Diferencies ente revisiones de «Charles de Villette»

m
correiciones
m (Bot: Iguando plantíes)
m (correiciones)
 
== Biografía ==
Nacíu nuna familia de financieros anoblecíos apocayá, el so padre, tesoreru ''de l’extraordinairel'extraordinaire deas guerres'', dexólu 150.000 llibres de renta y gracies a una madre de gran espíritu y guapura, el marqués de Villette tuvo una vida fácil na so mocedá. Tres el so bachiller, consiguió en 1754 el diploma de llicenciáu ''[[in utroque xure]]'', esto ye, en [[derechu civil]] y [[derechu canónicu|canónicu]]. El so padre mercó-y un cargu d'abogáu conseyeru del rei en [[Châtelet]], pero reviende'l so cargu pa faese oficial. En 1757 adquirió'l cargu de mariscal de los aposentos xenerales de la caballería, depués, en 1758, el de [[maestru de campu]] de [[Dragón (militar)|dragones]] y en 1759 el de primer [[Aide-de-camp|edecán]] del [[príncipe de Condé]]. Recibió en 1763 la [[cruz de San Luis]] poles sos feríes en combate.
 
De vuelta a París, nun tardó en consiguir una reputación de llibertín, polos sos gastos y los sos amoríos, tanto masculinos como femeninos, ente los que s'atopa la famosa [[Mademoiselle Raucourt]]. La so madre, amiga íntima de [[Voltaire]] (amistá que fixo suponer mientres enforma tiempu que Villette sería fíu natural de Voltaire), y conocida tantu pola so intelixencia como pola so guapura, presentó-y al filósofu. Villette acabó teniendo un amor filial por Voltaire. N'aprendiendo les sos idees filosófiques, ingresó na [[francmasonería]].<ref>Na so residencia de [[Neuf Sœurs]], de la que Voltaire convertir en miembru honorariu en 1778.</ref>
 
Un escándalu<ref>[[Melchior Grimm|Grimm]], nel so ''[[Correspondance littéraire, philosophique et critique|Correspondance littéraire]]'' (agostu de 1765), afirma {{cita|''qu'il
remplit tout Paris d’und'un duel où il devait avoir tué un ancien lieutenant-colonel, après l’avoirl'avoir outragé dans xune promenade publique, de la manière el plus indécente et el plus punissable. C’était pour mettre sa bravoure hors de doute qu’ilqu'il avait imaxiné de faire courir ce bruit. -yos campagnes en Hesse lui avaient offert deas occasions plus simples de se laver de tout soupçon de poltronnerie. Quoi qu’ilqu'il en soit, ce prétendu duel fit tant de scandale, l’offensel'offense qui devait l’avoirl'avoir occasionné était si contraire aux mœurs, que -y ministère public informa contre -y fait; et lorsqu’onlorsqu'on en vint aux éclaircissements, il se trouva qu’ilqu'il n’y avait nul fondement nin à l’offensel'offense nin au combat. Cette platitude fit enfermer M. de Villette pendant six mois dans la citadelle de Strasbourg.''
|col2=tou París falaba d'un duelu nel que paecía matar a un ex teniente coronel, dempués d'ofendelo nun llugar públicu, de la forma más indecente y más punible. Punxera en circulación esi rumor pa poner la so valentía fora de toa dulda. Les campañes en [[Hesse]] ufiertaríen-y oportunidaes más simples pa esaniciar tou barruntu de cobardía. Fuera lo que fora, esti pretendíu duelu provocó tal escándalu, la ofiensa que tenía de causar yera tan contraria a'l costumes, que'l ministeriu públicu investigó'l fechu; y cuando se llegó a esclariar l'asuntu, viose que nun había nengún fundamentu nin pa la ofiensa, nin pal combate. Esta lloria provocó l'encierre de M. de Villette mientres seis meses na ciudadela de [[Estrasburgo]].}}</ref> en 1764 valió-y una ''[[lettre de cachet]]'', que lo unvió mientres seis meses a la ciudadela de [[Château de La Petite-Pierre|La Petite-Pierre]] en [[Alsacia]]. Lliberáu tres la intervención del so padre, ordenar que nun vuelva a la capital: por tanto, foi a atopase con Voltaire en [[Ferney-Voltaire|Ferney]], que lo acoyó solícitu:
{{cita|''J’ai actuellement chez moi pour me ragaillardir un jeune M. de Villette, qui sait tous -yos vers qu’onqu'on ait jamais faits, et qui en fait lui-même, qui chante, qui contrefait son prochain fort plaisamment, qui fait deas contes, qui est pantomime, qui réjouirait jusqu’auxjusqu'aux habitants de la murnia Genève.''|col2=Tengo anguaño na mio casa p'allegrame un mozu M. de Villette, que conoz tolos versos que se fixeren enxamás, y que fai tamién él mesmu, que canta, qu'asonsaña al so prójimo de forma bien risondera, que fai cuentos, que ye [[mimu]], que prestaría hasta a los habitantes de la murnia [[Xinebra (ciudá)|Xinebra]].|Voltaire}}
So los auspicios del filósofu, al que llamaba «el so padre» ensin mieu, Villete llanzar nel mundu lliterariu, escribió munchos versos, presentar a dellos premios de la [[Academia francesa]] que nun llogró y, sobremanera, emponderó a Voltaire de toles formes posibles, que-y lo devolvió en demasía, llamándo-y el «[[Tibulo]] francés». a pesar d'ello, el so talentu lliterario yera menor. [[Marie Du Deffand]] llamar «un personaxe de comedia». Los intelectuales de la dómina nun aforraron crítiques; ríense sobremanera del usu que creía poder faer de la sonadía de Voltaire. Esti [[epigrama]] percorrió mientres llargu tiempu París:
{{cita|<poem>
''Petit Villette, c’est en vain
Que vous prétendez à la gloire ;
Vous ne serez jamais qu’unqu'un nain
Qui montre un géant à la foire.''</poem>
|col2=<poem>
Mientres la dómina de la [[Revolución francesa]], Villette redactó los cuadiernos del [[baliato]] de Senlis, nos que s'espresaba calurosamente a favor de los nuevos principios, y escribió artículos revolucionarios en ''la Chronique de Paris''. Quemó públicamente los sos títulos de nobleza pa tomar el nome de Charles Villette y propunxo que [[Luis XVI de Francia]] fuera quitáu de los sos poderes, pero calteníu como cabeza d'Estáu.
 
Dientro de la marea de panfletos que siguió, realizáronse numberoses alusiones a la so [[homosexualidá]], como en ''-yos Enfants de Sodome à l’Assembléel'Assemblée Nationale''<ref>''-yos Enfants de Sodome à l’Assembléel'Assemblée nationale, ou Députation de l’ordrel'ordre de la Manchette aux représentants de tous -yos ordres pris dans -yos soixante districts de Paris et Versailles y réunis. Avec Figures. A Paris, et se trouve chez -y marquis de Vilette, grand commandeur de l’ordrel'ordre, 1790.'' Esti panfletu ye una sátira contra'l [[Club de los xacobinos]], pero tamién un auténticu cuadiernu de quexes sobre los ''[[sodomita]]s'' y los ''[[berdache]]s''.</ref> o en ''Vie du ci-derrière marquis de Villette''.<ref>''Vie privée et publique du ci-derrière marquis de Villette, citoyen rétroactif''. s.l. (Paris), s.n., 1791 ca. (añu III de la llibertá).</ref> Villette respondió a estos ataques al traviés del so amigu [[Jean-Baptiste Cloots|Anacharsis Cloots]], llamáu «l'orador del xéneru humanu».<ref name="Crompton">[[Louis Crompton]], ''Homosexuality and Civilization'', Cambridge, Massachusetts, and London, England, Belknap Press of [[Harvard University Press]], 2003.</ref>
 
Villette foi escoyíu diputáu pol [[departamentu de Oise]]<ref>En marquesáu de Villette ye atopa efectivamente nesti departamentu. El castiellu de Villette (qu'inda esiste pero que foi reconstruyíu en 1903) ta asitiáu en Plessis-Villette, villa que foi absorbida a la comuña de [[Sarron (Oise)|Sarron]] en 1826, de la mesma absorbida por [[Pont-Sainte-Maxence]] en 1951.</ref> na [[Convención Nacional (Revolución Francesa)|Convención Nacional]] en [[1792]], onde tuvo la valentía de protestar vivamente nuna carta contra les [[Masacres de setiembre]]. Enfermu nel momentu del procesu de Luis XVI, pudo tomar parte na votación, tomando partíu contra la voz del pueblu, a favor de la detención y el destierru, según pol sobreseimientu. Morrió dellos meses más tarde, tres una llarga enfermedá en París. [[Antoine-Augustin Auger]] asocedió-y na Convención. Fiel a los sos amigos, amosó mientres la Revolución una auténtica valentía, sosteniendo les sos opiniones al empar en contra de los prexuicios de la nobleza y contra los escesos revolucionarios.
* ''Éloge Historique de Charles V, Roi de France'', en París, Ed. Grangé, 1767.
* Publicó, con ayuda del poeta del Xura [[Julien Sorel|Claude-Marie Guyétand]] (1748-1811), que foi'l so secretariu particular (y el so «[[Escritor pantasma|negru]]») de 1781 a 1793, los sos ''Œuvres complètes'' en 1784.
* ''Réflexions d’und'un maître-perruquier sur -yos affaires de l’Étatl'État'' (1787). Nesti folletu, Villette reprocha amargamente al Parlamentu'l so desobediencia contra'l rei.
* Los sos artículos na ''Chronique de Paris'' fueron aconceyaos y publicaos en 1792, sol títulu ''Lettres choisies sur -yos principaux événements de la Révolution''.
 
* [[Ferdinand Hoefer|Jean Chrétien Ferdinand Hoefer]], ''Nouvelle Biographie générale'', t. XV, Paris, Firmin-Didot, 1855, p. 218-9.
* Jeffrey Merrick, ''The Marquis de Villette and Mademoiselle de Raucourt: Representations of Male and Female Homosexuality in Llate Eighteenth-Century France,'' en ''Homosexuality in Modern France'', ed. Jeffrey Merrick and Bryant Ragan (New York, 1996), p. 30-53.
* Patrick Cardon, ''-yos Enfans de Sodome à l’Assembléel'Assemblée Nationale'' [1790], Lille, QuestionDeGenre/GKC, 2005. Inclúi ''Vie privée et publique du ci-derrière Marquis de Villette, citoyen rétroactif'' según en misceláneas sobre esa tema (p. 129 ss.)
* Simone et Jean-Charles Pigoni, ''-y Domaine de Villette - Pont-Sainte-Maxence'', folletu, Creil, mayu de 2008.