Abrir el menú principal

Cambios

m
Iguo testu: -"núcleu" +"nucleu"
 
=== Humboldt y el relativismu ===
La Idea de la [[relatividá]] llingüística nun yera una idea orixinal nos tiempos de [[Wilhelm von Humboldt|Von Humboldt]]. Podía atopase implícita en munches teoríes sobre'l llinguaxe. Dende [[John Locke]] que yá caltenía la tesis de la intraducibilidad de les llingües y fuera más o menos espresada por diversu autores franceses ([[Condillac]], [[Destutt de Tracy]], [[Pierre Louis Maupertuis| Maupertuis]], de Gernado) a lo llargo del sieglu XVIII. Pero solu en Von Humboldt adquier la tesis de la relatividá llingüística la función de núcleunucleu central de toa una teoría sobre'l llinguaxe y sobre el ser humanu. Solo a partir de la so obra'l relativismu convertir nuna tema recurrente.
 
Una característica central de la filosofía llingüística de Von Humboldt ye la so considerancia del llinguaxe en conexón colos procesos psicolóxicos de [[percepción]] y conceptualización. Humboldt pensaba que'l llinguaxe desempeña un papel constitutivu nos procesos de pensamientu y tantu individual como colectivamente. Esta dimensión psicolóxica yera considerada previa a la dimensión social.
 
=== Edá Media ===
Esta dómina vien marcada pola obra de [[San Agustín]] y pola traducción del ''De interpretatione'' per parte de [[Boecio]]. Tocantes a [[San Agustín]], dellos aspeutos de la so teoría del llinguaxe merecen ser destacaos, bien pola so importancia en sí o pola so influencia nos [[escolásticos]] posteriores. Tien una filosofía del signu qu'inclúi la definición d'esti como realidá material que remembra nel entendimientu una realidá ayena (''De doctrina cristiana''). El signu llingüísticu ta constituyíu por una unión intrínseca de soníu y significación (''[[De Magistro]]''). Nun ye concebible un signu ensin significáu (''soníu vacuo''). Nel significáu mora'l núcleunucleu del valor o la fuerza (''vis'') del signu llingüísticu, anque nun s'identifica con elles. La fuerza del signu ye una noción más amplia qu'inclúi tantu la significación como les distintes formes en que tal significación afecta a una audiencia (''principia dialectae''). La impresión que produz la teoría de signu de [[San Agustín]] ye la que defende una conexón directa ente'l signu y la cosa significativa.
Saber el significáu d'una palabra ye saber indicar la realidá qu'invoca nel [[Espiritualidad|espíritu]]. Pero hai que tener en cuenta qu'estrema ente dos planos nos cualos puede considerase al signu: unu, el planu esterior, en cuanto realidá fónica (''vox verbi''); otru en cuanto realidá interior, auténticu signu. Les pallabres pertenecientes a esti llinguaxe interior son comunes a toles llingües ya independientes de la so traducción verbal a una llingua concreta. En realidá, la relación que guarden ente sí los dos niveles del llinguaxe ye una relación [[semiótica]]: les pallabres esteriores son signos de les pallabres interiores.