Diferencies ente revisiones de «Estaos Pontificios»

m
Iguo testu: -"a'l" -"a los"
m (Preferencies llingüístiques)
m (Iguo testu: -"a'l" -"a los")
}}</ref>
 
La [[Italia meridional]] nunca formó parte de los Estaos Pontificios, pero sí tuvo suxeta a vasallaxe d'éstos mientres el periodu de [[Italia meridional|dominación normanda]]. En 1059, por aciu el concordatu de [[Melfi]], dimanado del concilio celebráu nesta ciudá, el papa [[Nicolás II (Papa)|Nicolás II]] otorgaba a [[Ricardu I de Capua|Ricardo de Aversa]] la invistidura del principáu de [[Capua]], y a [[Roberto Guiscardo]] la del ducáu de [[Apulia]] y de [[Calabria]], según, pa un futuru, del señoríu de [[Sicilia]]. Como contrapartida a la unción episcopal con que se vieron dignificaos, comprometíense éstos a emprestar vasallaxe al sumu pontífiz en tou momentu. Roberto Guiscardo amosóse imparable nos sos [[Conquista normanda d'Italia Meridional|conquistes]] y en pocos años ocupó toa Sicilia y tomando a'l los musulmanes [[Palermo]] y [[Mesina]], y a los bizantinos directamente [[Bari (ciudá)|Bari]] y [[Brindisi]], y so la so soberanía teórica [[República amalfitana|Amalfi]] y [[Principáu de Salerno|Salerno]]. Cuando en [[1080]] [[Gregorio VII]] precisó l'auxiliu militar del [[normandu]] dio-y el so apostólicu beneplácito a les conquistes en cuenta de una formal declaración de vasallaxe escontra la [[Santa See]] sobre tolos territorios ganaos.
 
Nes acabadures del pontificáu de [[Inocencio II]], escontra [[1143]], coincidiendo col movimientu reivindicativu municipal que s'estendía por toles ciudaes d'Italia, el [[Senáu romanu]] facer con bona parte del poder civil de los socesores del apóstol Pedro . El socesor de Inocencio, [[Lucio II]] intentó restablecer poles armes l'orde anterior y atacó el [[Capitoliu]] al mandu de un exércitu, pero'l Senáu -y infligió una severa derrota. [[Arnaldo de Brescia]] púnxose al mandu de la revolución popular y senatorial romana. Sol so lideralgu pidióse que'l papa depunxera tou poder temporal, y que él mesmu y el restu del cleru apurrieren les sos posesiones territoriales. Roma estremar de la obediencia civil al papa y declaróse nueva república. [[Federico I Barbarroja|Federico Barbarroja]] devolvió al papa [[Adriano IV]] el gobiernu de los Estaos Pontificios cuando, deseyando ser coronáu emperador en Roma de manos del pontífiz, entró en [[1155]] na ciudá con un potente exércitu y prindó y executó a Arnaldo de Brescia. Sicasí, foi'l mesmu Federico quien, n'ares d'una política expansionista qu'aspiraba al control de toa Italia, punxo años dempués a'l los socesores del apóstol Pedro en grave riesgu de perder les sos posesiones.
 
[[Inocencio III]] dio un impulsu decisivu al afitamientu y engrandecimiento de los Estaos Pontificios. Sometió definitivamente al estamentu municipal romanu y quitó de poderes al senáu de la urbe. Recuperó'l plenu dominiu d'aquellos territorios pertenecientes al [[patrimoniu de San Pedro]] que l'emperador apurriera a mandatarios xermánicos, espulsando a'l los usurpadores de la [[Romaña]], del marquesáu de Ancona, del [[ducáu de Spoleto]] y de les ciudaes de [[Garráis]] y de Sora. Pola fuercia de les armes precedida de la escomunión eclesiástica prindar de los territorios en pleitu que constituyeren les posesiones de la condesa [[Matilde de Toscana]] y que, presumiblemente, fueren mandaos como heriedu a la Santa See, pero que permanecíen en posesión de vasallos del emperador. D'esta forma llogró la reconocencia per parte de les ciudaes de [[Toscana]] de la so soberanía, y collo el norte d'Italia solmenaba'l dominiu xermánicu y cayía so la órbita de l'autoridá pontificia.
 
Arriendes d'ello, de resultes de la cruzada llevada a cabu contra los [[albigense]]s nel [[Mediudía]] francés, llograra de [[Raimundo VI de Tolosa]] la cesión de siete castillos na rexón de [[Provenza]], patrimoniu que s'incorporó al de la Ilesia y que depués, en [[1274]], sería trocáu por aciu alcuerdu ente [[Gregorio X]] y el rei [[Felipe III de Francia|Felipe III l'Atrevíu]] pol [[condáu de Venasque]], rexón qu'entiende les tierres que s'estienden ente'l [[Ródano]], el [[ríu Durance|Durance]] y el [[Monte Ventoux]].
El condáu Venesino y [[Aviñón]] pertenecíen a los Estaos Pontificios, formando un enclave en suelu francés. Estes posesiones fueron confiscadas mientres la [[Revolución francesa]], siendo papa [[Pío VI]] ([[1775]]-[[1799]]).
 
La invasión napoleónica d'Italia en [[1797]] nun se detuvo ante les puertes de Roma: un añu dempués les tropes franceses entraben na ciudá. Xuníos a'l los franceses, los revolucionarios italianos esixeron del papa l'arrenunciu a la so soberanía temporal. El [[7 de marzu]] de [[1798]] declaróse la [[República Romana (1798-1799)|República Romana]] y el papa foi prindáu y deportáu a Francia. [[Napoleón Bonaparte]] quixo regularizar les relaciones cola Ilesia, lo que quedó afiguráu nel [[Concordatu de 1801|Concordatu que Francia y la Santa See]] roblaron en [[1801]]. El papa ser entós [[Pío VII]]– tornó a Roma, d'onde retornó a [[París]] pa coronar emperador a Napoleón en [[1804]]. Pero llueu'l papa supunxo una estobisa nos planes del emperador, quien en [[1809]] apoderar de los Estaos Pontificios, incorporar al [[Primer Imperiu francés|Imperiu francés]] y retuvo a Pío VII como prisioneru en [[Savona]]. Tres les derrotes de Napoleón, el papa pudo retomar les sos posesiones en [[1814]]; nel [[Congresu de Viena]] de [[1815]], reconocióse la pervivencia de los Estaos Pontificios dientro del nuevu orde européu, anque con una llixera amenorga territorial que foi parar a poder del [[Imperiu austriacu]].
 
[[Archivu:Flag of the Papal States (1808-1870).svg |150px|thumb|left|Bandera de los Estaos Pontificios (1808-1870)]]