Diferencies ente revisiones de «Empirismu»

2 bytes desaniciaos ,  hai 1 añu
m
Preferencies llingüístiques
m (Iguo testu: -"riegla" +"regla")
m (Preferencies llingüístiques)
Aristóteles ye puramente un filósofu de tipu racionalista como nun podía ser menos nun discípulu aventayáu de Platón; almite una conocencia [[Metafísica|metafísicu]] del ente en cuanto tal; ye'l fundador d'un sistema lóxicu que garantiza que, si partir de verdaes y razónase correchamente, va llegar a nueves verdaes,<ref>{{Cita|Un siloxismu ye un argumentu nel cual, establecíes ciertes coses, resulta necesariamente d'elles, por ser lo que son, otra cosa distinta|Aristóteles, [[Primeros analíticos]] I 24 b 18-23}}</ref> tal como define la forma argumentativa por excelencia, el [[siloxismu]], partiendo de la capacidá del entendimientu pa llegar a la conocencia verdadera y [[Intuición|intuitivu]] de los [[principiu|principios]] y l'intuición de les [[esencia|esencies]] como formes [[sustanza]]-yos de les coses.
 
Sicasí, Aristóteles tamién ye'l primeru que cavilga sobre'l valor de la conocencia pola esperiencia y los [[Razonamientu inductivu|razonamientos inductivos]], ye dicir a la conocencia científica como «observación de la naturaleza»: [[bioloxía]], [[medicina]], etc.<ref>{{cita enciclopedia |título=Development of Aristotle’sAristotle's thought |enciclopedia=Macmillan Encyclopedia of Philosophy |añu=1969 |volume=1 |páxina=153}}</ref>
 
==== Helenismu greco-romanu ====
El poder social de la nobleza va dir pasando a una clase social nueva, la [[burguesía]], y a atopar un nuevu fundamentu nel [[dineru]]. Dineru al que tienen que recurrir los reis por aciu el préstamu de los banqueros pa caltener un exércitu basáu na [[pólvora]] y non nes armes de los caballeros».
 
El cambéu de mentalidá que supunxo la Renacencia, el l'[[Humanismu renacentista|Humanismu]], nun acepta l'argumentu d'autoridá», y tantu los artistes como'l investigadores y pensadores reclamen llibertá, lo que facilitó en gran manera'l fechu de valorar la esperiencia y l'esperimentación como fonte de conocencia. La conocencia adquier con esto un valor nuevu: «conocer p'apoderar la naturaleza».
 
[[Leonardo da Vinci]] nun pudo dir a la universidá por ser fíu ilexítimu, polo que dacuando yera tratáu, por dalgunos, de «incultu» por non saber llatín: {{Cita|Soi dafechu consciente de qu'hai xente gloriable que cree tener razón en desacreditarme por non ser un home cultu ¡Qué llocos! [...] Nun saben que los mios materiales tienen más valor porque deriven de la esperiencia primero que de les pallabres d'otros, y l'esperiencia ye la maestra de quien escribieron con aciertu.|Leonardo da Vinci, Códice Atlánticu, foliu 327v.}}
----
 
:<div align=justify>Siempres que perciba na esperiencia un "gatu" dichu oxetu d'esperiencia va tener toles notes propies de la [[esencia]] de gatu, como cualidaes esenciales de "los gatos" en sentíu universal, porque "esti gatu" de la esperiencia participa de la cualidá esencial de la "gatidad"; y tamién dalgunes de les notes accidentales posibles qu'individualicen a dichu gatu; si esti gatu ye blancu, va tener toles característiques de la [[esencia]] de "lo blanco", porque participa la cualidá universal de "la blancura"; si'l gatu cuerre o dexa de correr, ye porque por fuerzafuercia el gatu puede adquirir y perder (participar y dexar de participar) la forma de la cualidá universal de "ser corredor", etc.
|}