Diferencies ente revisiones de «Partíu Comunista d'Alemaña»

m
Preferencies llingüístiques
m (Preferencies llingüístiques)
m (Preferencies llingüístiques)
El '''Partíu Comunista d'Alemaña''' (en [[Idioma alemán|alemán]]: ''Kommunistische Partei Deutschlands'', embrivíu '''KPD''') foi un importante [[partíu políticu]] [[Alemaña|alemán]] d'ideoloxía comunista qu'esistió n'[[Alemaña]].
 
Mientres los años 1920 conocióse-yos como los "Espartaquistas", por cuenta de los sos oríxenes na [[Lliga Espartaquista]]. El KPD foi fundáu escontra'l final de la [[Primer guerra mundial]] polos socialistes y sectores socialdemócrates que s'oponíen a la guerra. Lideraos primeramente por [[Rosa Luxemburg]], dempués de la so muerte'l partíu viose cada vez más inclináu escontra'l [[Leninismo]] y darréu al [[Estalinismu]]. Mientres el períodu de la [[República de Weimar]], el KPD de normal llogró ente un 10 y 15 per cientu de los votos nes eleiciones al [[Reichstag (Parllamentu)|Reichstag]], y tamién llograba sacar representación nes eleiciones a los distintos parlamentosparllamentos rexonales. Tres tomar del poder por [[Adolf Hitler]] y los nazis, les nueves autoridaes nun tardaron enforma tiempu en prohibir el partíu, que pasó automáticamente a la clandestinidá. Munchos de los sos militantes y dirixentes fueron encarcelaos poles autoridaes nazis y dalgunos d'ellos morrieron nos [[campos de concentración nazis|campos de concentración]].
 
A la fin de la Segunda Guerra Mundial, el partíu foi reconstituyíu otra vegada na Alemaña ocupada, anque en 1946 les sos secciones na [[zona d'ocupación soviética]] se [[Fusión del KPD y del SPD|xunieron colos socialdemócrates]] pa formar el [[Partíu Socialista Unificáu d'Alemaña]] (SEI), que gobernaría la [[República Democrática Alemana]] (RDA). Na Alemaña occidental el partíu caltuvo un perfil baxu y acabó siendo prohibíu pol Tribunal constitucional en 1956. Tres la so illegalización, un gran númberu de partíos minoritarios reclamaron ser herederos del KPD. En 1968 dellos antiguos militantes comunistes llograron formar en 1968 el [[Partíu Comunista Alemán]] (DKP), anque con escasa influencia.
 
=== La República de Weimar ===
[[Archivu:Bundesarchiv Bild 102-00888, Berlin, Wahlwerbung für KPD.jpg|thumb|right|230px|Militantes del KPD partiendo propaganda en [[Berlín]] mientres les [[Eleiciones parlamentariesparllamentaries d'Alemaña d'avientu de 1924|eleiciones de 1924]].]]
 
A empiezos de los [[Años 1920]], el partíu entró nuna nueva fase. El fracasu de la revolución espartaquista y la fuerte represión sufierta pol partíu obligaron a los sos dirixentes a adoptar una nueva estratexa. Foi entós cuando [[Paul Levi]] tomó les riendes del partíu como'l principal líder del Partíu comunista.{{sfn|Fernbach|2011|p=7}}
 
Levi asumió les riendes del KPD, nun momentu en que'l partíu atopábase güérfanu d'un lideralgu efectivu tres l'asesinatu o la desparición de Liebknecht, Luxemburgu y otros dirixentes. Nel Congresu de [[Heidelberg]], celebráu ente'l 20 y el 23 d'ochobre de 1919, el KPD decidió participar nel sistema parlamentariuparllamentariu y presentase a les eleiciones al Reichstag. Levi y la mayoría del partíu aprobaron la espulsión del sector ultra-izquierdista del partíu, munchos de los cualos acabaríen formando'l [[Partíu Comunista Obreru d'Alemaña]] (KAPD).{{sfn|Fernbach|2011|p=10}} Nes [[Eleiciones parlamentariesparllamentaries d'Alemaña de 1920|eleiciones federales de 1920]] el KPD llogró 589.454 votos (2.09%) y 4 escaños, bien llueñe de les bones resultancies llograes pol SPD (103 escaños) y el USPD (83 escaños). A pesar del fracasu, mientres esta dómina Paul Levi asegurar de llevar al partíu llueñe de les polítiques que desaguaren nuna revolución inmediata, empobinándolo más escontra les mases de trabayadores. Estos esfuerzos viéronse compensaos cuando una parte importante del USPD xunir al KPD tres el Congresu de Tope del USDP, polo qu'a partir d'esi momentu'l KPD pasó a ser un partíu de mases, per primer vegada, con alredor de 449.700 miembros.{{sfn|Fernbach|2011|p=13}}
 
En 1920 el KPD asistió y encabezó la delegación alemana qu'asistió al 2.º Congresu Mundial de la [[Internacional Comunista]] en Moscú.{{sfn|Fernbach|2011|p=13}}
Thälmann, al igual que la ''Komintern'', sostenía que'l capitalismu taba entrando nuna [[Crac de 1929|fonda crisis]], y que los sindicatos izquierdistes y el SPD yeren organizaciones ''socialfascistas'', considerándoles el principal enemigu políticu del KPD.<ref>Heinrich August Winkler (1985), pág. 682</ref> La considerancia de que los socialdemócrates yeren en realidá "socialfascistas" caltener mientres dellos años, siquier hasta mediaos de la década de 1930.<ref>Klaus Schönhoven (1989), pág. 134</ref> Amás, el KPD tuvo que faer frente a otra amenaza: por esa dómina'l [[Partíu Nacionalsocialista Obreru Alemán]] de Adolf Hitler, radicalmente [[anticomunista]], empezó a ganar un importante sofitu popular y los sos [[Sturmabteilung|milicies paramilitares]] empezaron a atacar a los comunistes.
 
Nel periodu final de la [[República de Weimar]], el KPD caltúvose como una fuerza electoral sólida: nes [[Eleiciones parlamentariesparllamentaries d'Alemaña de mayu de 1924|eleiciones de mayu de 1924]] el partíu llogró 3.693.280 de votos (12.61%) y 62 diputaos nel Reichstag lo que lo convirtió na cuarta fuerza político. Dempués de permanecer estabilizáu mientres el restu de la década de 1920, nes [[Eleiciones parlamentariesparllamentaries d'Alemaña de 1930|eleiciones de 1930]] la so base electoral aumentó hasta los 4.590.160 de votos (13.13%) y 77 diputaos, convirtiéndose na tercer fuerza, por detrás de los socialdemócrates y de los nazis. Nes [[Eleiciones presidenciales d'Alemaña de 1932|eleiciones presidenciales de 1932]], Thälmann llogró un 13,2% de los votos mientres la primer vuelta. Consecuencia de la so creciente popularidá ente la base electoral izquierdista, en payares de 1932 la militancia del KPD aumentó de forma considerable y algamó 360.000 miembros.<ref name="p.39" /> Nes [[Eleiciones parlamentariesparllamentaries d'Alemaña de payares de 1932|eleiciones celebraes]] esi mesmu mes el partíu llogró 5.980.239 de votos (16,86%) y 100 diputaos, lo que constituyó un gran ésitu. Ello ye que con esti importante aumentu de votos y parllamentarios (munchos d'ellos antiguos votantes socialdemócrates), los comunistes llograron averase al SPD (que llogró 121 parllamentarios).<ref>Heinrich August Winkler (1993), pág. 536</ref> Ello ye que tal que comenta [[William L. Shirer]], los socialdemócrates perdieron nestos comicios unos 750.000 votantes, aprosimao'l mesmu númberu de votos que ganaron los comunistes.<ref>William L. Shirer (1960), pág. 172</ref>
 
A pesar d'ello, nel mesmu periodu'l KPD siguió cola so política de considerar a los socialdemócrates como ''socialfascistas'', lo qu'en realidá suponía considerar al SPD como'l principal enemigu a bater. Esti planteamientu foi en parte una de les razones que torgaron la formación d'una posible alianza de la [[Esquierda política|esquierda]] alemana contra'l [[Partíu Nazi]], que naquel momentu yera la primer fuerza electoral del país y yá controlaba'l Reichstag, anque non el gobiernu del [[Reich alemán|Reich]]. Pela so parte, los socialdemócrates tampoco supieron cubicar l'amenaza real que suponíen Hitler y los nazis, y caltuvieron la so política tradicional. El canciller y líder de los socialdemócrates, [[Hermann Müller]], declarara que los comunistes yeren la mesma cosa que los nazis.<ref>Adelheid von Saldern (2002), pág. 78</ref>
El 30 de xineru de 1933 el líder del [[Partíu nazi]], [[Adolf Hitler]], foi nomáu canciller pol presidente Hindenburg. El KPD y los sindicatos reaccionaron cola convocatoria d'una fuelga xeneral.<ref>Hans-Joachim Althaus ''et alii'' (1982), pág. 229</ref> Nun pasó enforma tiempu en que los nazis incluyeron a los comunistes y los socialdemócrates ente los sos principales enemigos a esaniciar.
 
La represión del movimientu comunista viose "legitimada" tres el [[quema del Reichstag|quema del ''Reichstag'']], incidente que "resultó bien conveniente pal nuevu gobiernu".<ref>Paul Johnson (2000), pág. 221</ref> Los nazis acusaron públicamente a los comunistes de ser responsables de la quema y crearon un clima de mieu ya histeria cola falsa acusación de que los comunistes taben preparando empecipiar una guerra civil.<ref>William L. Shirer (1960), pág. 194</ref> La Quema del Reichstag tamién dexó al gobiernu Hitler aprobar un [[Decretu de la quema del Reichstag|decretu especial]] que llevó a la detención del líder comunista Ernst Thälmann y d'otros 4000 líderes y/o militantes del KPD.<ref>Richard J. Evans (2004), pág. 331</ref> Neses condiciones el partíu allegó a les [[Eleiciones parlamentariesparllamentaries d'Alemaña de marzu de 1933|eleiciones de 1933]], nes cualos, a pesar de la campaña de violencia y intimidación de los nazis, los comunistes llograron caltenese inda como la tercer fuerza político: el KPD llogró 4.848.058 votos (12,32%) y 81 escaños nel parllamentu. Sicasí, la llamada ''[[Llei Habilitante de 1933|Llei Habilitante]]'', que legalmente apurrió a Hitler poderes absolutos pa poder gobernar, foi votada nel Reichstag dempués de que'l grupu de diputaos comunistes fueren arrestaos y encarcelaos.
 
Col partíu práuticamente sumíu de la vida pública, el 26 de mayu de 1933 el gobiernu nazi decretó la espropiación de los bienes del KPD.<ref>[http://www.verfassungen.de/de/de33-45/parteivermoegen33.htm Gesetz über die Einziehung kommunistischen Vermögens, vom 26. Mai 1933]</ref>
En 1945, tres el final de la [[Segunda Guerra Mundial]], el KPD foi nuevamente llegalizáu poles autoridaes militares aliaes. Dende la Xunión Soviética y otros llugares del esiliu tornaron dirixentes y militantes, como foi'l casu de Wilhelm Pieck, Walter Ulbricht o [[Anton Ackermann]]. L'Alemaña ocupada poles potencies aliaes quedó estremada en cuatro zones d'ocupación. N'ochobre de 1945 el KPD tenía en Berlín y la zona d'ocupación soviética unos 248.817 militantes,<ref>Günter Benser (1985), pág. 276</ref> ente que a finales d'añu nos trés zones d'ocupación occidentales el partíu tenía unos 130.000 miembros.<ref>Olaf Teichert (2011), pág. 21</ref> Nesi contestu, un añu dempués les organizaciones del SPD y el KPD na [[zona d'ocupación soviética]] alcordaron xunise pa de la mesma formar el [[Partíu Socialista Unificáu d'Alemaña]] (SEI),<ref>Wolfgang Benz; Hermman Graml (1986), pág. 117</ref> una poderosa fuerza con más d'un millón de militantes que se convirtió na fuerza político más votada nes [[Eleiciones de la zona d'ocupación soviética de 1946|eleiciones celebraes]] esi mesmu añu (1946) na zona soviética. Darréu, en 1949, la zona soviética acabaría convirtiéndose na [[República Democrática Alemana]] (RDA), un nuevu estáu nel que la SEDE caltuvo'l monopoliu del poder hasta [[1990]], anque cola coesistencia d'otros partíos políticos.
 
Na [[Alemaña Occidental|República Federal d'Alemaña]], tamién creada en 1949, el KPD caltuvo una presencia relevante; nes [[Eleiciones federales d'Alemaña Occidental de 1949|eleiciones]] celebraes esi mesmu añu, el KPD llogró 1.361.706 votos (5,7%) y 15 escaños nel ''Bundestag''. [[Max Reimann]] convertir nel nuevu home fuerte del KPD na Alemaña occidental. Sicasí, en [[1956]] el partíu foi ilegalizado pola Corte Constitucional Federal, como parte d'una ofensiva xeneral nel contestu de la [[Guerra Fría]] contra les organizaciones comunistes. Aquel día la militancia del partíu había ablayáu enforma, cuntándose unos 78.000 miembros escontra 1956.<ref>Dietrich Staritz. "Die Kommunistische Partei Deutschlands", en Richard Stoss (1983). ''Parteien-Handbuch'', Opladen, pág. 1666</ref> A esto xuníase que dende les [[Eleiciones federales d'Alemaña Occidental de 1949|eleiciones de 1953]] el partíu perdiera la so representación nel ''Bundestag'', lo que lo convirtió nuna fuerza extra-parlamentariaparllamentaria. De resultes de la prohibición, los comunistes hubieron de participar nos comicios al traviés d'otres candidatures, como la ''[[Deutsche Friedens-Union]]'' (DFU) en 1961.<ref name="p.94">Georg Fülberth (1990), pág. 94</ref> N'otros casos, como nes [[Eleiciones federales d'Alemaña Occidental de 1957|eleiciones de 1957]], el KPD pidió'l votu pol SPD.<ref name="p.94" /> Más tarde, en [[1968]], parte de la so militancia llogró fundar el [[Partíu Comunista Alemán]] (DKP) cola autorización de les autoridaes alemanes, partíu qu'entá güei esiste, anque ensin llegar a tener la influencia que l'hestóricu KPD tuvo nel so día.
 
== Organización ==
 
== Resultaos electorales ==
[[Archivu:1932-kpd.jpg|thumb|right|200px|Póster electoral del KPD pa les [[Eleiciones parlamentariesparllamentaries d'Alemaña de xunetu de 1932|eleiciones de 1932]].]]
=== Eleiciones al Reichstag ===
{| class=wikitable
! +/–
|-
! [[Eleiciones parlamentariesparllamentaries d'Alemaña de 1920|1920]]
| 589.454
| 2,09
| bgcolor="lightgrey"|
|-
! [[Eleiciones parlamentariesparllamentaries d'Alemaña de mayu de 1924|1924 (Mayu)]]
| 3.693.280
| 12,61
| {{increase}} 58
|-
! [[Eleiciones parlamentariesparllamentaries d'Alemaña d'avientu de 1924|1924 (Dic.)]]
| 2.709.086
| 8,94
| {{decrease}} 17
|-
! [[Eleiciones parlamentariesparllamentaries d'Alemaña de 1928|1928]]
| 3.264.793
| 10,62
| {{increase}} 9
|-
! [[Eleiciones parlamentariesparllamentaries d'Alemaña de 1930|1930]]
| 4.590.160
| 13,13
| {{increase}} 23
|-
! [[Eleiciones parlamentariesparllamentaries d'Alemaña de xunetu de 1932|1932 (Julio)]]
| 5.282.636
| 14,32
| {{increase}} 12
|-
! [[Eleiciones parlamentariesparllamentaries d'Alemaña de payares de 1932|1932 (Nov.)]]
| 5.980.239
| 16,86
| {{increase}} 11
|-
! [[Eleiciones parlamentariesparllamentaries d'Alemaña de marzu de 1933|1933]]
| 4.848.058
| 12,32