Abrir el menú principal

Cambios

Ensin cambiu de tamañu ,  hai 11 meses
m
Preferencies llingüístiques
Les [[fueya|fueyes]] son [[perennifolio|perennes]] y permanecen nel árbol ente dos y cuatro años, con una media de 2,7 años. Coriacees y de color verde escuru pol fexe, y más claru y tomentosas pol viesu, tán provistes de fuertes [[escayu (botánica)|escayos]] na so contorna cuando la planta ye nueva y nes cañes más baxes cuando ye adulta, escareciendo d'elles les fueyes de les cañes altes. Por eso dacuando recuerda, cuando ye parrotal, al [[Ilex aquifolium|xardón]].<ref>El nome científicu d'ésti, ''Ilex aquifolium'', deriva del nome [[llatín|llatinu]] de la encina, ''Ilex''</ref> El viesu de les fueyes ta cubiertu d'una borra abuxao que s'esprende al estregales y pola que puede estremase fácilmente les encinas nueves de les coscojas, que les sos fueyes escarecen d'esi vellu y son d'un verde vivu nel viesu. Estes fueyes, bien dures y coriacees, eviten la escesiva [[trespiración]] de la planta, lo que-y dexa vivir en llugares secos y con gran esposición al sol, como la ribera mediterránea.
 
La [[corteza (árbol)|corteza]] ye llisa y de color verde buxu nos tarmos; va escureciéndose a midida que crecen y, alredor de los 15 o 20 años, sedar en toes direccionesdireiciones, quedando un tueru bien escuru, práuticamente negru.
 
L'ancina ye, como'l restu de les especies del xéneru ''Quercus'', una planta [[monoica]], anque presenta ciertu enclín a la dioecia (pies con preponderancia de flores masculines o femenines). Les sos [[flor]]es masculines apaecen en [[amento]]s, densamente arrexuntaos nos ramillos del añu, primero erectos y finalmente colgantes, que tomen un color amarellentáu, depués anaranxáu y, a la fin, al maduror, pardu. Dar por tola copa, anque preferentemente na parte inferior y en dellos exemplares con más bayura que les femenines, polo qu'estos pies son pocu productores de [[frutu|frutos]].<ref>Dicen en [[Toledo]] que ''la encina con muncho "mocu" da pocu''</ref> Les flores femenines son pequeñes; salen aisllaes o en grupos de dos, sobre los biltos del añu y nun pedúnculu bien curtiu, presentando en principiu un color acoloratáu y al maduror un mariellu anaranxao. El floriamientu producir ente los meses de marzu a mayu, cuando la temperatura medio algama los 20&nbsp;°C y 10 hores de sol diaries, dempués d'un periodu de estrés. La dispersión del polen ye principalmente [[anemófila]], y en menor midida [[entomófila]], durando ente 20 y 40 díes según les condiciones meteorolóxiques. La [[alogamia]] ye'l tipu de reproducción más frecuente, ente distintos individuos, anque tamién ye posible la autopolinización con flores masculines del mesmu individuu [[autogamia]]. Ye frecuente que se produza [[Híbridu (bioloxía)|hibridación]] producida por factores como la [[alogamia]], la separación de les flores y les condiciones climátiques.