Diferencies ente revisiones de «Estaos Pontificios»

Ensin cambiu de tamañu ,  hai 1 añu
m
Preferencies llingüístiques
m (Bot: Troquéu automáticu de testu (-Llión +Lleón))
m (Preferencies llingüístiques)
}}</ref>
 
Sicasí, el peligru lombardu nun quedara definitivamente esconxuráu poles acciones militares de Pipino el Curtiu. El rei [[Desiderio]] invadió los Estaos Pontificios. [[Adriano I]], papa dende'l [[774]], invocó de nuevu nesti trance a los francos por que-y espacharen el so protecciónproteición. [[Carlomagno]] allegó agora na so ayuda. La resultancia foi la restitución de los bienes de la Ilesia y la promesa, non cumplida, d'anexón d'otros territorios. Sía que non, la mayor parte de la Italia central pasó a tar so l'alministración de los papes.
 
=== L'imperiu carolinxu ===
}}</ref>
 
Les ''razzias'' sarracenes sobre la mariña italiana, impulsaron a los papes a buscar protecciónproteición nel emperador Lluis II, y amás, los pontífices tamién precisaben de la protecciónproteición frente a l'aristocracia romana, de cuenta que'l cometíu reserváu dende entós pal emperador yera la protecciónproteición de la Ilesia romana.<ref name=lluis2/> La so muerte en 875 va quitar al papáu de sofitu, lo que los va llevar a buscar candidatos a ser coronaos como emperador ente aquellos que pudieren defendelo de los musulmanes y de los señores locales. Aun así, el papáu tuvo que pidir ayuda a los bizantinos, polo que caltuvo una postura más flexible con Bizancio en materia relixoso.<ref name=bizancio>{{cita llibru |apellíos=Ostrogorsky
 
|nombre=Georges
{{AP|Unificación d'Italia}}
 
Los aires revolucionarios que soplaben con fuerza por toa Italia derivaron en corrientes impulsoras de la unidá nacional. El rei sardu-piamontés [[Carlos Alberto de Saboya|Carlos Alberto]] asumió les iniciatives en pro de tal unidá y declaró la guerra a Austria. El papa [[Pío IX]], nun quixo xunise a la causa, actitú que nun-y perdonó'l pueblu romanu. Españó la rebelión y [[Pío IX]] tuvo que fuxir de Roma en payares de [[1848]]. Abolióse'l poder temporal del papa y proclamóse la [[República Romana (1849)|II República Romana]]. Entamóse un contingente militar apurríu por diversu naciones católiques y el [[12 d'abril]] de [[1850]] el socesor del apóstol Pedro tornaba a Roma, abolida la efímera república. Nel branu de [[1859]] delles ciudaes de la Romaña llevantar contra l'autoridá del papa y adoptaron la plebiscitaria resolvimientu de anexionarse al [[Piamonte]], lo que se llevó a efeutu en marzu de [[1860]]. Esi mesmu añu, [[Víctor Manuel II|Víctor Manuel]] solicitó formalmente del papa la entrega d'Aveséu y de Marques, lo que Pío IX refugó faer. Les tropes piamonteses enfrentar a les del papa, que resultaron ganaes en [[Batalla de Castelfidardo|Castelfidardo]] (18 de setiembre) y en Ancona (30 de setiembre). La Ilesia viose privada d'aquelles rexones que, n'unión de la de Toscana, de Parma y de Módena -éstes por voluntá mesma espresada por aciu plebiscitos-, se anexionaron al creciente reinu de [[Piamonte-Cerdeña]] (payares de 1860), que pasaba a denominase reinu d'Italia del Norte. Los Estaos Pontificios quedaben definitivamente desmembrados y amenorgaos a la ciudá de Roma y la so redolada, onde'l papa, so la protecciónproteición de les tropes franceses, siguió enagora exerciendo la so tornada autoridá civil.
 
En [[1870]] españó la [[Guerra Franco-prusiana]] y l'emperador francés [[Napoleón III]] precisó disponer de tolos efectivos militares, incluyíes les unidaes de guarnición en Roma. Italia foi aliada de Prusia nesta guerra, polo que cuntó col beneplácito del [[Canciller d'Alemaña]] [[Otto von Bismarck]] p'actuar ensin reparos contra les posesiones del pontífiz profrancés. [[Pío IX]] axuntó ocho mil soldaos nun desesperáu intentu d'aguantar, pero l'insuficiente exércitu episcopal nun pudo contener a les divisiones italianes que colaron sobre Roma. El [[20 de setiembre]] de 1870 entraben na capital del reinu d'Italia en que'l so palaciu del [[Quirinal]] establecía la so corte'l rei Víctor Manuel II. El 20 de setiembre de 1900, con motivu del XXX aniversariu de la ocupación de Roma, los Estaos Pontificios yeren disueltos.