Diferencies ente revisiones de «Estaos Pontificios»

m
Iguo testu: -"otorgar" +"dar"
m (Preferencies llingüístiques)
m (Iguo testu: -"otorgar" +"dar")
}}</ref>
 
La [[Italia meridional]] nunca formó parte de los Estaos Pontificios, pero sí tuvo suxeta a vasallaxe d'éstos mientres el periodu de [[Italia meridional|dominación normanda]]. En 1059, por aciu el concordatu de [[Melfi]], dimanado del concilio celebráu nesta ciudá, el papa [[Nicolás II (Papa)|Nicolás II]] otorgaba a [[Ricardo I de Capua|Ricardo de Aversa]] la invistidura del principáu de [[Capua]], y a [[Roberto Guiscardo]] la del ducáu de [[Apulia]] y de [[Calabria]], según, pa un futuru, del señoríu de [[Sicilia]]. Como contrapartida a la unción episcopal con que se vieron dignificaos, comprometíense éstos a emprestar vasallaxe al sumu pontífiz en tou momentu. Roberto Guiscardo amosóse imparable nos sos [[Conquista normanda d'Italia Meridional|conquistes]] y en pocos años ocupó toa Sicilia y tomando a'l musulmanes [[Palermo]] y [[Mesina]], y a los bizantinos directamente [[Bari (ciudá)|Bari]] y [[Brindisi]], y so la so soberanía teórica [[República amalfitana|Amalfi]] y [[Principáu de Salerno|Salerno]]. Cuando en [[1080]] [[Gregorio VII]] precisó l'auxiliu militar del [[normandu]] otorgódio-y el so apostólicu beneplácito a les conquistes en cuenta de una formal declaración de vasallaxe escontra la [[Santa See]] sobre tolos territorios ganaos.
 
Nes acabadures del pontificáu de [[Inocencio II]], escontra [[1143]], coincidiendo col movimientu reivindicativu municipal que s'estendía por toles ciudaes d'Italia, el [[Senáu romanu]] facer con bona parte del poder civil de los socesores del apóstol Pedro . El socesor de Inocencio, [[Lucio II]] intentó restablecer poles armes l'orde anterior y atacó el [[Capitoliu]] al mandu de un exércitu, pero'l Senáu -y infligió una severa derrota. [[Arnaldo de Brescia]] púnxose al mandu de la revolución popular y senatorial romana. Sol so lideralgu pidióse que'l papa depunxera tou poder temporal, y que él mesmu y el restu del cleru apurrieren les sos posesiones territoriales. Roma estremar de la obediencia civil al papa y declaróse nueva república. [[Federico I Barbarroja|Federico Barbarroja]] devolvió al papa [[Adriano IV]] el gobiernu de los Estaos Pontificios cuando, deseyando ser coronáu emperador en Roma de manos del pontífiz, entró en [[1155]] na ciudá con un potente exércitu y prindó y executó a Arnaldo de Brescia. Sicasí, foi'l mesmu Federico quien, n'ares d'una política expansionista qu'aspiraba al control de toa Italia, punxo años dempués a'l socesores del apóstol Pedro en grave riesgu de perder les sos posesiones.