Abrir el menú principal

Cambios

6 bytes desaniciaos ,  hai 1 añu
m
Iguo testu: -"documentado" +"documentáu"
== Tipos ==
 
[[Archivu:Tromboneplayer.jpg|thumb||225px|'''<small><center>Trombón de vares</center></small>''']]
Puede clasificase según el soníu particular qu'emite y por tantu les notes y claves que-y camuda l'altor de les notes utilizando un sistema de válvules y pistones. El soníu ye distintu y esaxera cualquier imprecisión na entonación.
 
El trombón, como los otros preseos de vientu, tuvo'l so orixe na barra bueca y los cuernos de los animales.
 
Nel 3000&nbsp;a.&nbsp;C., cuando l'home afaya los metales, empieza yá a faer preseos musicales. Demostróse que los chinos, los asirios y los babilonios yá teníen preseos de metal con forma de trompetes rectes con embocadura. Los hindús teníen tamién preseos paecíos a les trompetes rectes. Na tumba de [[Tutankamon]] (1350&nbsp;a.&nbsp;C.), atopáronse trompetes de plata dorao y plata, curties y de soníos agudos. Los hebreos tomaron les trompetes de los exipcios. Nel [[Antiguu Testamentu]] apaez documentadodocumentáu esti fechu; ye más, dizse que [[Moisés]] estableció normes pa la so construcción. Na marcha escontra la Tierra Prometida, rellatada tamién nel Antiguu Testamentu, l'exércitu de [[Josué (personaxe bíblicu)|Josué]] tuvo de cuntar con elles, en concretu los ''shofars'', construyíes con cuernos d'animal, yá que según la Biblia baltaron les muralles de [[Jericó]].
 
Grecia y Roma heredaron la cultura musical y los preseos d'estos pueblos. La trompeta metálica tenía una gran importancia pa los griegos, que la usaben n'actos relixosos y nos Xuegos Olímpicos, onde se celebraben tamién competiciones d'intérpretes de trompetes. Unu d'estos trompetistas foi [[Herodoro de Megara]] (sieglu III&nbsp;a.&nbsp;C.), que se fixo famosu tocando dos trompetes al empar, habilidá cola que ganó diez campeonatos. Estes trompetes teníen tubu cónicu y rectu, y proveníen de les exipcies. [[Giuseppe Verdi|Verdi]] fixo construyir reproducciones d'estos preseos pal estrenu del so [[ópera]] ''[[Aida]]'' por cuenta de la apertura del [[Canal de Suez]] en 1870, anque por cuenta de la [[guerra francu-prusiana]] y a la lentitú d'ésti, nun pudo representase hasta un añu dempués en [[El Cairo]].
Los romanos usaben les trompetes p'acompañar los sos cantares guerreros y nes sos fanfarries heráldiques. Podíen ser de tres tipos: el ''lituus'', curvado y de soníu agudu, qu'utilizaba la caballería; la ''tuba'', recta y de soníu más grave, pa la infantería; y la ''bucina'', en forma d'espiral y que produz soníos entá más graves.
 
Pa facilitar el manexu y ampliar el rexistru de soníos harmónicos allargando la tubería desenvolvióse la combadura del preséu. Esto apaez documentadodocumentáu nel ''Epitome Institutionum Rei Militaris'', de Vegio Renato Flavio (sieglu IV).
 
Nel sieglu XI, la ''tuba'' romana allárgase y fai más estrecha enanchando'l pabellón, como inflúi de les trompetes musulmanes que llegaron a Europa coles invasiones. Un poema del sieglu XI menta les Trompes y Buisines, como “llargues trompetes de pabellón enancháu, en cobre o plata”. N'España, y nes cantigues d'Alfonsu X El Sabiu (sieglu XIII), cítase, ente otros preseos, la ''anafilos'' o trompeta recta d'orixe romanu. El franceses llamábenlu 039;'buisine'', como apaez na ''Chanson de Roland''.
Ente los sieglos XV y XVI apaecen varar tal como llegaron a los nuesos díes. La so forma actual puede trate en pintures, relieves, marfiles y manuscritos de la dómina. Na Biblioteca Nacional de París hai un manuscritu de 1457 con una miniatura onde se ven trompetes graves en forma de ''[[sacabuche]]s''. ''Sacabuche'' provien de los verbos franceses ''“saquer”'', que significa tironear, y ''“bouter”'', primir; esto ye, lliteralmente significa tirar y primir, pa representar el movimientu de varar. Este yera'l nome que daben el franceses al trombón de vares. Tamién podría venir de la paecencia del preséu con una arma emplegada na dómina pa les acciones d'asaltu, consistente nuna especie de gaxarte llargu utilizáu pa descabalgar al caballeru enemigu, anque esto ye menos probable. Esti preséu yera paecíu al actual trombón de vares, pero de menor tamañu.
 
Al contrariu que nel casu de los órganos o los preseos de cuerda, la construcción de preseos de vientu nun puede alcontrase en nengún país en concretu, porque apaecen por toa Europa. Sicasí, pueden destacar constructores alemanes, flamencos ya ingleses. Na construcción de trombones destaca la ciudá alemana de [[Núremberg]], onde nacieron los Neuschel, artesanos del cobre y un tanto responsables de la evolución del trombón nel sieglu XVI; ello ye qu'unu de los trombones más antiguos que se caltienen foi construyíu por Jörg Neuschel (Núremberg 1557). Gracies a la so reputación, los Neuschel tuvieron encargos de les cortes europees, inclusive del Papa Llión X. Núremberg tamién foi la ciudá natal d'Erasmus Schintzer (nacíu en 1551), el constructor d'otru de los trombones más antiguos. Ente los flamencos destaca Pieter Bogaerds, d'Amberes, y Hemy van der Moer, de Malinas (sieglu XV). El Parlamentu francés rexistra y reconoz en 1680, la construcción de preseos de vientu, ente ellos los Raoux y Courtois. Los Courtois entá se siguen fabricando. N'Inglaterra mentar a la familia Distin (1798), como constructores de la [[trompeta de vares]], preséu qu'entá se suel usar naquel país.
 
=== Renacimientu y barrocu ===
Podría afirmase que la renacencia del trombón empezó nos Estaos Xuníos a empiezos del sieglu XX. El trombonista de ''jazz'' Jack Teagarden y el virtuosu Arthur Pryor, cada unu nel so tipu de música, llevaron el trombón a unos llendes antes non consiguíos.
Nun foi hasta metaes de sieglu cuando'l compositores clásicos d'Estaos Xuníos empezaron a escribir en serio música pa trombón como solista. Los pensamientos de los solistes inda nun influyíen n'el compositores de música seria: la música de Teagarden o de Pryor taba infravalorada. El ''jazz'' yera una música pa negros, la música de Pryor taba dedicada a la clase obrera media-baxa, ente qu'el compositores de música seria escribíen música pa los grupos d'intelectuales.
Ye por esto abondo natural que la primer vegada que s'escribió de manera seria pa trombón como preséu solista facer un compositor que tuviera comenenciudu na técnica de la música de ''jazz'', de la música llixera y de la música clásica.
 
* David, Ferdinad - Concertino Op. 4 (Muller)- Trombón y pianu
* Debussy, Claude - Beau Soir (Brown)- Trombón y pianu
* Debussy, Claude - Romance - Trombón y pianu
* Dewanger - Humoresque - Trombón y pianu