Diferencies ente revisiones de «Partíu Comunista d'Alemaña»

m
Preferencies llingüístiques: -"acción" +"aición"
m (Iguo apostrofación)
m (Preferencies llingüístiques: -"acción" +"aición")
En 1920 el KPD asistió y encabezó la delegación alemana qu'asistió al 2.º Congresu Mundial de la [[Internacional Comunista]] en Moscú.{{sfn|Fernbach|2011|p=13}}
 
A empiezos de 1921 Levi dimitió de la direición del Partíu, siguíu tamién de [[Ernst Däumig]], [[Clara Zetkin]], Otto Brass y Adolf Hoffman, que tamién dimitieron del Comité Central.{{sfn|Fernbach|2011|p=17}}{{sfn|Broué|2006|p=487}} Tou esto tuvo precedíu pola condena que realizara la Internacional Comunista a la postura de Levi en relación a una disputa interna del [[Partíu Socialista Italianu|PSI]],{{sfn|Fernbach|2011|p=15}} y la posterior concesión que la Komintern fixo al KAPD, que llogró'l estatus de "seición simpatizante" de la Internacional Comunista.{{sfn|Fernbach|2011|p=14}} Consecuencia de la salida de Levi, amontar de forma considerable la influencia de [[Béla Kun]] nel KPD, y el partíu llanzó la llamada [[AcciónAición de Marzu]] de 1921,{{sfn|Fernbach|2011|p=18}} una serie de revueltes entamaes por grupos comunistes, socialistes ya izquierdistes que fracasaron ante la respuesta gubernamental. La consiguiente represión policial afectó seriamente al partíu.
 
[[Archivu:Bundesarchiv Bild 183-Z0127-305, Berlin 1927, Reichstreffen RFB, Thälmann, Leow.jpg|thumb|Thälmann y [[Willy Leow|Leow]], líderes del RFB, en Berlín (xunu de 1927).]]
 
Dempués del fracasu de les sublevaciones, Levi foi espulsáu del Partíu Comunista por criticar públicamente la llinia política del partíu.{{sfn|Fernbach|2011|p=20}}{{sfn|Broué|2006|p=516}} A la salida de Levi asocedió-y un periodu de cierta inestabilidá nel lideralgu hasta la llegada de [[Ernst Thälmann]], que n'ochobre de 1925 convertir en líder del partíu. Dende 1924 el KPD entamara la so propia milicia paramilitar de autodefensa, el ''[[Roter Frontkämpferbund]]'' (RFB), y en 1925 tamién consolidó una seición xuvenil: la [[Lliga de los Mozos Comunistes d'Alemaña]] (KJVD).<ref>Erich Honecker (1981). [books From my Life], Pergamon, ISBN 978-0-08-024532-4, pág. 16</ref> En 1928 el lideralgu de Thälmann viose bien cuestionáu pol ''[[Wittorf affair]]'', un escándalu de malversación de fondos qu'afectaba a un protexíu so, John Wittorf. Sicasí, la intervención del líder soviéticu [[Josef Stalin]] reforzó'l so lideralgu y supunxo una reestructuración interna del KPD, que tendió escontra una mayor [[Estalinismu|estalinización]]. Esi añu la direición espulsó a la llamada "[[Partíu Comunista d'Alemaña (Oposición)|Oposición del Partíu Comunista]]" (KPO),<ref>Branko Lazitch, M.M. Drachkovitch (1986), pp. 42-43</ref> crítica cola direición exercida por Thälmann y partidaria de les idees de [[Bujarin]]. Col lideralgu internu consolidáu, mientres el 12.º Congresu del KPD en 1929, [[Ernst Thälmann]] adoptó les tesis de la Internacional Comunista sobre'l ''[[Socialfascismo]]'' y pasó a l'acciónaición con una política de confrontación col SPD.
 
Thälmann, al igual que la ''Komintern'', sostenía que'l capitalismu taba entrando nuna [[Crac de 1929|fonda crisis]], y que los sindicatos izquierdistes y el SPD yeren organizaciones ''socialfascistas'', considerándoles el principal enemigu políticu del KPD.<ref>Heinrich August Winkler (1985), pág. 682</ref> La considerancia de que los socialdemócrates yeren en realidá "socialfascistas" caltener mientres dellos años, siquier hasta mediaos de la década de 1930.<ref>Klaus Schönhoven (1989), pág. 134</ref> Amás, el KPD tuvo que faer frente a otra amenaza: por esa dómina'l [[Partíu Nacionalsocialista Obreru Alemán]] d'Adolf Hitler, radicalmente [[anticomunista]], empezó a ganar un importante sofitu popular y los sos [[Sturmabteilung|milicies paramilitares]] empezaron a atacar a los comunistes.
 
== Organización ==
Mientres los años 1920 el partíu operó so los principios del [[centralismu democráticu]], polo que l'organismu executivu del partíu foi'l Congresu, que s'axuntaba siquier una vegada al añu.<ref>P. Broue (2006), pág. 635</ref> Ente los congresos celebraos, el lideralgu del partíu moraba nel [[Comité Central]] (''Zentralkomitee'', ZK) —escoyíu en cada congresu—, que taba formáu tantu por miembros de la direición (''Zentrale'') como por representantes escoyíos pola militancia, al traviés de los distritos a los que representaben.<ref>P. Broue (2006), pp. 635-636</ref> Estos representantes escoyíos pola militancia teníen de dar cunta ante los sos eleutores de les sos accionesaiciones, lo que podía traducise na so destitución si'l eleutores nun taben satisfechos colos mesmos.<ref>P. Broue (2006), pág. 864</ref> Mientres los sos primeros años d'esistencia'l KPD emplegó a alredor de 200 trabayadores a tiempu completo, que, tal que l'historiador P. Broue señala, "recibíen la paga d'un trabayador promediu cualificáu y nun teníen privilexos, amás de ser los primeres en poder ser arrestaos, procesaos y condergaos; en casu d'haber tiroteos, tamién yeren los primeres en cayer abatíos".<ref>P. Broue (2006), pp. 863-864</ref>
 
== Resultaos electorales ==