Diferencies ente revisiones de «Acentu circunflexu»

m
Preferencies llingüístiques
m (Iguo testu: -"empléu" +"emplegu")
m (Preferencies llingüístiques)
== Usu del acentu circunflexu per idioma ==
=== En griegu antiguu ===
Nel [[idioma griegu antiguu]] (nesti idioma, el signu nun ye ^, sinón ~) el signu comparable al circunflexu puede apaecer nuna [[vocal]] llarga de la postrera o de la penúltima [[sílaba]] de cualquier vocablu o palabrapallabra, sicasí en tal casu la postrera sílaba ten de ser curtia.<br />
Con base na posición d'esti acentu una palabrapallabra ye llamada ''perispómena'' (sobre la postrera sílaba) o ''properispómena'' (sobre la penúltima sílaba).<br />
 
=== N'español ===
El signu, introducíu pola Real Academia nel sieglu XVIII, señalaba que ''ch'' y ''x'' pronunciábense [k] y [ks] respeutivamente na vocal siguiente, yá que tales pallabres yeren préstamos del llatín o del griegu. Exemplos: ''châracteres'', ''exâcto''. Sicasí, si l'usu d'esti acentu contradicía l'usu del acentu agudu, dábase-y prioridá al segundu: ''chímica'' (y non ''chîmica''). Tamién, si una palabrapallabra terminaba en ''x'', nun se marcaba la so pronunciación [x] en nenguna vocal cercana al nun ser siguida de vocal: ''relox'' (güei: ''reló''). Nos primeros testos, el circunflexu podía alternar col grave n'usos similares (â, cargarâ, despachô) o utilizase en voces como fê o vêr pa indicar la presencia orixinal d'un doble vocal (fee, veer; güei: fe, ver). Tamién podía apaecer en pallabres como ''baxîos'', ''traîa'', ''tenîa'', ''oîa'' (nestes postreres, indicaba un hiatu o rotura del diptongu), recordando'l so emplegu en griegu con pallabres con estes mesmes terminaciones. L'acentu agudu usábase raramente y casi siempres en posición interior de palabrapallabra. Sicasí los enclinos descritos, hai que señalar que, nesa primer dómina, l'usu de los distintos tipos d'acentu yera, polo xeneral, irregular ya inconsistente inclusive dientro d'una mesma obra.
 
Esti signu (^) depués foi abandonáu rápido nel mesmu sieglu, dempués de que l'usu de ''ch'' con pronunciación [k] y de ''x'' con pronunciación [x] abandonárense a favor de ''c/qu'' y ''j/g'' (como en ''relox'' o ''dixe''), volviéndolo de nula utilidá.