Diferencies ente revisiones de «Zona intertropical»

Ensin cambiu de tamañu ,  hai 1 añu
m
Iguo testu: -"supon" +"supón"
m (Bot: Troquéu automáticu de testu (-Enllanada +Llanura))
m (Iguo testu: -"supon" +"supón")
Les selves de la zona intertropical constitúin el mayor pulmón vexetal del planeta yá que tolos vexetales precisen absorber una enorme cantidá d'agua y CO<sub>2</sub> pa producir, al traviés de la fotosíntesis, los hidratos de carbonu (o carbohidratos) que precisen pa la so crecedera, pero dexen tamién una enorme cantidá d'osíxenu llibre qu'usen los animales de too el mundu pa la so respiración. A bien llargu plazu, el balance ente producción y consumu tantu d'osíxenu como de CO<sub>2</sub> tiende a caltenese equilibráu. Pero mientres millones d'años (dende la [[Yera Primaria]], cuando apaecieron les primeres especies vexetales nel nuesu planeta) foise atropando una enorme cantidá de biomasa sobre la superficie terrestre (y tamién nel sosuelu en forma d'hidrocarburos), na que suel esistir una estrecha correspondencia ente producción y consumu que fluctúa al traviés del tiempu nuna busca eterna del equilibriu. Ello significa que, nel so conxuntu, el balance ente producción y consumu, tantu d'osíxenu como d'anhídridu carbónico, sigue un eternu procesu de retroacción o feedback que ye'l responsable d'algamar nun momentu dáu, una situación de [[clímax (ecoloxía)|clímax]], conceutu que va precisar, col tiempu, ser revisáu. Nun tenemos d'escaecer que, na naturaleza, el númberu de productores (vexetales) ye enforma mayor qu'el de consumidores (animales).
 
En concencia, ello nun significa que pueda siguise expoliando el mediu xeográficu (suelos, vexetación, fauna, producción de contaminantes) ensin restricciones hasta llegar a situaciones irreversibles. Per otra parte, hai que tener en cuenta que los problemes ecolóxicos varien enforma a escala local o rexonal: lo que puede ser una situación d'equilibriu a escala global nun significa que nun esistan problemes nes otres escales. Lo qu'hai que tener en cuenta ye que la capacidá de rexeneración y de restauración del equilibriu perdíu na vexetación de la zona intertropical, per una parte, ye enforma mayor de lo que la xente (incluyendo los científicos) suponsupón y, per otra parte que, en forma paralela a los procesos de desertificación pol mal manexu del mediu ambiente y pol escosamientu de munchos recursos naturales, esiste una meyora siguida nel aprovechamientu y rescate pa la reforestación y pal cultivu de zones antes incultes ya improductives que dio orixe a una superproducción en munchos ordes no que se refier a los alimentos, cuantimás, na zona intertropical (azucre, café, frutes, etc.).
 
Per otra parte, l'usu de la enorme cantidá d'especies vexetales pal llogru de productos melecinales tien una enorme potencialidá, que namái se dirá ampliando na midida que se vaya conociendo meyor. La bébora conocida como Amargosu de Angostura, por casu, constitúi un exemplu del desenvolvimientu d'un tónicu que resultó bien útil dende'l sieglu XIX yá que, anque con una composición creada por Johann Gottlieb Benjamin Siegert, y que siempres se guardó nel mayor secretu hasta los nuesos díes, sábese que contenía ente los sos ingredientes quina (d'ende'l sabor amargoso) y sarrapia, vexetales que los sos principios melecinales tán perfectamente comprobaos dende fai más de tres siglos.