Diferencies ente revisiones de «Pueblu godu»

Ensin cambiu de tamañu ,  hai 1 añu
m
Iguo testu: -"runas" +"runes" -"runología" +"runoloxía"
m (correiciones)
m (Iguo testu: -"runas" +"runes" -"runología" +"runoloxía")
El [[idioma góticu]] ye una [[llingües xermániques|llingua xermánica]] extinta, que, cola llingua de los [[burgundios]], [[vándalos]], [[hérulos]] y rugenos, constituyía'l [[llingües xermániques orientales|grupu xermánicu oriental]]. Del restu d'estes llingües nun se conoz más, si ye que se conoz daqué, que dellos nomes propios y dellos sustantivos, o pallabres tomaes emprestaes d'otros idiomes. El góticu conozse primariamente pol [[Codex Argenteus]], una traducción de la Biblia. Caltiénense fragmentos de la traducción de la [[Biblia]], efectuada por [[Ulfilas]], que convirtió y evanxelizó a los godos. Estos, asitiaos de primeres al norte del [[Danubio]], fueron conducíos pol mentáu obispu nel añu [[348]] al otru llau del ríu, cerca de [[Nicópolis]], por que pudieren escapar de les persecuciones anticristianas decretaes por [[Atanarico]].
 
La obra de Ulfilas foi de gran importancia. Non yá yera gran conocedor de la so propia llingua, sinón tamién del [[llatín]] y [[idioma griegu|griegu]]. Ver na necesidá de treslladar los conceutos, los fechos culturales y los oxetos de la civilización grecorromana a una llingua alloñada de too ello, por cuenta de les característiques culturales del pueblu que lu falaba y carente tamién, si sálvense les inscripciones [[runasrunes|rúniques]] xermániques, de cualquier tradición lliteraria. Poro, Ulfilas tuvo que crear de primeres un [[alfabetu]] proveniente del griegu, pero con traces llatines y rúnicos, y solucionar de siguío los complicaos problemes rellacionaos cola [[semántica]]. Entá cola llimitación de tratase d'una llingua d'una sola persona y resultancia d'una traducción, ye la primera [[llingua xermánica]] documentada. Amás la llingua gótica tien ciertos trazos de caltenimientu ausente o en víes de desapaición n'otres llingües xermániques- qu'asitien a esti idioma históricu abondo cerca d'aquella astracción científica que constitúi'l xermánicu común.
 
L'idioma taba en cayente a mediaos del sieglu VI, por cuenta de la victoria militar de los [[francos]], la eliminación de los godos n'Italia, y l'aislamientu xeográficu. N'España l'idioma perdió la so última función, probablemente yá en cayente, como idioma eclesiásticu cuando los visigodos convertir al catolicismu en 589.<ref name="Pohl119-21">{{cite book|title=Strategies of Distinction: Construction of Ethnic Communities, 300–800 (Transformation of the Roman World|first=Walter|last=Pohl|isbn=90-04-10846-7|pages=119–21}}.</ref> Agora ye un [[idioma extinto]].