Diferencies ente revisiones de «Charles de Villette»

Ensin cambiu de tamañu ,  hai 2 años
m
Bot: Troquéu automáticu de testu (-Charres +Charles)
m (Bot: Troquéu automáticu de testu (-Charres +Charles))
{{Otros usos|Villette}}
{{Ficha d'escritor
| nome = CharresCharles de Villette
| imaxe = CharresCharles de Villette.jpg
| tamañoimagen =
| textoimagen = Grabáu de 1791, colección Jean-Jacques Monney
| llingua_lliteraria =[[idioma francés|francés]]
}}
'''CharresCharles, marqués de Villette''' ([[París]], 4 d'avientu de 1736-[[ibídem]], 7 de xunetu de 1793) foi un [[escritor]] y [[políticu]] [[Francia|francés]].
 
== Biografía ==
Por cuenta de los sos enclinos polos homes, oxetu de múltiples chistes, Voltaire casar en 1777 na capiya de Ferney con [[Reine Philiberte Rouph de Varicourt]], nueva muyer noble y probe, tan decorada poles sos virtúes como poles sos calidá atenta, que Voltaire sacara del conventu ya instaláu na so casa, a la que llamaba ''Belle et Bonne''. El matrimoniu nun torgar que'l marqués de Villette, convertíu asina, según una chancia de Voltaire, en doctor ''in utroque'',<ref>Alusión graciosa al diploma llográu por Villette como llicenciáu ''in utroque xure'', esto ye, en «unu y otru derechu», fórmula que designa'l [[derechu civil]] y el [[derechu canónicu]]. Voltaire aplicó equí la espresión a'l costumes de Villette, vueltes a unu y otru sexu.</ref> volviera a los sos antiguos amores, nin qu'urdiera intrigues escandaloses coles muyeres de moda, ente les que puede nomase a [[Sophie Arnould]], en que la so residencia tuvo una disputa col [[Louis-Léon de Brancas|conde de Lauraguais]] que lu llevó a la [[prisión de l'Abbaye]], onde permaneció zarráu seis semana.<ref>[[Louis Petit de Bachaumont]] cunta l'anécdota nes sos ''[[Mémoires secrets pour sirvir à l'histoire de la République deas Lettres en France depuis 1762 jusqu'à nos jours|Mémoires secrets]]'' el 17 d'agostu de 1766 :
{{cita|''Xune rixe élevée ente deux hommes qui se piquent de bel esprit et qui tiennent un rang dans la littérature, et comme auteurs et comme Mécènes, fait beaucoup de bruit : elle intéresse MM. de Lauraguais et de Villette. Elle a donné lieu à deas épîtres de part et d'autre peu dignes d'être rapportées. Elle est née à l'occasion d'un pari prétendu fait ente deux adversaires, et que M. de Villette avait perdu. Il était question d'xune course à exécuter par -yos chevaux et coureurs de M. de Lauragais. -y premier n'a pas voulu donner -y tableau en jeu, de la part du marquis de Villette, soutenant qu'il n'avait point parié. Ces deux champions étant sur -y point d'entrer en lice, se sont trouvés arrêtés par -yos gardes deas maréchaux de France, et l'affaire est au tribunal. Elle occupe beaucoup -yos gens de lettres, qui prennent parti pour ou contre.''|col2=Una reña ente dos homes que se vanaglorian d'intelixencia y que tienen un rangu na lliteratura, como autores y como mecenes, fai enforma ruiu: fai referencia a'l señores de Lauraguais y de Villette. Dio llugar a epítetos d'una parte y de la otra pocu dignos de ser repitíos. Empezó con ocasión d'un pretendíu apueste ente dos adversarios, qu'había perdíu M. de Villette. Yera cuestión d'una carrera realizada polos caballos y corredores de M. de Lauragais. El primeru nun quixo dar el tableru de xuegos, del llau del marqués de Vilette, afirmando que nun apostara nada. Estos dos campeonos a puntu d'entrar en tema, viéronse deteníos polos guardias del mariscal de Francia y l'asuntu ta nel tribunal. Ocupa a munches xentes de lletres, que tomen partíu a favor o en contra.}}
Unu y otru fueron condergaos finalmente a seis semana de prisión, Lauraguais en [[la Bastilla]] y Vilette en l'Abbaye.</ref> Esti matrimoniu desgraciáu nun torgar la nacencia d'un fíu, que foi bautizáu en 1792 col nome de Voltaire-Villette y Philiberte, que foi adoptáu más tarde por [[Marie Louise Mignot]], la sobrina de Voltaire. Tanto CharresCharles como Philiberte caltuviéronse fieles a Voltaire, que morrió nel so palaciu de París en 1778.<ref>Asitiáu na esquina de la ''rue de Beaune'' y del ''quai deas Théatins'' (anguaño [[quai Voltaire]]). Habiendo decidíu dir a París pa defender la so obra ''Irène'', Voltaire instalóse ellí'l 10 de febreru de 1778, con Madame Denis, pa nun dixebrase de Belle et Bonne, qu'apreciaba con estremu ciñu. Instalar nuna habitación que s'atopaba debaxo del apartamentu del [[marqués de Thibouville]], «más apegáu entá que M. de Villette al cultu qu'esi amor que los nuesos sabios han proscritu tan rudamente, pero qu'aquellos na [[Antigua Grecia]]» escusaben con tanta indulxencia.([[Melchior Grimm|Grimm]])</ref>
 
[[Archivu:Cover -yos enfans de Sodome - 1790.jpg|right|thumb|170px|Portada de ''Enfans de Sodome'' (1790), onde Villette ta nomáu.]]
Mientres la dómina de la [[Revolución francesa]], Villette redactó los cuadiernos del [[baliato]] de Senlis, nos que s'espresaba calurosamente a favor de los nuevos principios, y escribió artículos revolucionarios en ''la Chronique de Paris''. Quemó públicamente los sos títulos de nobleza pa tomar el nome de CharresCharles Villette y propunxo que [[Luis XVI de Francia]] fuera quitáu de los sos poderes, pero calteníu como cabeza d'Estáu.
 
Dientro de la marea de panfletos que siguió, realizáronse numberoses alusiones a la so [[homosexualidá]], como en ''-yos Enfants de Sodome à l’Assemblée Nationale''<ref>''-yos Enfants de Sodome à l’Assemblée nationale, ou Députation de l’ordre de la Manchette aux représentants de tous -yos ordres pris dans -yos soixante districts de Paris et Versailles y réunis. Avec Figures. A Paris, et se trouve chez -y marquis de Vilette, grand commandeur de l’ordre, 1790.'' Esti panfletu ye una sátira contra'l [[Club de los xacobinos]], pero tamién un auténticu cuadiernu de quexes sobre los ''[[sodomita]]s'' y los ''[[berdache]]s''.</ref> o en ''Vie du ci-derrière marquis de Villette''.<ref>''Vie privée et publique du ci-derrière marquis de Villette, citoyen rétroactif''. s.l. (Paris), s.n., 1791 ca. (añu III de la llibertá).</ref> Villette respondió a estos ataques al traviés del so amigu [[Jean-Baptiste Cloots|Anacharsis Cloots]], llamáu «l'orador del xéneru humanu».<ref name="Crompton">[[Louis Crompton]], ''Homosexuality and Civilization'', Cambridge, Massachusetts, and London, England, Belknap Press of [[Harvard University Press]], 2003.</ref>
Villette tamién aprovechara la Revolución pa borrar na paré del palaciu que tenía y nel que viviera Voltaire, la inscripción «quai deas Théatins» pa sustituyila por «quai de Voltaire». Foi un actu individual, por iniciativa propia, que xustificó diciendo: «Foi na mio casa que morrió esti gran home, la so alcordanza ye inmortal como les sos obres. Vamos Tener siempres un Voltaire y nun vamos tener enxamás [[Teatinos (desambiguación)|teatinos]].» La cai foi renombrada oficialmente como Voltaire.
 
Villette caltenía'l corazón de Voltaire nuna urna cola inscripción «el so espíritu ta perdayuri y el so corazón equí». Tresportar al castiellu de Ferney qu'adquiriera en 1779, antes de revendelo en 1785. La reliquia, caltenida pol so fíu, foi donada en 1864 al gobiernu, que la asitió na [[Biblioteca Nacional de Francia|Biblioteca Imperial]].<ref>Por ironía del destín, CharresCharles-Voltaire de Villette, renegando del so nome de nacencia «Voltaire-Villette», convertir mientres la [[Restauración Francesa]] nun [[ultrarealista]] y caltúvose como [[Legitimismo|legitimista]] hasta la so muerte en 1859. el so testamentu prevía inclusive mandar tolos sos bienes, incluyíu'l corazón de Voltaire, al [[conde de Chambord]]. Una llei de 1832, que declaraba incapaz al príncipe, dexó a la familia Villette contestar la voluntá de CharresCharles-Voltaire, perdió'l procesu, apeló y consiguió finalmente ganar el procesu de casación en 1862. Un decretu del 30 de marzu de 1791, declarando propiedá del estáu los réfugos del filósofu, foi a propósito desenterráu pa reglar la suerte de la reliquia: los herederos ufiertaron en 1864 el corazón de Voltaire a [[Napoleón III]]. El corazón foi depositáu na Biblioteca Imperial, na actualidá [[Biblioteca Nacional de Francia]], onde s'atopa inda, sellada na base del modelu d'escayola de la estatua de [[Houdon]] ''Voltaire sentáu''.</ref>
 
== Notes y referencies ==
 
== Obra ==
* ''Éloge Historique de CharresCharles V, Roi de France'', en París, Ed. Grangé, 1767.
* Publicó, con ayuda del poeta del Xura [[Julien Sorel|Claude-Marie Guyétand]] (1748-1811), que foi'l so secretariu particular (y el so «[[Escritor pantasma|negru]]») de 1781 a 1793, los sos ''Œuvres complètes'' en 1784.
* ''Réflexions d’un maître-perruquier sur -yos affaires de l’État'' (1787). Nesti folletu, Villette reprocha amargamente al Parlamentu'l so desobediencia contra'l rei.
* Jeffrey Merrick, ''The Marquis de Villette and Mademoiselle de Raucourt: Representations of Male and Female Homosexuality in Llate Eighteenth-Century France,'' en ''Homosexuality in Modern France'', ed. Jeffrey Merrick and Bryant Ragan (New York, 1996), p. 30-53.
* Patrick Cardon, ''-yos Enfans de Sodome à l’Assemblée Nationale'' [1790], Lille, QuestionDeGenre/GKC, 2005. Inclúi ''Vie privée et publique du ci-derrière Marquis de Villette, citoyen rétroactif'' según en misceláneas sobre esa tema (p. 129 ss.)
* Simone et Jean-CharresCharles Pigoni, ''-y Domaine de Villette - Pont-Sainte-Maxence'', folletu, Creil, mayu de 2008.
 
== Enllaces esternos ==
* [http://perso.orange.fr/dboudin/zEtudes/Grimm/06/6508_Villette.html Correspondance philosophique : ''-y marquis de Villette'', aout 1765] (en francés)
 
{{NF|1736|1793|Villette, CharresCharles de}}
 
 
130 520

ediciones