Diferencies ente revisiones de «Plasma (estáu de la materia)»

m
Preferencies llingüístiques
m (Iguo testu: -"afigura" +"plasma")
m (Preferencies llingüístiques)
 
=== Neutralidá y especies presentes ===
L'plasma ta formáu por igual númberu de cargues positives y negatives, lo qu'anula la carga total del sistema. En tal casu #falar d'un plasma neutru o casi-neutru. Tamién esisten afigures non neutros o inestables, como'l fluxu d'electrones dientro d'un acelerador de partícules, pero riquen dalgún tipu de confinamientu esternu pa vencer les fuercesfuercies de repulsión electrostática.
 
<nowiki>#</nowiki>Afigurar más comunes son los formaos por [[Electrón|electrones]] ya [[Ion|iones.]] Polo xeneral puede haber delles especies d'iones dientro del plasma, como [[Molécula|molécules]] ionizadas positives (cationes) y otres que prindaron un electrón y apurren una carga negativa (aniones).
De xacíu, non toles especies han de ser descrites d'una mesma forma: por casu, por cuenta de que los iones son muncho más pesaos que los electrones, ye frecuente analizar la dinámica de los postreros tomando a los iones como inmóviles o estudiar los movimientos de los iones suponiendo que los electrones reaccionen muncho más rápido y por tantu tán siempres n'equilibriu termodinámicu.
 
Cuidao que les fuercesfuercies electromagnétiques de llargu algame son dominantes, tou modelu d'plasma va tar acopláu a les ecuaciones de Maxwell, que determinen los campos electromagnéticos a partir de les cargues y corrientes nel sistema.<ref>Chen, pp. 54-55</ref>
 
Los modelos fundamentales más usaos na física del plasma, llistaos n'orde decreciente de detalle, ye dicir de microscópicos a macroscópicos, son los modelos discretos, los modelos cinéticos continuos y los modelos de fluyíos o hidrodinámicos.
interacciones.<math /><math /> Na gran mayoría de los casos, esto entepasa la capacidá de cálculu de los meyores ordenadores actuales.
 
Sicasí, gracies al calter colectivu del plasma, reflexáu na condición d'plasma, ye posible una simplificación que fai muncho más afechisca'l cálculu. Esta simplificación ye la qu'adopten los llamaos modelos numbéricos Particle-In-Cell (PIC; Partícula-En-Celda): l'espaciu del sistema #estremar nun númberu non bien grande de pequeñes celdes.<ref>Büchner, J.; Dum, C.T. (2003). </ref><ref>Dawson, J.M. (1983). </ref> En cada intre de la evolución cunta'l númberu de partícules y la velocidá media en cada celda, colo que se llogren densidaes de carga y de corriente que, ensertaes nes ecuaciones de Maxwell dexen calcular los campos electromagnéticos. Tres ello, calcúlase la fuerzafuercia exercida per estos campos sobre cada partícula y actualízase la so posición, repitiendo esti procesu tantes vegaes como sía oportunu.
 
Los modelos ''PIC'' gocien de gran popularidá nel estudiu d'afigures a altes temperatures, nos que la velocidá térmica ye comparable al restu de velocidaes característiques del sistema.