Diferencies ente revisiones de «República Sudafricana»

Contenido eliminado Contenido añadido
m Preferencies llingüístiques
m Preferencies llingüístiques: -"acción" +"aición"
Llinia 82:
Pa reforzar la so posición, Pretorius y el so partíu esforciar ensin ésitu en llograr una unión col [[Estáu Llibre d'Orange]]. Cuando les propuestes pacífiques fallaron, Pretorius y [[Paul Kruger]] asitiáronse a la cabeza d'un comandu que crució'l Vaal al envís de forzar la unión, pero l'Estáu Llibre obligar a la retirada. Dientro del Transvaal la opinión en favor de la unión ganó la fuercia sicasí estos acontecimientos, y escontra 1860 Zoutpansberg y Lydenburg incorporárense a la república. [[Pretoria]], acabante fundar, y llamada asina n'honor al Pretorius mayor, foi fecha asientu del gobiernu y la capital del país. Los esfuercios eclesiásticos pola unidá nun fueron igualmente acertaos. La Ilesia Reformada Separatista d'Holanda unviara un mozu espositor de les sos doctrines llamáu Postma, quién, en payares de 1858, convertir en ministru de Rustenburg. Nel añu siguiente una asamblea d'ilesia xeneral esforciar por xunir tolos fieles nun gobiernu común, pero'l consistoriu de Postma refugó estes propuestes, y dende aquella fecha la Ilesia Separatista (o Dopper) tuvo una esistencia independiente. Paul Kruger, que vivió cerca de Rustenburg, fíxose un fuerte adherente de la nueva ilesia.
 
Pretorius, mientres yera inda'l presidente del Transvaal, fuera escoyíu, polos esfuerciu de los sos partidarios, presidente del Estáu Llibre d'Orange. Darréu (en febreru de 1860) llogró permisu pa tar ausente por seis meses y recaló en [[Bloemfontein]], cola esperanza de llograr pacíficamente una unión ente los dos repúbliques. Apenes dexara'l Transvaal cuando'l vieyu partíu de Lydenburg, encabezáu por Cornelis Potgieter, protestó diciendo que la unión sería muncho más beneficiosa pal Estáu Llibre que pa la xente de Lydenburg, y siguió col argumentu de que yera illegal ser el presidente de la República de Suráfrica y del Estáu Llibre coles mesmes. A la fin de los seis meses Pretorius, dempués d'una xunta tempestuosa del Volksraad, polo visto disgustáu pola situación entera, dimitió a la presidencia del Transvaal. Solicitóse-y a J. H. Grobelaar, quién fuera designáu presidente mientres l'ausencia temporal de Pretorius, que permaneciera nel cargu. El siguidores inmediatos de Pretorius agora punxéronse por demás enfurecidos pola acciónaición del partíu Lydenburg, y un mitin popular axuntar en Potchefstroom (ochobre de 1860), onde se resolvió que: (a) el Volksraad yá nun gociaba del so enfotu; (b) que Pretorius tendríen de permanecer como'l presidente de la República sudafricana, y tener permisu pa tar ausente un añu pa llograr la unión col Estáu Llibre; (c) que Schoeman tendría d'actuar como presidente mientres l'ausencia de Pretorius; (d) qu'antes de la vuelta de Pretorius pa volver a entamar los sos deberes un nuevu Volksraad tenía de ser escoyíu.
 
En 1865 una ayalga pública vacíu riquió midíes drástiques, y el Volksraad determinó la emisión de papel moneda, el que nun tiempu bien curtiu sufrió una baxa considerable. Nesi mesmu añu'l llabradores del distritu Zoutpansberg fueron conducíos a formase en círculu de carretes por una rebelión de nativos que fueron incapaces de reprimir. Schoemansdal, un pueblu al pie de Zoutpansberg, yera l'establecimientu más importante del distritu, y el puestu entós más avanzáu na ocupación europea en Suráfrica. Taba xustu dientro de la zona tropical, y foi asitiáu nuna contorna bien regada y formosa. Foi usáu como una base por cazadores y comerciantes col interior, y n'el so cercanía xuntáronse dellos pobladores d'orixe européu, munchos d'ellos paries de la [[Colonia del Cabu]] o Europa. Ganaron reputación de ser los habitantes blancos más illegales en toa Suráfrica. Cuando foi riquida ayuda, en 1865-1866 primíos por una de les tribus bantú del monte conocíes como Baramapulana, los habitantes sureños de Transvaal oxetaron que los habitantes blancos d'aquella rexón yeren demasiáu illegales ya imprudentes pa merecer la so ayuda. En 1867 Schoemansdal y una parte considerable del distritu fueron abandonaos por conseyu del comandante xeneral [[Paul Kruger]], y Schoemansdal finalmente foi quemáu y amenorgáu a cenices por un grupu de nativos. Nun foi hasta 1869 que la paz foi recuperada, y los pobladores dexaron a les tribus de monte en práutica independencia. Mentanto'l creitu públicu y les finances del Transvaal fueron de mal a peor. El papel moneda yá emitíu fuera constituyíu de cursu llegal p'atayar toles deldes, pero en 1868 el so poder de la compra yera namái'l 30 % comparáu col del oru, y escontra 1870 cayera tan baxu como'l 25 % del so valor. Los funcionarios, a quien pagaben con estos billetes depreciados, sufrieron considerables congoxes. Los ingresos pa 1869 fueron establecíos en 31 511 llibres esterlinas y el gastu en 30 836 llibres.