Abrir el menú principal

Cambios

m
Iguo testu: -"núcleu" +"nucleu"
De forma específica, considérase tamién mecánica cuántica, a la parte d'ella mesma que nun incorpora la [[relatividá especial|relatividá]] nel so formalismu, tan solo como añedíu por aciu la [[teoría de perturbaciones]].<ref name="cohen">{{Cita llibru|apellíos=[[Claude Cohen-Tannoudji|Cohen-Tannoudji]]|nome=Claude|coautores=Bernard Diu, Franck Laloë|editorial=Hermann|otros=vol.1|títulu=Quantum Mechanics|edición=3ª|añu=1977|allugamientu=París, Francia|isbn=0-471-16432-1|páxines=898}}</ref> La parte de la mecánica cuántica que sí incorpora elementos relativistes de manera formal y con diversos problemes, ye la [[mecánica cuántica relativista]] o yá, de forma más esacta y potente, la [[teoría cuántica de campos]] (qu'inclúi de la mesma a la [[electrodinámica cuántica]], [[cromodinámica cuántica]] y [[teoría electrodébil]] dientro del [[modelo estándar]])<ref name="halzen">{{Cita llibru|apellíos=Halzen|nome=Francis|enlaceautor=Francis Halzen|coautores=D.Martin, Alan|editorial=Wiley|editor=[[Universidá de Wisconsin]]|otros=[[Universidá de Durham]]|títulu=Quarks and Lepons: <small>An Introducory Course in Modern Particle Physics</small>|edición=|año=1984|ubicación=Canadá|isbn=QC793.5.Q2522H34|páxines=396}}</ref> y más xeneralmente, la [[teoría cuántica de campos n'espaciu-tiempu curvu]]. La única interacción que nun se pudo cuantificar foi la [[Gravedá|interacción gravitatoria]].
 
La mecánica cuántica ye'l fundamentu de los estudios del [[átomu]], el so [[núcleunucleu atómicu|núcleunucleu]] y les [[partícules elementales]] (siendo necesariu l'enfoque relativista). Tamién en [[teoría de la información]], [[criptografía cuántica|criptografía]] y [[química]].
<!--
PRECÍSASE VERIFICAR ESTA INFORMACIÓN
 
=== Inestabilidá de los átomos clásicos ===
El segundu problema importante que la mecánica cuántica resolvió al traviés del [[modelu de Bohr]], foi'l de la estabilidá de los átomos. Acordies con la teoría clásica un electrón orbitando alredor d'un núcleunucleu cargáu positivamente tendría d'emitir enerxía electromagnética perdiendo asina velocidá hasta cayer sobre'l núcleunucleu. La evidencia empírica yera qu'esto nun asocedía, y sería la mecánica cuántica quien resolvería esti fechu primeru por aciu postulaos ad hoc formulaos por Bohr y más tarde por aciu modelos como'l [[modelu atómicu de Schrödinger]] basaos en supuestos más xenerales. De siguío esplícase'l fracasu del modelu clásicu.
 
En [[mecánica clásica]], un [[átomu d'hidróxenu]] ye un tipu de [[problema de los dos cuerpos]] en que'l protón sería'l primer cuerpu que tien más del 99% de la masa del sistema y l'electrón ye'l segundu cuerpu que ye muncho más llixeru. Pa resolver el problema de los dos cuerpos ye conveniente faer la descripción del sistema, asitiando l'orixe del sistema de referencia nel centru de masa de la partícula de mayor masa, esta descripción ye correcta considerando como masa de la otra partícula la [[masa amenorgada]] que vien dada por
<math>\mu \, = \, \frac{m_y m_p}{m_y+m_p} \approx 0,999 m_y </math>
||left}}
Siendo <math>\scriptstyle m_p</math> la masa del protón y <math>\scriptstyle m_y</math> la masa del electrón. Nesi casu'l problema del átomu d'hidróxenu paez almitir una solución simple na que l'electrón mover n'órbites elíptiques alredor del núcleunucleu atómicu. Sicasí, esiste un problema cola solución clásica, acordies con les predicciones de [[electromagnetismu]] una partícula eléctrica que sigue un movimientu aceleráu, como asocedería al describir una elipse tendría d'emitir radiación electromagnético, y por tantu perder enerxía cinética, la cantidá d'enerxía radiada sería de fechu:
{{ecuación|
<math>\frac{de_r}{dt} = \frac{y^2 a^2 \gamma^4}{6 \pi \epsilon_0 c^3} \approx
</math>
||left}}
Esi procesu acabaría col colapsu del átomu sobre'l núcleunucleu nun tiempu bien curtiu daes les grandes aceleraciones esistentes. A partir de los datos de la ecuación anterior el tiempu de colapsu sería de 10<sup>-8</sup> s, esto ye, acordies con la física clásica los átomos d'hidróxenu nun seríen estables y nun podríen esistir más d'una cienmillonésima de segundu.
 
Esa incompatibilidá ente les predicciones del modelu clásicu y la realidá reparada llevó a buscar un modelu qu'esplicara fenomenológicamente l'átomu. El [[modelu atómicu de Bohr]] yera un modelu fenomenológico qu'esplicaba satisfactoriamente dellos datos, como l'orde de magnitú del radiu atómicu y los espectros d'absorción del átomu, pero nun esplicaba cómo yera posible que l'electrón nun emitiera radiación perdiendo enerxía. La busca d'un modelu más fayadizu llevó a la formulación del [[modelu atómicu de Schrödinger]] nel cual puede probase qu'el [[valor esperáu]] de la acelaración ye nulu, y sobre esa base puede dicise que la enerxía electromagnética emitida tendría de ser tamién nula. Sicasí, la representación cuántica de Schrödinger ye malo d'entender en términos intuitivos.
Estes funciones d'onda pueden variar col intre del [[tiempu]]. Esta evolución ye [[Determinismu|determinista]] si sobre'l sistema nun se realiza nenguna midida anque esta evolución ye [[estocástica]] y produzse por aciu colapsu de la función d'onda cuando se realiza una midida sobre'l sistema ([[Formulación matemática de la mecánica cuántica#Postuláu IV|Postuláu IV de la MC]]). Por casu, una partícula moviéndose ensin interferencia nel espaciu vacíu pue ser descrita por aciu una función d'onda que ye un [[paquete d'ondes]] centráu alredor de dalguna posición media. Según pasa'l tiempu, el centru del paquete puede treslladase, camudar, de cuenta que la partícula paez tar alcontrada más precisamente n'otru llugar. La evolución temporal determinista de les funciones d'onda ye descrita pola [[Ecuación de Schrödinger]].
 
Delles funciones d'onda describen [[estáu físicu|estaos físicos]] con distribuciones de probabilidá que son constantes nel tiempu, estos estaos llámense estacionarios, son [[autovalor|estaos propios]] del [[Hamiltoniano (mecánica cuántica)|operador hamiltoniano]] y tienen enerxía bien definida. Munchos sistemes que yeren trataos dinámicamente en mecánica clásica son descritos por aciu tales funciones d'onda estátiques. Por casu, un electrón nun átomu ensin escitar dibúxase clásicamente como una partícula qu'arrodia'l núcleunucleu, ente que en mecánica cuántica ye descritu per una nube de probabilidá estática qu'arrodia al núcleunucleu.
 
Cuando se realiza una midida nun observable del sistema, la función d'ondes convertir nuna del conxuntu de les funciones llamaes [[autovalor|funciones propies]] o estaos propios del observable en cuestión. Esti procesu ye conocíu como [[colapsu de la función d'onda]]. Les probabilidaes relatives d'esi colapsu sobre dalgunu de los estaos propios posibles son descrites pola función d'onda instantánea xustu enantes del amenorgamientu. Considerando l'exemplu anterior sobre la partícula nel vacíu, si mide la posición de la mesma, va llograse un valor impredicible ''x''. Polo xeneral, ye imposible predicir con precisión qué valor de ''x'' va llograse, anque ye probable que se llogre unu cercanu al centru del paquete d'ondes, onde l'amplitú de la función d'onda ye grande. Dempués de que se fixo la midida, la función d'onda de la partícula colapsa y amenórgase a una que tea bien concentrada en redol a la posición reparada ''x''.