Abrir el menú principal

Cambios

m
Preferencies llingüístiques
La resultancia foi la creación d'un vehículu de forma balística ensin nales que fadría la so reentrada a l'atmósfera protexíu d'un escudu térmicu que se quemar mientres esta etapa. Mercury foi diseñáu por [[Max Faget]], y foi más versátil y con preseos más avanzaos qu'el so rival [[Xunión Soviética|soviética]] [[Nave espacial Vostok|Vostok]].
 
Les cápsules Mercury utilizaron dos tipos de [[cohete]]s llanzadores (o ''boosters'', n'inglés). Los primeres [[Vuelu suborbital|vuelos suborbitales]] fueron llanzaos por cohetes [[Redstone]] diseñaos pol equipu de [[Wernher von Braun]] en n'[[Huntsville (Alabama)|Huntsville]], [[Alabama]]. Pa los vuelos orbitales, les cápsules fueron llanzaes colos [[Atles-D]], unos cohetes modificaos a partir d'un misil balísticu. La so cubierta de [[aceru]] yera bien delgada p'aforrar pesu, polo que la estabilidá estructural apurrir la presión del combustible interior (cuando taba vacíu tenía de ser presurizáu con gas pa evitar el colapsu del llanzador). Este mesmu problema tener la siguiente familia de llanzadores pal programa [[Proyeutu Gemini|Gemini]]: los [[Titan II]].
 
<center>[[Archivu:Mercury spacecraft Lmb.png|Diagrama de la nave Mercury]]</center>
Una vegada terminada la fase d'esperimentación y entrenamientu, el [[5 de mayu]] de [[1961]] Alan Shephard realizaba'l primer vuelu suborbital estauxunidense. Dáu'l lideralgu soviéticu nel espaciu, el gobiernu estauxunidense presentó al mundu esti vuelu suborbital como un vuelu espacial. Nun sería hasta nueve meses más tarde, el [[20 de febreru]] de [[1962]] cuando l'astronauta John Glenn convertir nel primera estauxunidense en orbitar la [[Tierra]], repitiendo asina la fazaña de [[Yuri Gagarin]]. Naquel momentu los [[Xunión Soviética|soviéticos]] yá habíen llanzáu 48 misiones orbitales y [[Valentina Tereshkova]] convertir na primer muyer nel espaciu, veinte años primero que la primer estauxunidense nel espaciu '''Sally Ride'''.
 
Los seis vuelos de Mercury totalizaron 2 díes y 6 h de vuelu espacial y dexaron aprender que non yá los humanos podíen llegar al espaciu (como yá demostraren los soviéticos) sinón que tamién la necesidá de la so presencia yera imperativa pal ésitu de les misiones. Los inxenieros estauxunidenses de tierra aprendieron d'estes misiones la necesidá d'utilizar redes de comunicaciones mundiales que-yos dexaren caltener un contactucontautu constante colos vuelos tripulaos.
 
L'últimu vuelu d'una nave del proyeutu "Mercury" foi'l del [[Mercury Atles 9]] na cápsula Faith 7 con L. Gordon Cooper, Jr. el [[15 de mayu]] de [[1963]], una misión que concluyó a otru día. Una vegada rematáu'l proyeutu, l'atención del programa de vuelos camudara cuando'l presidente [[John F. Kennedy]] anunciara mientres una sesión del Congresu la meta de llevar un estauxunidense a la [[Lluna]] y traelo a salvo de vuelta.