Diferencies ente revisiones de «Enrique II d'Inglaterra»

m
Iguo plantía {{Socesión}}
m (Iguo plantía {{Socesión}})
Nació'l [[5 de marzu]] de [[1133]] en [[Le Mans]] fíu de la Emperatriz Matilda y el so segundu maríu [[Godofredo V de Anjou]]. Se crio en Anjou y visitó Inglaterra en 1149 p'ayudar a la so madre a apostar el so derechu al tronu d'Inglaterra.
 
Casóse con [[Leonor de Aquitania]] el [[18 de mayu]] de [[1152]],<ref>Hallam and Everard, p.159; Warren (2000), p.42.</ref> pero ente mayu y agostu batalló col ex-home de Leonor, [[Lluis VII de Francia]] y los sos aliaos. N'agostu entainar a volver al llau d'ella y pasaron dellos meses xuntos. Alredor de fines de payares de 1152, ellos dixebráronse: Enrique foi a pasar unes selmanes cola so madre y depués saleó per Inglaterra, retornando'l [[6 de xineru]] de [[1153]]. Dellos historiadores creen qu'el so primer fíu, [[Guillermo, conde de Poitiers]], nació l'añu 1153. La sucesiónsocesión d'Enrique foi establecida pol [[Tratáu de Wallingford]] en 1153, depués de desafiar a les fuerces d'Esteban nel Castiellu de [[Wallingford]]. Entós alcordóse qu'Enrique sería nomáu rei d'Inglaterra a la muerte d'Esteban.
 
=== Reforma civil y llegal: la llucha colos barones ===
Mientres el reináu d'[[Esteban d'Inglaterra|Esteban I d'Inglaterra]], los barones habíen subvertido l'estáu de les coses pa socavar el control del monarca sobre'l dominiu. Enrique II vio como primer xera'l revertir esta situación pa llograr el poder. Por casu, Enrique baltó los castiellos que los barones construyeren ensin autorización mientres el reináu d'Esteban y para [[1159]], el [[escuage]], un impuestu pagu polos [[vasallu|vasallos]] en llugar del serviciu militar, volvióse la característica central del sistema militar real. Ameyoróse'l rexistru d'esti impuestu pa faelo más eficiente.
 
Enrique II estableció cortes en delles partes d'Inglaterra y foi el primeru n'instituyir la práutica real d'otorgar a los maxistraos el poder de tomar decisiones llegales sobre un ampliu rangu de materies civiles en nome de la Corona. Mientres el so reináu, producióse'l primer testu llegal escritu que sienta les bases de lo que güei ye la Llei Común, n'inglés «[[Common Law]]».
El conflictu con Becket efectivamente empezó con una disputa sobre si les cortes seculares xulgaríen a los clérigos que cometieren ofienses seculares. Enrique II intentó apoderar a Becket y a los sos colegues de la ilesia faciéndolos xurar obediencia a les aduanes del reinu», pero surdió un discutiniu alrodiu de cuálos yeren estes aduanes y l'ilesia negar a vencer. Depués d'un encaloráu discutiniu na corte d'Enrique II, Becket dexó Inglaterra en [[1164]] y foi a Francia a solicitar personalmente'l sofitu del rei [[Lluis VII de Francia]]<ref>Barlow (1986), pp.108–114</ref> y del Papa [[Alejandro III (papa)|Alejandro III]], quien s'atopaba exiliado en Francia debíu al desalcuerdu nel colexu de cardenales. Por cuenta de la so propia posición precaria, Alejandro III caltúvose neutral, anque Becket permaneció nel esiliu so la protección de Lluis VII y del Papa Alejandro III aprosimao hasta l'añu [[1170]]. Depués de la reconciliación ente Enrique II y Becket en Normandía l'añu 1170, ésti volvió a Inglaterra. Nuevamente confrontó a Enrique II, esta vegada sobre la coronación del Príncipe Enrique. Les palabres más citaes y anque probablemente apócrifes d'Enrique II al traviés de los sieglos fueron: «¿Naide va llibrame d'esti cura caciplador?» Anque los violentos alegatos d'Enrique II contra Becket al traviés de los años fueron bien documentados, esta vegada cuatro de los sos caballeros tomaron les palabres del so rei en forma lliteral y viaxaron darréu a Inglaterra, onde asesinaron a Becket na [[Catedral de Canterbury]] el [[29 d'avientu]] de [[1170]].<ref>Barlow (1986), pp.246–248.</ref>
 
Esti fechu provocó la escomunión d'Enrique II, que llogró la so rehabilitación gracies a los esfuerzos de Roberto de Torigny, abá de [[Mont-Saint-Michel]], y en menor midida de [[Ricardo de Dover]], el socesor de Becket. Como parte de la so penitencia pola muerte de Becket, Enrique II tuvo de faer una pelegrinación vistíu con un sacu a la tumba de Becket y aportar a unviar dineru a los estaos cruciaos en [[Palestina (rexón)|Palestina]], que sería guardáu polos caballeros hospitalarios o los caballeros templarios hasta la llegada d'Enrique II pa faer usu d'él en pelegrinaciones o cruzaes. Darréu, el [[21 de mayu]] de [[1172]], foi azotáu en públicu, desnudu, ante la puerta de la [[catedral de Avranches]], que yera la capital de Normandía {{cita riquida}}. Enrique II retardó la so cruciada dellos años y finalmente nunca la llevó a cabu, a pesar d'una visita que-y fixo'l patriarca [[Heraclio de Xerusalén]] en [[1184]] ufiertándo-y la corona del reinu de [[Xerusalén]]. L'añu 1188, impunxo'l diezmu saladino» pa pagar una nueva cruzada, el clérigu Geraldo de Gales suxurió que la so muerte foi un castigu divín pola imposición del diezmu, instituyíu pa recoyer fondos pa una cruzada pa recapturar Xerusalén, que pasó a manos de [[Saladino]] en [[1187]].
 
== Descendencia ==
Enrique tamién tuvo dellos fíos ilexítimos con otres muyeres y Leonor tuvo a dellos d'esos neños criándose na guardería real colos sos propios fíos. Dalgunos convirtiéronse en miembros de la familia na so adultez, ente ellos taba [[Guillermo Llarga-Espada, 3º conde de Salisbury|Guillermo de Longespee]], conde de Salisbury, que la so madre foi Día, Condesa de Norfolk; [[Godofredo Plantagenet, Arzobispu de York|Godofredo, Arzobispu de York]], fíu de Ykenai; Morgan, obispu de Durham; y Matilda, [[Abadesa de Barking]].
 
=== Crisis de sucesiónsocesión ===
Los intentos d'Enrique II d'estremar los sos títulos ente los sos fíos, pero caltener el poder acomuñáu a ellos, provocó que trataren de tomar el control de les tierres que los asignaren ([[Revuelta de 1173-1174]]), lo que yera una traición a los güeyos d'Enrique II. Geraldo de Gales reporta que cuando'l rei Enrique dio-y el besu de la paz al so fíu Ricardo, díxo-y selemente, «''Qu'el Señor nunca dexe que yo muerra hasta que me vengara de ti''».
 
{{llistaref}}
 
{{Socesión
{{Sucesión
| título = [[Duque de Normandía]]<br />[[Conde de Anjou]]<br />(Al pie del so fíu [[Enrique'l Mozu|Enrique]] ente 1170 y 1183)
| periodu = [[1151]] – [[1189]]