu como amestáu militar na embaxada arxentina en [[Washington DC]]. Los sos restos fuelguen nel [[Campusantu de La Recoleta]].<ref name="Llibru de Presidentes" />

Cais en distintes localidaes de l'Arxentina, como [[San Isidro (partíu)|San Isidro]] ([[Provincia de Bonos Aires|Bonos Aires]]), [[Florencio Varela (Bonos Aires)|Florencio Varela]] y [[Cañada Rica]] ([[Provincia de Santa Fe]]) lleven el nome del Teniente Xeneral Eduardo Lonardi.<ref>[http://wikimapia.org/#lang=ye&lat=-34.464101&lon=-58.540993&z=18&m=h Cai en San Isidro]</ref><ref>[http://wikimapia.org/#lang=ye&lat=-34.789294&lon=-58.285164&z=17&m=bh Cai en Florencio Varela]</ref><ref>[http://wikimapia.org/#lang=ye&lat=-33.516066&lon=-60.610231&z=17&m=bh Mapa de Cañada Rica]</ref><ref>[http://www.sanisidrourbano.com.ar/mapa_calles/lonardi-tte-gral.html Allugamientu]</ref><ref>[http://www.codigopostalde.com.ar/bonos-aires/beccar/cai-gral-eduardo-lonardi/00000701-00000799/ Cai Gral Eduardo Lonardi]</ref><ref>[http://www.sprensalibre.com.ar/index.php?id=4821 Inda queden dictadores en delles localidaes]</ref>

== Vease tamién ==
* [[Golpes d'estáu n'Arxentina]]
* [[Revolución Llibertadora (Arxentina)|Revolución Llibertadora]]

== Referencies ==
{{listaref}}

== Enllaces esternos ==
{{commonscat|Eduardo Lonardi}}

{{NF|1896|1956|Lonardi, Eduardo}}









{{Tradubot|Eduardo Lonardi}}

[[Categoría:Dictadores d'Arxentina]]
[[Categoría:Egresados del Colexu Militar de la Nación (Arxentina)]]
[[Categoría:Espíes d'Arxentina]]
[[Categoría:Gobernantes que fueron derrocaos por un golpe d'Estáu]]
[[Categoría:Militares nacíos en Bonos Aires]]
[[Categoría:Presidentes d'Arxentina]]
[[Categoría:Soterraos nel campusantu de la Recoleta]]
[[Categoría:Tenientes xenerales d'Arxentina]]
[[Categoría:Finaos por cáncer]]

[[es:Eduardo Lonardi]]
[[Categoría:Tradubot 2018]]