Diferencies ente revisiones de «Realismu lliterariu»

Ensin cambiu de tamañu ,  hai 1 añu
m
Preferencies llingüístiques
m (correiciones)
m (Preferencies llingüístiques)
La clase media empezó a notar los efectos beneficiosos del progresu, pero tamién los nuevos problemes a que daba llugar, hasta entós desconocíos, como un cambéu esencial de valores dende los tradicionales qu'apoderaben nos ambientes rurales a los urbanos, más cínicos, individualistes y materialistes. Esti contestu favoreció'l realismu como estilu lliterariu y la prosa narrativa como xéneru dominante, cuidao que dexaba reconstruyir la realidá d'una forma flexible y alloñao de retóriques pasaes y moldes fora d'usu y dexaba llibertá al escritor pa escoyer temes, personaxes y situaciones. Por eso la novela foi aumentando la so popularidá gracies a la so vinculación cola prensa periódica, vehículu al traviés del que s'espublizaron, por entregues, numberoses narraciones económiques que, d'esa manera, llegaron a un públicu más ampliu que nunca hasta entós, gracies al abaratamientu de los materiales librarios d'impresión y edición y l'alfabetización masiva per parte del estáu, una de les conquistes de les revoluciones burgueses, pa garantizar en principiu la igualdá ante la llei.
 
La llibertá político y relixoso, la soberanía popular, el sufraxu universal y les reivindicaciones sociales fueron motores que dende esi momentu movilizaron en toa Europa a les mases de trabayadores ya impulsar a participar nos acontecimientos políticos. Doctrines como'l [[socialismu]] y el [[marxismu]] tuvieron una rápida aceptación y contribuyeron a crear ente los obreros una viva conciencia de clase, que prendió con gran fuerzafuercia ente'l proletariáu urbanu, surdíu de resultes de la revolución industrial, sometíu a condiciones de trabayu infrahumanes y que sobrevivía a dures penes nes ciudaes. Cuando esti proletariáu adquirió conciencia de clase entró en bracéu cola burguesía, que de ser clase revolucionaria que llucha contra l'Antiguu Réxime pasó a ser clase dominante y conservadora.
 
L'orixe del realismu lliterariu européu hai que buscalo na [[lliteratura española medieval]] y la [[novela picaresca]] española y, en concretu, na versión que configuró sobre esa tradición el novelista [[Miguel de Cervantes]]. El desmitificador modelu cervantín influyó poderosamente na lliteratura europea posterior, pero'l descreitu pol que pasó'l xéneru narrativu mientres el [[sieglu XVIII]] aplazó'l so influxu européu hasta bien entráu'l [[sieglu XIX]], salvu nel casu d'Inglaterra, que nel sieglu XVIII empezó'l so propiu realismu de la mano de [[Daniel Defoe]], [[Samuel Richardson]] o [[Henry Fielding]], ente otros, y del que bona parte d'los escritores realistes posteriores son debedores.
*El [[naturalismu]], qu'esaxera y sistematiza al máximu los principios del realismu según espón l'escritor francés [[Émile Zola]]; la novela amenórgase práuticamente a un documentu social, a una instantánea de la so dómina, y pasa a investigar non solo los ambientes burgueses sinón los proletarios y marxinales. D'él arrinca coles mesmes un tipu de teatru fuertemente social ([[Gerhart Hauptmann]], [[Henrik Ibsen]], [[George Bernard Shaw]])
 
*El L'[[Espiritualismu lliterariu|espiritualismu]] que, rehuyendo los principios del realismu, interesar por tou aquello qu'ésti repunara: la relixón, l'espíritu, l'alma de les persones, lo tradicional, lo llabrador... A esta corriente lleguen a la fin del so periplu realista escritores como [[Tolstoi]] y [[Galdós]].
 
*El [[posromanticismo]] puramente dichu de la segunda metá del sieglu XIX, qu'entemez, en distintes dosis, realismu y romanticismu, ensin llograr superar la íntima contradicción ente estos dos corrientes. La novela ''[[Madame Bovary]]'', de [[Flaubert]], puede considerase típica d'esta corriente. Otru escritores postrománticos: [[Robert Louis Stevenson]], [[Arthur Conan Doyle]], [[Joseph Conrad]], [[Rudyard Kipling]], [[Herman Melville]] y [[Thomas Carlyle]].