Diferencies ente revisiones de «Antonio Abad»

2 bytes desaniciaos ,  hai 1 añu
m
Iguo plurales
m (Preferencies llingüístiques)
m (Iguo plurales)
Acordies colos relatos de san Atanasio y de san [[Jerónimo de Estridón|Jerónimo]], popularizaos en ''[[La lleenda dorada]]'' del [[dominicu]] [[génova|xenovés]] [[Santiago de la Voráxine]] nel [[sieglu XIII]], Antonio foi reiteradamente tentáu pol [[demoniu]] nel desiertu. La tentación de san Antonio volvióse un tema favorita de la [[iconografía]] cristiana, representáu por numberosos pintores d'importancia.{{sfn|Voráxine|1997|p=107}}
La so fama d'home santu y austeru atraxo a numberosos discípulos, a los qu'entamó nun grupu d'ermitaños al pie de [[Pispir]] y otru en n'[[Arsínoe (Exiptu)|Arsínoe]]. Por ello, considérase-y el fundador de la tradición monacal cristiana. Sicasí, y pese al curiosu qu'el so carisma exercía, nunca optó pola vida en comunidá y retiróse al monte Colzim, cerca del [[Mar Colorado]], n'absoluta soledá. Abandonó'l so retiru en [[311]] pa visitar [[Alexandría]] y pedricar contra'l [[arrianismu]].{{sfn|Voráxine|1997|p=110}}
 
San Jerónimo, na so vida de [[Pablo l'ermitañu]], un famosu decanu de los anacoretas de [[Alto Exiptu|Tebaida]], cunta qu'Antonio foi a visitalo n'el so edá madura y dirixir na vida monástica; el [[cuervu]] que, según la tradición, alimentaba diariamente a Pablo apurriéndo-y una fogaza de [[pan (alimentu)|pan]], dio la bienvenida a Antonio suministrando dos hogaza. A la muerte de Pablo, Antonio soterrar cola ayuda de dos lleones y otros animales; d'ende'l so patronatu sobre los sepultureros y los animales.
* En delles llocalidaes de la [[Alpujarra]] celébrense "los chiscos", que son les fiestes dedicaes a San Antón, en redol al día 17 de xineru. Los "chiscos" son fogueres alredor de les cualos báillase, cómese y chárrase amigablemente, xuniendo a tolos vecinos y los que lleguen d'otros pueblos. El día de la fiesta se rifaba el gochu que mientres l'añu fuera engordáu ente toos. Anguaño adquirieron gran importancia en [[Torvizcón]], asitiada na [[Sierra de la Contraviesa]].
 
* Na contorna de la [[Vega de Granada]] acostúmase, en numberoses llocalidaes, a faer fogueres n'honor de San Antón. Los neños d'esta zona dediquen los díes antes a la so festividá a recoyer les refugayes de la fradadura de los árboles y cualesquier otra cosa susceptible de ser quemada na foguera. Esisten pueblos, como ye'l casu de d'[[Armilla (Granada)|Armilla]] onde'l conceyu fai concursos de "[[lumbre|Lumbres]] de San Anton", premiando aquelles que sían más grandes, segures, amenes (con dalgún tipu d'entretenimientu, como música, xuegos etc.) y dispongan d'un variáu surtíu d'alimentos preparaos na foguera (carne y embutíos asaos, pataques asaes, etc.). Antaño yera costume que los neños y los non tan neños cantaren cantares típicos d'esta festividá mientres xugaben a la rueda alredor de la foguera. A manera d'exemplu inclúyese la siguiente lletra:
 
:::''San Antón mató un [[Gochu|marranu]]''<br />
* Non yá n'España, sinón tamién n'América Llatina, San Antonio adquirió una increíble fama. En munchos países de fala hispana esisten cais, universidaes, hospitales, hoteles, y llocalidaes qu'honren a San Antonio Abá. N'Exiptu hubo una nueva fervencia monástica en redol a la figura de San Antonio Abá. En Norcia, Italia, esiste un monasteriu de monxes benedictines sol so patrociniu y en Humacao, Puertu Ricu, hai una comunidá benedictina tamién sol so patrociniu. La reforma del Carmelo de [[Santa Teresa de Jesús]] y [[San Juan de la Cruz]] recurrió a los ermitaños y bien particularmente a la espiritualidá de San Antonio Abá pa la so reforma. A San Antonio atribúyense-y cartes y unos dichos, que reflexen la so paternidá (ser apa --n'exipciu-- o abá en llatín) sobre los ermitaños.
 
* Nel [[Principáu d'Andorra]], en toles parroquies parte la ''escudella barretjada'', una especie de cocíu a base hortaliza y verdurasverdures, a les cualos amiéstase por separao carne de gochu, pita, butifarra blanca y negra, etc. Un platu bien consistente, que les distintes agrupaciones organizadores del acontecimientu ellaboren dende l'alba y que, una vegada partíu ente los asistentes, comer con pan morico y regao con vinu en porrón.
* Na Rioja Baxa tamién se celebra esta festividá, concretamente na llocalidá de [[Alfaro]]. Celébrase'l 17 de xineru (aplazáu dende va pocos años al vienres más próximu a la festividá, por motivos de disponibilidad de los ciudadanos). Ye tradición que los amigos axúntense y realicen una foguera. Nos sos caricotes, van rustise distintos productos: chistorra, panceta, salchiches blanques, costielles... y acabante cenar, los amigos siguen animando la nueche en redol a la foguera.
* Na Comunidá Estremeña, San Anton Tamién ye patrón de la villa de Balses na provincia de Cáceres, fiesta que se celebra'l 17 de xineru con ufriendes de platos, bendición d'animales y torcíu del cordon.