Diferencies ente revisiones de «Reinos xermánicos»

m
Iguo testu: -"pequenu" +"pequeñu"
m (Iguo testu: -"períodu" +"periodu")
m (Iguo testu: -"pequenu" +"pequeñu")
L'Imperiu romanu pasara por invasiones esternes y [[Guerres Civiles de la República de Roma|guerres civiles tarrecibles nel pasáu]], pero a finales del [[sieglu IV]], aparentemente, la situación taba baxu control. Diba escasu tiempu que [[Teodosio I el Grande|Teodosio]] llograra nuevamente unificar so un solu centru dambes metaes del Imperiu ([[392]]) y establecíu una nueva relixón d'Estáu, el [[Concilio de Nicea I|Cristianismu niceno]] ([[Edictu de Tesalónica]], [[380]]), cola consiguiente persecución de los tradicionales cultos paganos y les [[heterodoxa|heterodoxes]] cristianes. El [[cleru]] cristianu, convertíu nuna xerarquía de poder, xustificaba ideológicamente a un ''Imperium Romanum Christianum'' y a la [[dinastía Teodosiana]] como empezara a faer yá cola [[Dinastía Constantiniana|Constantiniana]] dende'l [[Edictu de Milán]] ([[313]]).
 
El gobiernu de Teodosio había enriáu los enfotos de protagonismu políticu de los más ricos ya influyentes senadores romanos y de les provincies occidentales. Amás, la dinastía había sabíu encauzar alcuerdos cola poderosa aristocracia militar, na que se enrolaban nobles xermanos qu'allegaben al serviciu del Imperiu al mandu de soldaos xuníos por llazos de fidelidá escontra ellos. Al morrer en [[395]], Teodosio confió'l gobiernu d'Occidente y la protección del so mozu herederu [[Flavio Honorio|Honorio]] al xeneral [[Estilicón]], primoxénitu d'un noble oficial vándalu que contraxera matrimoniu con [[Flavia Sele]], sobrina del propiu Teodosio. Sicasí, cuando nel [[455]] morrió asesináu [[Valentiniano III]], nietu de Teodosio, una bona parte de los descendientes d'aquellos nobles occidentales (''nobilissimus, clarissimus'') que tanto confiaren nos destinos del Imperiu paecieron yá resabiar del mesmu, sobremanera cuando nel cursu de dos decenios pudiérense dar cuenta de que'l gobiernu imperial recluyíu en [[Rávena]] yera cada vez más presa de los esclusivos intereses ya intrigues d'un pequenupequeñu grupu d'altos oficiales del exércitu itálicu. Munchos d'éstos yeren d'orixe [[pueblos xermánicos|xermánicu]] y cada vez confiaben más nes fuerces de los sos séquitos armaos de soldaos convencionales y nos pactos y aliances familiares que pudieren tener con otru xefes xermánicos instalaos en suelu imperial xuntu colos sos propios pueblos, que desenvolvíen cada vez más una política autónoma. La necesidá d'afaese a la nueva situación quedó evidenciada col destín de [[Gala Placidia]], princesa imperial rehén de los mesmos saquiadores de Roma (el visigodu [[Alarico I]] y el so primu [[Ataúlfo]], con quien finalmente se casó); o col de [[Honoria]], fía de l'anterior (en segundes nupcias col emperador [[Constancio III]]) qu'optó por ufiertar se como esposa al propiu [[Atila]] enfrentándose al so propiu hermanu Valentiniano.
[[Archivu:Anneau sigillaire Alaric II.jpg|thumb|left|155px|''Alaricus rex gothorum'', [[sellu]] de [[Alarico II]].]]
Precisaos de caltener una posición de predominiu social y económicu nes sos rexones d'orixe, amenorgaos los sos patrimonios fundiarios a dimensiones provinciales, y naguando un protagonismu políticu propiu del so llinaxe y de la so cultura, los ''[[honestior]]es'' (honestos), representantes de les [[aristocracia|aristocracies]] tardorromanas occidentales acabaríen por aceptar les ventayes d'almitir la llexitimidá del gobiernu de dichos reis xermánicos, yá bien romanizados, asitiaos nes sos provincies. A lo último, éstos, al mandu de los sos soldaos, podíen ufierta-yos abondo mayor seguridá que l'exércitu de los emperadores de Rávena. Amás, el avituallamiento de diches tropes resultaba abondo menos gravoso qu'el de les imperiales, por basase en bona midida en séquitos armaos dependientes de la nobleza xermánico y alimentar con cargu al patrimoniu fundiario provincial de la qu'ésta yá diba tiempu habíase apropiáu. Menos gravoso tantu pa los aristócrates provinciales como tamién pa los grupos de ''[[humilior]]es'' (humildes) que s'arrexuntaben jerárquicamente en redol a dichos aristócrates, y que, a última hora, yeren los qu'habíen veníu soportando'l máximu pesu de la dura fiscalidá tardorromana. Les nueves [[monarquía|monarquíes]], más débiles y descentralizaes que'l vieyu poder imperial, taben tamién más dispuestes a compartir el poder coles aristocracies provinciales, máxime cuando'l poder d'estos monarques taba bien llindáu nel senu mesmu de les sos xentes por una nobleza basada nos sos séquitos armaos, dende'l so non bien alloñáu orixe nes asamblees de guerreros llibres, de los que nun dexaben de ser ''[[primus inter pares]]''.