Abrir el menú principal

Cambios

Ensin cambiu de tamañu, hai 9 meses
m
Preferencies llingüístiques
 
=== Nacencia del francés ===
Comoquier, nun resulta cenciellu establecer el momentu nel que'l llatín vulgar tresfórmase en francés o provenzal, pero esi momentu hai qu'asitialu ente los sieglos [[Sieglu VI|VI]] y [[Sieglu IX|IX]]. A partir del [[sieglu VII]] yá se cunta con testimonios de que la llingua falada nel territoriu de l'actual Francia ye distinta del llatín y del germánico. El documentu fundamental ye'l de los [[Xuramentos d'Estrasburgu]] ([[842]]), que se considera'l testu más antiguu escritu en protoromance, nos que les distintes tropes de los nietos de [[Carlomagno]], [[Lotario I|Lotario]], [[Carlos el Calvu]] y [[Lluis el Xermánicu]] xuren respetu a la división que se produz tres la muerte de [[Luis el Piadosu]] y que ta marcada pol [[Tratáu de Verdún]], y vense obligaos a faelo tanto en [[llatín]], como en [[germánico]] y nun idioma romance, a caballu ente'l llatín y el francés. En Francia, los dos grandes dialectosdialeutos romances enantes mentaos van pasar a ser conocíos colos nomes de ''langue d'oc'' y ''langue d'oïl'' (en función de la manera en que se dicía sí). El francés actual ye herederu d'esti postreru. Poco tiempu dempués empieza a apaecer una lliteratura escrita por clérigos nesti nuevu idioma, que cola apaición de los primeros testos lliterarios (el primeru ye la [[Secuencia de Santolaya]]), ente los que destaca'l [[Cantar de Roldán]], l'idioma romance foi consolidándose y estremándose cada vez más del llatín. Adulces tresformóse d'idioma [[declinación|tornáu]] en [[idioma analíticu]], nel cual l'usu de preposiciones y l'orde de les pallabres na oración reemplacen al sistema de casos.
 
=== El francés antiguu ===
Lo que se conoz como ''francés antiguu'' foise consolidando a partir del [[sieglu XI]], y anque güei estúdiese tol que se falaba al norte del Loira como si se tratara d'una sola llingua, en realidá tratábase de dialectosdialeutos con elementos comunes.La influyencia germánica nel idioma obligó a usar nel llinguaxe escritu dellos [[dígrafo]]s pa reproducir dellos de los soníos que s'utilizaben pero que nun esistieren en llatín vulgar. Asina, la [[nasalización]], unu de los elementos fonéticos más característicos de la influyencia germánica nel francés va marcándose na escritura pol usu de la '''n''' en posición final de sílaba. La evolución fonética de la '''o''' llatina escontra'l soníu qu'anguaño tien en francés obligó coles mesmes a utilizar el dígrafo '''ou''' pa reproducir el soníu orixinal de dicha lletra en llatín. De la mesma, la fuerte aspiración de la '''h''' marcó una de les principales carauterístiques del francés al respective de otres [[llingua romance|llingües romances]]: la esistencia de la '''h''' aspirada.
 
== Escritura ==
El [[Valón]] tien la [[å]] pa la ''o'' llarga y abierta, la ''o'' llarga y cerrada o la ''a'' llarga, según les variedaes llocales.
 
[[Archivu:langues_de_la_France1.gif|right|thumbnail|250px|Idiomes y dialectosdialeutos en Francia.]]
 
== Pronunciación ==