Abrir el menú principal

Cambios

4 bytes desaniciaos ,  hai 11 meses
m
Iguo testu: -"austríaco" +"austríacu
[[Archivu:Friedrich ii campenhausen.jpg|miniaturadeimagen|esquierda|Federico II el Grande.]]
[[Archivu:Adolph-von-Menzel-Tafelrunde2.jpg|thumb|250px|[[Adolph Menzel]]: ''Mesa redonda'', el rei [[Federico II de Prusia|Federico II]] (centru) en [[Sanssouci]] con [[Voltaire]] (esquierda) y los principales científicos de l'Academia de Ciencies de Berlín, 1750.]]
En 1740 xubió al tronu [[Federico II el Grande]]. Valiéndose d'un supuestu tratáu de 1537 (vetáu pol emperador [[Fernandu I de Habsburgo|Fernandu I]]), pol cual partes de [[Silesia]] pasaríen a [[Brandeburgu]] tres la estinción de la [[Piastas|dinastía Piast]], Federico invadió Silesia, lo que marcó l'entamu de la [[Guerra de Socesión Austriaca|guerra de Socesión austríacaaustriaca]]. Tres la rápida ocupación de Silesia, Federico ufiertó protección a l'archiduquesa [[María Teresa I|María Teresa d'Austria]] si la provincia volvía al so dominiu. La ufierta foi refugada, pero Austria atopó otros oponentes y Federico foi lo bastante arteru pa consiguir la cesión formal col [[Tratáu de Berlín de 1742]].
 
Pa sorpresa de munchos, Austria consiguió anular la ventaya de Prusia na guerra. En 1744, Federico invadió de nuevu rexones del Imperiu pa evitar represalies y reivindicar, esta vegada, la provincia de [[Bohemia]]. Nun tuvo ésitu, pero la presión francesa sobre [[Gran Bretaña]], aliáu d'Austria, llevó a una serie de trataos y alcuerdos que remataron en 1748 cola robla del [[Tratáu de Aquisgrán (1748)|Tratáu de Aquisgrán]], que restauró la paz y concedió a Prusia la mayor parte del territoriu de Silesia.
Esta guerra foi una llucha desesperada pa los prusianos, y la forma como la llevaron causó n'Europa un gran respetu poles habilidá del exércitu de Federico. Enfrentándose simultáneamente a Austria, Rusia, Francia y Suecia y teniendo solo como aliaos a Hannover (y Gran Bretaña, no referente al continente), Federico consiguió evitar importantes invasiones hasta ochobre de 1760, cuando l'exércitu rusu ocupó por un curtiu periodu de tiempu [[Berlín]] y [[Königsberg]]. Sicasí, la situación foise agravando hasta la muerte de la emperatriz [[Isabel I de Rusia|Isabel de Rusia]]. L'ascensión al tronu rusu del simpatizante de la causa prusiana [[Pedru III de Rusia|Pedru III]] sollivió la presión nel frente oriental. Suecia tamién abandonó entós la guerra.
 
Al ganar al exércitu austríacoaustriacu na [[Batalla de Kunersdorf]] y col enfotu de el siguíu ésitu británicu contra Francia nel escenariu de la guerra colonial, Prusia foi, a la fin, capaz de forzar un ''statu quo ante bellum'' nel continente. Esta resultancia confirmó'l papel principal de Prusia nos Estaos alemanes y consolidar como una [[Grandes Potencies|gran potencia]] europea.
 
=== 1772, 1793, 1795: Particiones de Polonia ===
{{Lleenda|#2a7fff|Aliaos de Prusia: [[Reinu d'Italia (1861–1946)|Italia]] y 14 Estaos alemanes<ref group="nota">Los aliaos de Prusia na [[guerra austro-prusiana]] yeren: [[Anhalt]], [[Bremen (Estáu)|Bremen]], [[Ducáu de Brunswick|Brunswick]], [[Ducáu de Lauenburgo|Lauenburgu]], [[Principáu de Lippe|Lippe-Detmold]], [[Lübeck]], [[Hamburgu]], [[Gran Ducáu de Mecklemburgo-Schwerin|Mecklemburgo-Schwerin]], [[Mecklemburgo-Strelitz]], [[Ducáu de Oldemburgo|Oldemburgu]], [[Saxonia-Altenburgu]], [[Ducáu de Saxonia-Coburgo-Gotha|Saxonia-Coburgo-Gotha]], [[Schwarzburgo-Sondershausen]], [[Principáu de Waldeck|Waldeck-Pyrmont]]</ref>}}
{{Lleenda|#ff2a2a|[[Austria-Hungría]]}}
{{Lleenda|#ff8080|Aliaos d'Austria: 11 Estaos alemanes<ref group="nota">Los aliaos austríacosaustriacos na guerra austru-prusiana yeren: [[Gran Ducáu de Baden|Baden]], [[Reinu de Baviera|Baviera]], [[Reinu de Hanóver|Hanóver]], [[Hesse-Darmstadt]], [[Hesse-Kassel]] (o Hesse-Cassel), [[Ducáu de Nassau|Nassau]], [[Reuss (llinia mayor)|Reuss-Greiz]], [[Ducáu de Saxonia-Meiningen|Saxonia-Meiningen]], [[Reinu de Saxonia|Saxonia]], [[Schaumburg-Lippe]], [[Reinu de Wurtemberg|Wurtemberg]]</ref>}}
{{Lleenda|#63ff1y|Estaos neutrales: [[Liechtenstein]], [[Ducáu de Limburgo (1839-1867)|Limburgu]], [[Luxemburgu]], [[Reuss (llinia menor)|Reuss-Schleiz]], [[Ducáu de Saxonia-Weimar-Eisenach|Saxonia-Weimar-Eisenach]], [[Schwarzburgo-Rudolstadt]]}}
{{Lleenda|#80ffef|Alquisiciones prusianes: [[Reinu de Hanóver|Hanóver]], [[Provincia de Schleswig-Holstein|Schleswig-Holstein]], [[Hesse|Hinterland de Hesse]], [[Hesse-Kassel]], [[Ducáu de Nassau|Nassau]] y [[Frankfurt del Meno]]}}]]
La primera d'elles foi la [[Segunda Guerra de Schleswig]] (1864), que Prusia empecipió y ganó cola ayuda d'Austria. Dinamarca foi ganada y apurrió los ducaos de Schleswig y Holstein a Prusia y Austria, respectivamente.
 
L'alministración estremada de Schleswig y Holstein foi'l motivu pa la guerra austru-prusiana de 1866 (tamién conocida como la [[guerra de los Siete Selmanes]]), na que Prusia, aliada col [[Reinu d'Italia (1861-1946)|reinu d'Italia]] y dellos Estaos xermanos del Norte, declararon la guerra al Imperiu austríacoaustriacu. La coalición comandada per Austria foi ganada y dellos Estaos xermanos (el [[Reinu de Hannover]], el [[Electoráu de Hesse]], el [[Ducáu de Nassau]] y la ciudá llibre de [[Frankfurt]]) fueron anexonáus a Prusia. Los territorios apostaos de Schleswig y Holstein pasaron a tar baxu plenu dominiu prusianu. Gracies a l'alquisición d'estos territorios foi posible la unión de [[Renania]] y [[Westfalia]] col restu del reinu. Foi entós cuando Prusia algamó la so mayor estensión, que caltuvo hasta la so estinción como reinu en 1918.
 
La [[Confederación Xermánica]] foi sustituyida en [[1867]] pola [[Confederación Alemana del Norte]], sol dominiu de Prusia, y con aliances militares colos Estaos xermanos del Sur (sacante Austria). La unificación d'Alemaña ( ''[[Kleindeutsche Lösung|Kleindeutschland]]'') entamada por Bismarck taba mui cerca de concretase. Guillermo taba decidíu a conquistar el territoriu d'Austria, pero Bismarck convenciólu por qu'abandonara la idea, yá que vía n'Austria un pervalible aliáu futuru.