Diferencies ente revisiones de «Raymond Aron»

m
Preferencies llingüístiques
m (Preferencies llingüístiques)
La filosofía de la historia y de la socioloxía alemana fueron les temes que más-y interesaron desque yera nueva. Analizando estes temes foi consciente de l'arbitrariedá de la historia polo que llega a la conclusión de la dificultá pa falar de "oxetividá histórica". Dientro d'esta mesma llinia de pensamientu establez que lo que más se podría averar a la oxetividá ye la metodoloxía pal estudiu d'esta disciplina. Foi unu de los grandes analistes de la sociedá actual y de l'actuación de los intelectuales d'[[Esquierda política|esquierda]]. Trabayó estrechamente con [[Charles de Gaulle]].
 
Fíu d'un abogáu xudíu, en [[1930]] Aron recibe'l doctoráu en Filosofía de la Historia na ''École Normale Supérieure''. En [[1939]], cuando empezó la [[Segunda Guerra Mundial]], daba clase de Filosofía social na Universidá de [[Toulouse]], pero dexó la Universidá y apuntóse na fuerzafuercia aéreo. Cuando Francia foi ganada, se exilió en [[Londres]] y apuntóse nes FuercesFuercies de lliberación franceses y, ente [[1940]] y [[1944]] foi redactor xefe del periódicu ''La France Llibre'' (Francia llibre) publicáu en Londres. Col fin de la guerra, tornó a París pa enseñar Socioloxía na ''École Nationale d'Administration'' ([[1945]]-[[1947]]) y nel ''Institut d'études politiques'' de Paris ([[1948]]-[[1954]]).
 
Empieza la so carrera como comentarista ya influyente columnista en [[1947]] en [[Le Figaro ]] y tres treinta años en [[L'Express]]. A partir de [[1958]] ye profesor na Facultá de Lletres y Ciencies humanes de la [[Sorbona]] de París. Collaboró tamién ente [[1968]] y [[1972]] cola radio ''Europe númberu 1'' y ente [[1970]] y [[1983]] foi profesor de Socioloxía de la Cultura moderna nel [[Colexu de Francia]] tamién en París. Foi presidente de l'Academia de Ciencies Morales y Polítiques de Francia.