Diferencies ente revisiones de «Clima mediterraneu»

Ensin cambiu de tamañu ,  hai 3 años
m
Preferencies llingüístiques
m (Iguo testu: -"pequenu" +"pequeñu")
m (Preferencies llingüístiques)
El clima mediterraneu ta asitiáu xeográficamente nes [[Costa|mariñes]] occidentales de les [[Continente|mases continentales]], ente los climes oceánicu, escontra los polos, y desérticu, al [[Ecuador]], siendo realmente una combinación de dambos: pel hibiernu predomina la componente oceánica y pel branu la desértica. Cuanto más escontra los polos, el clima ye más suave y lluviosu, polo que falamos de mediterraneu d'influencia oceánica y cuanto más escontra l'Ecuador, más secu, de cuenta que falamos de mediterraneu secu.
 
La vexetación resultante ye arbórea de tipu anxelfodiu o perennifolio, colos árboles non bien altos y unos estratos herbales y de carbes. Tien un estratu arbustivo y lianoide bien desenvueltu, d'heriedu tropical, qu'arriquez el monte y failo apertáu y dacuando inclusive impenetrable. La xamasca de los árboles y parrotales permanez na planta tol añu, aforrando asina una escesiva producción de material vexetal, bien costoso de faer por tener munches defenses. Estes defenses pueden ser de tipu físicu (fueyes esclerófiles, esto ye, dures y resistentes a la deshidratación, aguiyones, pubescencia), químicu (fueyes arumoses, fedióndigues o venenoses), o biolóxicu (secretando sustances p'alimentar a pequeños insectosinseutos depredadores que caltienen llibre de plagues a la planta). Son estratexes desconocíes nel mundu templáu, y qu'entemecen les del mundu tropical húmedu (fueyes perennes) y secu (fueyes xeromorfas, espinoses, arumoses, atractoras de [[Formiga|formigues]]).
 
Les denominaciones típiques de les formaciones resultantes son la garriga nel mediterraneu, el chaparral en California o'l fynbos en Suráfrica y la carba chilena en Chile.