Abrir el menú principal

Cambios

m
Preferencies llingüístiques: -"característica" +"carauterística"
 
=== Leech ===
[[Geoffrey Leech]] dixo qu'esisten esencialmente dos tipos distintos de significáu llingüísticos: ''el conceptual y l'asociativu.'' Pa Leech el significáu conceptual d'una espresión tien que ver cola definición mesma de les pallabres y les característiquescarauterístiques de les sos definiciones. El tipu de significáu trátase usando la técnica llamada del analís de la ''característicacarauterística semántica''. El significáu conceptual d'una espresión inevitablemente arreya tantu a la definición (tamién llamada “[[connotación]]” y “[[intención]]” en lliteratura) como a la estensión (tamién llamada “[[denotación]]”).
 
El ''significáu asociativu'' d'una espresión tien que ver colo qu'el [[individuu]] entiende mentalmente del que fala. Esti significáu asociativu, pue ser subdividíu en seis tipos: connotativos, conlocativo, social, afeutivu, reflexivu y temáticu.
La Idea de la [[relatividá]] llingüística nun yera una idea orixinal nos tiempos de [[Wilhelm von Humboldt|Von Humboldt]]. Podía atopase implícita en munches teoríes sobre'l llinguaxe. Dende [[John Locke]] que yá caltenía la tesis de la intraducibilidad de les llingües y fuera más o menos espresada por diversu autores franceses ([[Condillac]], [[Destutt de Tracy]], [[Pierre Louis Maupertuis| Maupertuis]], de Gernado) a lo llargo del sieglu XVIII. Pero solu en Von Humboldt adquier la tesis de la relatividá llingüística la función de nucleu central de toa una teoría sobre'l llinguaxe y sobre el ser humanu. Solo a partir de la so obra'l relativismu convertir nuna tema recurrente.
 
Una característicacarauterística central de la filosofía llingüística de Von Humboldt ye la so considerancia del llinguaxe en conexón colos procesos psicolóxicos de [[perceición]] y conceptualización. Humboldt pensaba que'l llinguaxe desempeña un papel constitutivu nos procesos de pensamientu y tantu individual como colectivamente. Esta dimensión psicolóxica yera considerada previa a la dimensión social.
 
El llinguaxe ye concebíu como preséu del pensamientu más que como sistema de comunicación. Primero como ferramienta cognitivo, y depués, como sistema de tresmisión d'información. Primero que el llinguaxe descomponga'l pensamientu solo esiste un fluxu de sensaciones indiferenciadas, nes que s'entemecen perceiciones pures, sentimientos, deseos, etc. Tratar del pensamientu pre-articuláu, indetermináu, que Humboldt contrapone al pensamientu conceptualmente entamáu.
Saber el significáu d'una pallabra ye saber indicar la realidá qu'invoca nel [[Espiritualidad|espíritu]]. Pero hai que tener en cuenta qu'estrema ente dos planos nos cualos puede considerase al signu: unu, el planu esterior, en cuanto realidá fónica (''vox verbi''); otru en cuanto realidá interior, auténticu signu. Les pallabres pertenecientes a esti llinguaxe interior son comunes a toles llingües ya independientes de la so traducción verbal a una llingua concreta. En realidá, la relación que guarden ente sí los dos niveles del llinguaxe ye una relación [[semiótica]]: les pallabres esteriores son signos de les pallabres interiores.
 
La conocencia de les obres de [[Aristóteles]] nel sieglu XIII animó les reflexones llingüístiques de los filósofos medievales. Impulsó les investigaciones sobre les propiedaes terminorum y los sincategoremata, esto ye sobre la naturaleza [[semántica]] de los términos y sobre la función y significáu de les característiquescarauterístiques llingüístiques ([[William de Shyreswood]], [[Pedro Hispanu]], [[Guillermo de Ockham]]). Esti autores estremaron dos propiedad fundamentales nos términos: la significatio y la supossitio.
 
La ''significatio'' ye una propiedá esencial de los términos categoremáticos. Consiste na capacidá que tien el términu pa presentar l'entendimientu una cosa sol aspeutu formal. Puede ser mediata (o al traviés de la imaxe mental) o inmediata (representando propiedaes reales de lo significao). La ''suppositio'' puede ser considerada una noción tantu sintáctica como semántica.
Nel senu de la [[filosofía|filosofía continental]] la filosofía del llinguaxe nun ye estudiada, como sí asocede dientro de la [[filosofía analítica]], como una disciplina independiente. Sicasí, les reflexones en redol al llinguaxe son fundamentales n'ensame de cañes filosófiques tradicionalmente etiquetaes como pertenecientes a la [[filosofía continental]], por casu, la [[semiótica]], la [[Fenomenoloxía (filosofía)|fenomenoloxía]], la [[ontoloxía]], l'[[Heidegger|heideggerianismo]], la [[hermenéutica]], la [[deconstrucción]], l'[[Estructuralismu (llingüística)|estructuralismu]], el [[esistencialismu]] o la [[teoría crítica]] de la [[Escuela de Frankfurt]]. En casi toes estes disciplines la idea de llinguaxe ye unviada al conceutu de [[logos]] desenvueltu na filosofía griega antigua entendida como discursu o dialéctica. El llinguaxe y los conceutos son reparaos como formando parte de la hestoria cultural. Los ancestros denominen al llinguaxe como parte fundamental d'una vida llargo y provechoso. Anguaño siguimos teniendo esa mesma concepción.
 
Nel campu de la [[hermenéutica]], esto ye, la teoría de la interpretación polo xeneral, les reflexones en redol al llinguaxe xugaron un papel fundamental nel senu de la [[filosofía continental]] a lo llargo de too el [[sieglu XX]]sobremanera dientro de la llinia de reflexón empecipiada por [[Martin Heidegger]] cola so propuesta de xiru ontolóxicu de la comprensión. [[Martin Heidegger]] combinó la [[Fenomenoloxía trascendental|fenomenoloxía]] desenvuelta pol so maestru [[Edmund Husserl]], la hermenéutica de [[Wilhelm Dilthey]] y gran cantidá de conceutos heredaos de la filosofía de [[Aristóteles]] pa desenvolver la so concepción particular del llinguaxe. [[Heidegger]] consideraba que'l llinguaxe anguaño ta cosificado pol sobreuso de los conceutos más fundamentales y, por ello, estos conceutos yá nun son aptos pa entamar l'estudiu en fondura del [[Ser]]. Por casu, la mesma pallabra [[ser]] cargóse con ensame d'acepciones que la faen desaparente pa la espresión. Ye por ello que Heidegger se vale de la ductibilidad del so idioma maternu, nel qu'escribió toles sos obres, l'[[Idioma alemán|alemán]] pa crear nueves pallabres que nun tuvieren cosificadas pol so usu que fueron emplegaes nel desenvolvimientu de la so filosofía. Nesti trabayu de reinvención llingüística [[Heidegger]] arrenunció a conceutos fundamentales de la tradición filosófiques como, por casu, [[conciencia]], [[ego]], [[Naturaleza humana|humanidá]], [[naturaleza]]. Dientro de los conceutos más importantes xeneraos por Heidegger atópense'l de [[Ser-en-el mundu]] ''In-der-Welt-Sein'', ''Seyn'' o ''Exsistencia'' (conforme coles traducciones habituales). Na so célebre obra [[El ser y el tiempu]] (''Sein und Zeit'', tamién traducida como ''Ser y tiempu'', prescindiendo de los artículos) Heidegger constrúi les sos filosofía del llinguaxe en redol al conceutu fundante de ''Ser-en-el mundu'', tal filosofía centrar na fala, esto ye, nel emplegu que se realiza del llinguaxe de forma cotidiana. Heidegger considera que la escritura nun ye más qu'un suplementu de la fala (nesto sigue la considerancia [[Platón|platónica]] contenida nel [[Fedro]]), esto debe a que'l llector constrúi la so propiu fala interna mientres llee. La característicacarauterística fundamental del llinguaxe ye qu'ésti ye anterior a la fala, cuando somos refundiaos al mundu'l llinguaxe yá ta ende, colos sos significaos culturalmente establecíos. Por cuenta de esti sucesu Heidegger puede falar d'una cierta precomprensión del mundu contenida, a priori, nel llinguaxe. Sicasí, esta precomprensión namái remanez una vegada nomóse la cosa o ''articuláu'l so intelegibilidad''.
 
El filósofu alemán, y discípulu de [[Martin Heidegger]], [[Gadamer|Hans Georg Gadamer]] popularizó estes idees na so obra [[Verdá y métodu]] (''Wahrheit und Methode'', 1960) na que proponía una ontoloxía hermenéutica completa. Nesta obra Gadamer considera que'l llinguaxe ye "la esencia del ser humanu" y que como tal ye'l mediu al traviés del cual ye posible que la comprensión tenga llugar nel ser humanu, ye más, tou lo que puede ser entendíu ye llinguaxe. Pa Gadamer el mundu ye constituyíu lingüísticamente y nun puede esistir namás allá del llinguaxe.