Diferencies ente revisiones de «Reinos xermánicos»

Ensin cambiu de tamañu ,  hai 1 añu
m
Preferencies llingüístiques
m (Iguo testu: -"pequenu" +"pequeñu")
m (Preferencies llingüístiques)
L'Imperiu romanu pasara por invasiones esternes y [[Guerres Civiles de la República de Roma|guerres civiles tarrecibles nel pasáu]], pero a finales del [[sieglu IV]], aparentemente, la situación taba baxu control. Diba escasu tiempu que [[Teodosio I el Grande|Teodosio]] llograra nuevamente unificar so un solu centru dambes metaes del Imperiu ([[392]]) y establecíu una nueva relixón d'Estáu, el [[Concilio de Nicea I|Cristianismu niceno]] ([[Edictu de Tesalónica]], [[380]]), cola consiguiente persecución de los tradicionales cultos paganos y les [[heterodoxa|heterodoxes]] cristianes. El [[cleru]] cristianu, convertíu nuna xerarquía de poder, xustificaba ideológicamente a un ''Imperium Romanum Christianum'' y a la [[dinastía Teodosiana]] como empezara a faer yá cola [[Dinastía Constantiniana|Constantiniana]] dende'l [[Edictu de Milán]] ([[313]]).
 
El gobiernu de Teodosio había enriáu los enfotos de protagonismu políticu de los más ricos ya influyentes senadores romanos y de les provincies occidentales. Amás, la dinastía había sabíu encauzar alcuerdos cola poderosa aristocracia militar, na que se enrolaban nobles xermanos qu'allegaben al serviciu del Imperiu al mandu de soldaos xuníos por llazos de fidelidá escontra ellos. Al morrer en [[395]], Teodosio confió'l gobiernu d'Occidente y la protecciónproteición del so mozu herederu [[Flavio Honorio|Honorio]] al xeneral [[Estilicón]], primoxénitu d'un noble oficial vándalu que contraxera matrimoniu con [[Flavia Sele]], sobrina del propiu Teodosio. Sicasí, cuando nel [[455]] morrió asesináu [[Valentiniano III]], nietu de Teodosio, una bona parte de los descendientes d'aquellos nobles occidentales (''nobilissimus, clarissimus'') que tanto confiaren nos destinos del Imperiu paecieron yá resabiar del mesmu, sobremanera cuando nel cursu de dos decenios pudiérense dar cuenta de que'l gobiernu imperial recluyíu en [[Rávena]] yera cada vez más presa de los esclusivos intereses ya intrigues d'un pequeñu grupu d'altos oficiales del exércitu itálicu. Munchos d'éstos yeren d'orixe [[pueblos xermánicos|xermánicu]] y cada vez confiaben más nes fuerces de los sos séquitos armaos de soldaos convencionales y nos pactos y aliances familiares que pudieren tener con otru xefes xermánicos instalaos en suelu imperial xuntu colos sos propios pueblos, que desenvolvíen cada vez más una política autónoma. La necesidá d'afaese a la nueva situación quedó evidenciada col destín de [[Gala Placidia]], princesa imperial rehén de los mesmos saquiadores de Roma (el visigodu [[Alarico I]] y el so primu [[Ataúlfo]], con quien finalmente se casó); o col de [[Honoria]], fía de l'anterior (en segundes nupcias col emperador [[Constancio III]]) qu'optó por ufiertar se como esposa al propiu [[Atila]] enfrentándose al so propiu hermanu Valentiniano.
[[Archivu:Anneau sigillaire Alaric II.jpg|thumb|left|155px|''Alaricus rex gothorum'', [[sellu]] de [[Alarico II]].]]
Precisaos de caltener una posición de predominiu social y económicu nes sos rexones d'orixe, amenorgaos los sos patrimonios fundiarios a dimensiones provinciales, y naguando un protagonismu políticu propiu del so llinaxe y de la so cultura, los ''[[honestior]]es'' (honestos), representantes de les [[aristocracia|aristocracies]] tardorromanas occidentales acabaríen por aceptar les ventayes d'almitir la llexitimidá del gobiernu de dichos reis xermánicos, yá bien romanizados, asitiaos nes sos provincies. A lo último, éstos, al mandu de los sos soldaos, podíen ufierta-yos abondo mayor seguridá que l'exércitu de los emperadores de Rávena. Amás, el avituallamiento de diches tropes resultaba abondo menos gravoso qu'el de les imperiales, por basase en bona midida en séquitos armaos dependientes de la nobleza xermánico y alimentar con cargu al patrimoniu fundiario provincial de la qu'ésta yá diba tiempu habíase apropiáu. Menos gravoso tantu pa los aristócrates provinciales como tamién pa los grupos de ''[[humilior]]es'' (humildes) que s'arrexuntaben jerárquicamente en redol a dichos aristócrates, y que, a última hora, yeren los qu'habíen veníu soportando'l máximu pesu de la dura fiscalidá tardorromana. Les nueves [[monarquía|monarquíes]], más débiles y descentralizaes que'l vieyu poder imperial, taben tamién más dispuestes a compartir el poder coles aristocracies provinciales, máxime cuando'l poder d'estos monarques taba bien llindáu nel senu mesmu de les sos xentes por una nobleza basada nos sos séquitos armaos, dende'l so non bien alloñáu orixe nes asamblees de guerreros llibres, de los que nun dexaben de ser ''[[primus inter pares]]''.
[[Archivu:KellsFol124rTuncCrucixerant.jpg|thumb|[[Llibru de Kells]] o Evangelario de [[San Columba]], arte envierno-saxón o irlando-saxón.]]
 
La espansión del [[cristianismu]] ente los bárbaros, l'asentamientu de l'autoridá episcopal nes ciudaes y del monacato nos ámbitos rurales, constituyó una poderosa fuerza fusionadora de cultures y ayudó a asegurar que munches traces de la [[civilización clásica]], como'l [[derechu romanu]] y el [[llatín]], pervivieran na metá occidental del Imperiu, ya inclusive s'espandiera por [[Europa Central]] y [[Europa del Norte septentrional]]. Los [[pueblu francu|francos]] convertir al catolicismu mientres el reináu de [[Clodoveo I]] (496 o 499) y, a partir d'entós, espandieron el cristianismu ente los xermanos del otru llau del [[Rin]]. Los [[suevos]], que se fixeren cristianos arrianos con [[Remismundo]] (459-469), convertir al catolicismu con [[Teodomiro (suevu)|Teodomiro]] (559-570) poles predicaciones de [[San Martín de Dumio]]. Nesi procesu adelantrárense a los mesmos [[visigodos]], que fueren cristianizados primeramente n'Oriente na versión arriana (nel sieglu IV), y caltuvieron mientres sieglu y mediu la diferencia relixosa colos católicos hispanu-romanos inclusive con lluches internes dientro de la clase dominante goda, como demostró la rebelión y muerte de [[San Hermenegildo]] (581-585), fíu del rei [[Leovigildo]]). La conversión al catolicismu de [[Recaredo]] (589) marcó l'empiezu de la fusión de dambes sociedaes, y de la protecciónproteición regia al cleru católicu, visualizada nos [[Concilios de Toledo]] (presidíos por el mesmu rei). Los años siguientes vieron un verdaderu ''[[renacencia visigoda]]''<ref>Jean Daniélou y otros (1982) ''Nueva hestoria de la Ilesia'' Ediciones Cristiandad, ISBN 84-7057-038-2 [http://books.google.es/books?id=j1pn_4kuliYC&pg=PA542&lpg=PA542&dq=%22renacencia+visigoda%22&source=web&ots=dQrBY5Dw5M&sig=-yQ7Q_LGdplB_JsCJRyRwCQtwYU&hl=ye&sa=X&oi=book_result&resnum=9&ct=result pg. 542]. ''Nel ámbitu hispánicu resulten yá clásicos los estudios de [[Manuel Díaz y Díaz]] referíos a los tresformamientos na educación de les elites y a la renacencia visigoda'' (en Gerardo Rodríguez, [http://www.scielo.org.ar/scielo.php?script=sci_arttext&pid=S0327-50942005000100015 reseña de] Rosamond McKitterick (ed.) (2002) ''L'alta Edá Media. Europa 400-1000'', Barcelona, Crítica; en Temes Mediev. v.13 n.1 Bonos Enrites ene./dic. 2005.</ref> con figures de la influencia de [[Isidoro de Sevilla]] y los sos hermanos [[Leandro de Sevilla|Leandro]], [[Fulgencio de Écija|Fulgencio]] y [[Florentina de Cartaxena|Florentina]], los ''cuatro santos de Cartaxena'', de gran repercusión nel restu d'Europa y nos futuros reinos cristianos de Reconquistar (''vease [[cristianismu n'España]], [[monasteriu n'España]], [[monasteriu hispanu]] y [[lliturxa hispánica]]''). Los [[ostrogodos]], sicasí, nun dispunxeron de tiempu abondu pa realizar la mesma evolución en Itialia. Sicasí, del grau de convivencia col papáu y los intelectuales católicos foi amuesa que los reis ostrogodos alzar a los cargos de mayor enfotu ([[Boecio]] y [[Casiodoro]], dambos ''[[magister officiorum]]'' con [[Teodorico el Grande]]), anque tamién de lo vulnerable de la so situación (executáu'l primeru —523— y estremáu polos bizantinos el segundu —538—). Los sos socesores nel dominiu d'Italia, los tamién arrianos [[llombardos]], tampoco llegaron a esperimentar la integración cola población católica sometida, y la so divisiones internes fixeron que la conversión al catolicismu del rei [[Agilulfo]] (603) nun llegara a tener mayores consecuencies.
 
El cristianismu foi lleváu a [[Irlanda]] por [[Patriciu d'Irlanda|San Patriciu]] a principios del sieglu V, y dende ellí estendióse a [[Escocia]], dende onde un sieglu más tarde tornó pela zona norte a una Inglaterra abandonada polos cristianos [[britones]] a los paganos pictu y escotu (procedentes del norte de Gran Bretaña) y a los tamién paganos xermanos procedentes del continente (anglos, saxonos y jutos). A finales del [[sieglu VI]], col papa [[Gregorio Magno]], tamién Roma unvió misioneros a Inglaterra dende'l sur, colo que se consiguió que nel intre d'un sieglu Inglaterra volviera ser cristiana.