Abrir el menú principal

Cambios

m
correiciones
[[Bernardino Drovetti]], [[Giovanni Belzoni]], [[Henry Salt]] y otros espedicionarios recoyeron antigüedaes pa coleccionistes, engrosando los fondos de museos como'l Louvre, el Británicu, el de Berlín o'l [[Muséu Exipciu de Turín|Muséu Egizio de Turín]]. L'inglés Sir [[John Gardner Wilkinson]] publicó en 1837 ''La vida y costumes de los antiguos exipcios'' (''Manners and Customs of the Ancient Egyptians''), en tres volumen, un refechu estudiu recoyendo doce años de trabayos n'Exiptu y Nubia.
 
A entamos del sieglu XIX surdió la ciencia de les antigüedaes exipcies, pos antes, los [[xeroglíficu|xeroglíficos]]s grabaos nos murios de los templos permanecieren indescifrables, según los testos n'escritura [[hierática]] y [[demótica]] de los [[papiru|papiros]]s. Hubo una gran meyora a fines del sieglu XIX y mientres la primer metá del sieglu XX, coles grandes aportaciones de [[Jean-François Champollion]] nel descifráu de xeroglíficos, y los numberosos descubrimientos en munches sepulturas del baxu y Alto Exiptu.
 
[[Amelia Edwards]] viaxó a Exiptu en 1873 y conseñó los sos descubrimientos nel llibru ''Mil milles Nilo enriba'', qu'atraxo l'atención académica ya internacional; amás fundó la [[Egypt Exploration Society]], creada coles mires d'esquizar y escavar na rexón qu'entiende los actuales países de Sudán y Exiptu, col enfotu de estudiar y analizar les resultancies de les escavaciones y publicar la información pal mundu académicu. [[William Flinders Petrie]], financiáu pola EES, viaxó a Exiptu ya introdució y desenvolvió nueves técniques d'escavación y estudios de campu meticulosos. Pensaba qu'había qu'anotar y caltener la mayor cantidá d'evidencies, más qu'arrexuntar oxetos y antigüedaes d'altu valor económicu, una práctica arqueolóxica bien avanzada na so dómina, llarada de coleccionistes desaprensivos.