Diferencies ente revisiones de «Jules Verne»

5 bytes desaniciaos ,  hai 11 meses
m
Preferencies llingüístiques
m (Iguo testu: -"empléu" +"emplegu")
m (Preferencies llingüístiques)
[[1886]] ye un añu crucial na vida de Jules Verne. El 15 de febreru, decídese a vender el ''Saint-Michel III''. La conservación del barcu tórnase cara y el so fíu endéudase y cuesta-y caro<ref>''Voyage à travers Jules Verne'', páxina176.</ref>. Cédelu a mitá de preciu aMartial Noë. El 9 de marzu, volviendo a casa del « Cercle de l'Union », atópa al so sobrín Gaston armáu con un revolver. Dispara sobre l'escritor que ye feríu nuna pierna. Gaston ye sospechosu de llocura. So padre, Paul Verne, declarará que'l so fíu disparó sobre Jules Verne pa llamar l'atención sobre él col fin de facelu entrar na ''Académie française''. Gaston Verne será ingresáu nun manicomiu hasta la so muerte'l [[13 de febreru]] de [[1938]]<ref>Norbert Percereau, « Le destin de Gaston Verne », ''Bulletin de la Société Jules Verne'', númberu 155, páxines 4–53, 2005.</ref>. Robert Godefroy envía un telegrama a la casa Hetzel, pero Louis-Jules Hetzel ta en [[Mónaco]], al cuidao de so padre que muerre'l 17 marzu. La ferida de Jules Verne dexará-y una coxera definitiva.
 
El 15 febrery de 1887, so madre, Sophie Verne, muerre. L’escritorL'escritor nun pue acudir al intierru, yá que camina con dificultá y la so curación nun avanza<ref>Carta de Jules Verne a Louis-Jules Hetzel del 16 de febreru de 1887, ''Correspondance de Jules et Michel Verne avec Louis-Jules Hetzel'', tomu I, Slatkine, 2004.</ref>.
 
Obligáu a facese sedentariu, tresllada'l so interés pola vida de la ciudá. En [[1888]], Jules Verne ye elexíu pal conceyu d'[[Amiens]] sobre la lista republicana (izquierda moderada) liderada por [[Frédéric Petit]]. Ocupará'l puestu quince años. Verne nun yera un republicanu convencíu, yá que tola vida se consideró monárquicuu, pero de tendencia orleanista<ref>Adrien Carré, « Jules Verne et les Princes d'Orléans », ''Bulletin de la Société Jules Verne'', númberu 53}}, 1980.</ref>. Nel somantu del conceyu, foi l'encargáu, de los espectáculos, de circu y de les exposiciones<ref>Jean-Paul Dekiss, ''Jules Verne l'enchanteur'', páxina 295.</ref>. El dossier sobre'l ''Cirque Municipal'', yá propuestu a lo llargo del mandatu anterior del Ayuntamientu, lleva-y munchu tiempu. Implícase fuertemente, a pesar de les crítiques a la construción del edificiu. Consigue sacar alantre'l so proyeutu, el 23 de xunu de 1889, pronuncia'l discursu d'inauguración<ref>Joëlle Dusseau, ''Jules Verne'', páxina 394.</ref>.
En 1900, Verne dexa'l domiciliu particular de la cai Charles Dubois y torna a la casa qu'alquilara nel 44 del boulevard de Longueville. L'apartamentu, menos espaciosu, permite-y vivir más fácilmente. Caltién los sos hábitos: un gabinete de trabayu y la so biblioteca contigua. Siempre la mesma mesa sobre la qu'escribe dende va trenta años <ref>Jean-Paul Dekiss, ''Jules Verne, l'enchanteur'', páxina 356.</ref>. L'escritor reconoz a un visitante, Robert Sherard: « Tengo una catarata nel mio güeyu derechu, pero l'otru ta tovía enforma bien »<ref>''Entretiens avec Jules Verne''. Entrevista dada a Robert Sherard y apaecida en ''T.P's. Weekly'' n'ochobre de 1903. Slatkine. Páxines 198-199.</ref>. Refuga pues facese operar.
 
[[Imaxe:Amiens Tour Jules Verne (depuis boulevard) 1a.jpg|thumb|Casa de Jules Verne, boulevard Longueville n’n'[[Amiens]], cola torre coronada por una [[esfera armilar]], escultura metálica de [[François Schuiten]] fecha en 2005<ref>[http://www.richesses-en-somme.com/patrimoine-insolite/amiens-insolite/ Amiens insolite]</ref>.]]
 
En 1902, siente amenorgar les sos fuercesfuercies intelectuales. A una petición del direutor de l'Académie d'Amiens, responde: « Pídeme qu'escriba dalguna cosa pa l'Academia. Escaez usté qu'a la mio edá les pallabres vanse y les idees nun vienen »<ref>Volker Dehs, « Jules Verne à l'Académie… d'Amiens », ''Bulletin de la Société Jules Verne'', númberu 121, páxines 34–39, 1997.</ref>.
 
En [[1903]], l'escritor nun escribe munco, pero confía a Robert H. Sherard que tien muncho avanzao y que nun ye tan grave que tien que trabayar lentamente <ref>Robert H. Sherard, ''Jules Verne retrouvé'', en Textes oubliés, Éditions 10/18, 1979, páxina 387.</ref>. N’efeutuN'efeutu, dende 1892, Verne tien una lriestra de noveles escrites y les corrixe al mesmu tiempu del so asoleyamientu<ref>Piero Gondolo della Riva, « Les dates de composition des derniers « Voyages extraordinaires » », ''Bulletin de la Société Jules Verne'', 119, 1996, páxines 12–14.</ref>. A pesar de too, acepta la presidencia del grupu [[Esperantu|esperantófonu]] d'[[Amiens]]. Ardiente defensor d'esta moza llingua internacional, promete a los sos amigos escribir una novela na que describirá los méritos del esperanto. Entama la redación de ''Voyage d'étude'' hacia fin d'añu. Pero agotáu, Verne dexa la pluma depués de 6 capítulos. El borrador será retomáu pol so fíu Michel, pero la obra final (''L'Étonnante Aventure de la mission Barsac'') nun fairá mención al esperanto.
 
[[Imaxe:Jules Verne 1905.png|thumb|left|Jules Verne sobre'l so llechu de muerte (1905).]]