Abrir el menú principal

Cambios

Ensin cambiu de tamañu, hai 5 meses
m
Bot: Troquéu automáticu de testu (-resurrección +resurreición)
Igualmente controversial ye la introducción de Sartre. Nella, Sartre interpreta'l llibru como un llamáu inequívocu a la llucha armada. Esto derívase del primer capítulu del llibru (Alrodiu de la Violencia) qu'alderica'l papel de la violencia como [[catarsis]] de la subyugación. Argumentando -con Fanon- que la colonización en sí mesma ye un actu de violencia. Sartre escribe:
 
{{cita|"Fadríen bien en lleer a Fanon, porque amuesa claramente qu'esta violencia irrepresible nun ye nin ruiu ensin sentíu nin la resurrecciónresurreición del espíritu selvaxe, nin siquier el productu de la rensía: ye l'home recreándose a sigo mesmu [...] nun hai actu de tenrura que pueda borrar les marques de la violencia, namái la violencia mesma puede destruyiles".|}}
 
La visión Sartriana pue ser vista como apoloxía o glorificación de la violencia, en que suxure que namái ella ye'l motivu del cambéu y namái ella va producir la nueva sociedá y l'home nuevu. Fanon mesmu paez más sutil. Diz nes páxines siguientes: La violencia del réxime colonial y la contra violencia del nativu permediar con un grau estraordinariu d'homoxeneidá reciproca. [...] Los actos de violencia per parte de los pueblos colonizaos va ser proporcional al grau de violencia exercíu pol réxime colonial amenaciáu.
123 013

ediciones