Abrir el menú principal

Cambios

7 bytes desaniciaos ,  hai 11 meses
m
Preferencies llingüístiques
Cultivaes les encinas caltiénense xeneralmente en [[devesa|deveses]], nes que s'aprovechen les sos abiyotes p'alimentar al ganáu y la so lleña pa faer un escelente carbón. N'estáu natural, les encinas formen estensos y bien tupios montes xuntu coles demás especies típiques del [[monte mediterraneu]]: [[Cistus|jaras]], [[cantueso (parrotal)|cantuesos]], [[Arbutus unedo|yérbaos]], [[Erica|uzes]], [[durillo]]s, [[Pistacia terebinthus|cornicabras]], [[retama|retames]], y un llargu etcétera según les zones.
 
Amás, estos montes resulten ser el meyor hábitat pa la fauna mediterránea, lo que los convierte n'ideales cotos de caza ya inclusive n'árees de reserva naturales con mayor protecciónproteición. Tamién forma de cutiu montes mistos, entemeciéndose como especie arbórea con otres, xeneralmente [[Pinus|pinos]] (especialmente [[Pinus halepensis|carrasco]], [[Pinus pinea|piñonero]] y [[Pinus pinaster|resinero]]) o enebros.<ref>Ceballos y Fernández de Córdoba, L. & Ruiz de la Torre, J., 1971. ''Árboles y Parrotales de la España Peninsular'' ETSI Montes, Madrid. ISBN 978-84-600-1541-3</ref> El encinar ye'l principal ecosistema en dellos espacios naturales protexíos: el [[parque nacional de Cabañeros]] ([[Provincia de Ciudá Real|Ciudá Real]]), el [[parque nacional de Monfragüe]] ([[Provincia de Cáceres|Cáceres]]), el [[Monte del Pardo]] ([[Comunidá de Madrid|Madrid]]), el [[Carrascal de la Font Colorada]] ([[Provincia d'Alicante]]) o'l de [[Sierra Madrona]] ([[Provincia de Ciudá Real|Ciudá Real]]).
 
 
L'ancina ye considerada [[árbol sagráu]], como símbolu de fuerza, solidez y llonxevidá, en distintos ámbitos relixosos de l'antigüedá, consagrada al dios [[Zeus]] en [[Dodona]], a [[Xúpiter (mitoloxía)|Xúpiter Capitolino]] en [[Roma]] o a [[Perun]], de la [[mitoloxía eslava]]. Según diverses tradiciones, la [[clava]] de [[Hércules]] yera de madera de encina, lo mesmo que la cruz onde se crucificó a [[Xesucristo]]. [[Abraham]] recibe les revelaciones de [[Yavé]] cerca d'una encina.<ref>{{Cita llibru | apellíos=Chevalier| nome=Jean| títulu=Diccionariu de los símbolos editorial=Editorial Herder | editor=| ubicación=Barcelona | añu=1986 | isbn=84-254-1514-4 | páxines=445-446}}</ref>
 
Como árbol autóctonu del Mediterraneu, ta bien afechu al clima d'esta rexón. La área natural de los encinares tuvo habitada dende fai milenios, pobladores que sintieron a la ancina como la esencia del mundu mediterraneu. En [[Estremadura]], nel centru del so escudu asitióse una ancina que representa, más qu'un árbol, una filosofía de vida, una manera de ser nel que l'aprovechamientu de los campos beneficiar del usu racional d'esti árbol. El llabrador de les [[dehesa|dehesa]] nun tien d'escaecer qu'el so mediu de vida vien de les encinas.<ref name=alma></ref>
[[Archivu:Devesa2.jpg|thumb|240px|Devesa en [[Estremadura]].]]