Diferencies ente revisiones de «Valdefuentes de Sangusín»

m
Iguo testu: -"documentado" +"documentáu"
m (Bot: Trocando la categoría Wikipedia:Correxir traducción por Wikipedia:Revisar traducción)
m (Iguo testu: -"documentado" +"documentáu")
El nome de Valdefuentes paez derivar de les munches paraxes que se llamen fontes na localidá, por casu: Fonte la Peña, Fonte Jerrero, Fonte de Sojernandez, Fonte la Clica, Fonte del Rompinal, Fonte del Trasantiago, Fonte Rarranco, Fonte de la Morena, Fonte del Besu, Fonte del remexu'l Espinar, Fonte del Palancar, Fonte Regajo, Fonte de la Teyera, Fonte del Solograr, Fonte de Payar, Fonte d'Alonso, Fonte de los Álamos, Fonte de la Mina, Fonte del Remellado, Fonte de la Ermita, Fonte de los Llobos, Fonte de la Namorada, Fonte del Fresnu. Fonte de la Teyera, Fuentebuena, Fonte de la Corrolada, Fonte del Clavel, Fonte de Machaculos, Fonte Gogil, Fonte de la Cantanilla, Cañu de tía Tila, Caños de los Remexos, Cañu del señor Cura, Cañu de Gogil, Cañu de la Teyera, Cañu del cañal.
 
La segunda parte del nome tien el so orixe nel ríu Sangosín o Sangusín, documentadodocumentáu como Salgosin en testos medievales.<ref name=MedNatPob> Pascual RIESCO CHUECA, [http://www.upo.es/ghf/giest/documentos/poblacion_y_territoriu/Riesco2001_toponimiamayorzamora.pdf “Mediu natural y poblamientu na toponimia mayor de Zamora”], estrayíu del Anuariu 2000, Institutu d'Estudios Zamoranos "Florián de Ocampo", Diputación de Zamora, p. 449-500 </ref> Nun documentu onde Alfonsu VIII afita términos al conceyu de Plasencia, fecháu en 1189, lléese “ad somum de Salgosin, et de Salgosin ad iusum”;<ref>[[Ángel Barrio García|BARRIO GARCÍA]], Ángel y MARTÍN EXPÓSITO, Alberto (1986) ''Documentación Medieval de los Arquivos Municipales de Béjar y Candelario'', Diputación de Salamanca, p. 18.</ref> tamién nel Llibru de la Montería d'Alfonsu XI (1350): “por çima de la cunbre del moljniello contra salgosin et la otra de parte de sancta maria del llanu fasta el Ríu de alagon”.<ref> SENIFF, Denis (ed.) (1985) ''Llibru de la Montería d'Alfonsu XI (1350)'', Hispanic Seminary of Medieval Studies (Madison), p. 69</ref> Ensin dulda hai qu'interpretar Sangosín como aniciáu en SALĬCŌEL SO- ‘abondosu en sauces’ con un sufixu diminutivu. Son frecuentes n'efectu na rexón les galeríes arbóreas apoderaes por especies del xéneru ''Salix'', escoltando a los regueros en formación llineal, dacuando impenetrable.