Abrir el menú principal

Cambios

m
Iguo testu: -"namá" +"namái"
=== Post Segunda Guerra Mundial ===
 
En [[1945]], Fanon volvió a Martinica por un periodu curtiu pero significativu. A pesar de qu'él nunca se declaró [[comunista]], trabayó na campaña eleutoral del so amigu y mentor intelectual [[Aimé Césaire]], unu de los ceadores de la teoría de la [[negritud]], quien se presentó como candidatu comunista a l'Asamblea de la [[Cuarta República Francesa]]. Fanon caltener na isla namánamái lo suficiente como pa terminar la so Baccalauréat, volviendo a Francia pa estudiar medicina y psiquiatría. Estudió en Lyon, onde conoció a [[Maurice Merleau-Ponty]]. Graduóse como siquiatra en 1951 y empezó a exercer so la supervisión del médicu [[Países Catalanes|catalán]] [[Francesc Tosquelles Llauradó|F. de Tosquelles]], de quien tomó la idea de la importancia de lo [[cultura]]l na [[sicopatoloxía]].
 
Fanon permaneció hasta [[1953]] en [[Francia metropolitana]]. Mientres esti periodu escribió'l primeru de los llibros polos cualos ye conocíu: ''[[Piel negro, mázcares blanques]]'' (''Peau noire, masques blancs''), que foi publicáu en [[1952]]. Esi llibru respuende una entruga que probablemente Fanon empezó a faese cuando guardó l'abusu de los sos vecinos en Martinica y cuando el so reximientu foi "blanquiáu": ¿por qué un [[negru (etnia)|negru]] ta dispuestu a arriesgar la vida por quien lo desprecien y maltraten? La respuesta que'l llibru ufierta ye que ser colonizáu ye más que ser apoderáu físicamente, ye selo culturalmente. Ser colonizáu ye tamién perder un llinguaxe y absorber otru. Nes sos pallabres: "Falar (un idioma) significa sobremanera asumir una cultura, (implica) absorber el conteníu d'una civilización".
Igualmente controversial ye la introducción de Sartre. Nella, Sartre interpreta'l llibru como un llamáu inequívocu a la llucha armada. Esto derívase del primer capítulu del llibru (Alrodiu de la Violencia) qu'alderica'l papel de la violencia como [[catarsis]] de la subyugación. Argumentando -con Fanon- que la colonización en sí mesma ye un actu de violencia. Sartre escribe:
 
{{cita|"Fadríen bien en lleer a Fanon, porque amuesa claramente qu'esta violencia irrepresible nun ye nin ruiu ensin sentíu nin la resurrección del espíritu selvaxe, nin siquier el productu de la rensía: ye l'home recreándose a sigo mesmu [...] nun hai actu de tenrura que pueda borrar les marques de la violencia, namánamái la violencia mesma puede destruyiles".|}}
 
La visión Sartriana pue ser vista como apoloxía o glorificación de la violencia, en que suxure que namánamái ella ye'l motivu del cambéu y namánamái ella va producir la nueva sociedá y l'home nuevu. Fanon mesmu paez más sutil. Diz nes páxines siguientes: La violencia del réxime colonial y la contra violencia del nativu permediar con un grau estraordinariu d'homoxeneidá reciproca. [...] Los actos de violencia per parte de los pueblos colonizaos va ser proporcional al grau de violencia exercíu pol réxime colonial amenaciáu.
 
Fanon paez suxurir que l'usu de la violencia, más que deseable, ye inevitable. Pero'l so usu nun escarez de peligros. Fanon amestó, nun discursu a intelectuales africanos, refiriéndose tangencialmente al problema de la violencia, una alvertencia:
* L'absorción de cultures o ideoloxíes dominantes per parte de los sometíos produz resultancies patolóxiques, tantu a nivel social como individual.
* El reemplazu de formes discriminatories de relación social ye productu de la espresión de nueves formes culturales y polítiques qu'apaecen ente los apoderaos. Eses formes políticu-culturales son la espresión de la esencia esistencial de grupos marxinaos pola cultura dominante y produciría inevitablemente una nueva humanidá.
* El poder catártico de la violencia revolucionaria. NamáNamái la violencia puede lliberar totalmente del legáu de la subyugación, esaniciando los sentimientos d'inferioridá y produciendo una conciencia de control sobre'l destín propiu.
 
Eses idees fixéronse comunes ente munchos, nutriendo, anque non siempres na so totalidá o puramente, movimientos tan distintos como la [[Fracción del Exércitu Coloráu]] en [[Alemaña]] y la comunidá cristiana pacifista en [[Iona]] (Escocia) que se define, ente otres coses, como lluchando cultural y políticamente contra'l racismu. Eses idees contribuyeron a, ente otres, formar les percepciones básiques de desenvolvimientos per un sitiu académicos, tales como la [[psicoloxía crítica]] y el poscolonialismo, y pol otru, sociales, tales como'l movimientu pola igualdá de xéneros sexuales (por casu, el [[feminismu]]) y movimientos de lliberación y renovación cultural nos pueblos [[áfrica|africanos]], [[latinoamérica]]nos, [[Pueblu palestín|palestinos]], [[Tamil (pueblu)|tamiles]], [[afroamericano]]s, irlandeses, etc. Apocayá, el movimientu sudafricano Abahlali base Mjondolo foi influyíu poles sos percepción.