Diferencies ente revisiones de «Llatín vulgar»

m
Iguo testu: -"treinta" -"trenta"
m (Preferencies llingüístiques: -"característica" +"carauterística")
m (Iguo testu: -"treinta" -"trenta")
El sieglu III suel considerase como'l periodu en que, más allá de les declinaciones, bona parte del vocabulariu taba camudando (por casu, equus → cavallus, etc.). Sicasí, ye obvio qu'estes mutaciones nun fueron uniformes en tol Imperiu, asina que pue que les diferencies más llamatives atopáranse ente les formes diverses de llatín vulgar que se daben nes distintes provincies (tamién por cuenta de la alquisición de nuevos localismos)
 
Tres la cayida del Imperiu romanu d'Occidente, dellos sieglos el llatín vulgar coesistió col llatín tardíu escritu, porque los falantes de llingües romances vernácules preferíen escribir usando la prestixosa gramática y ortografía tradicional llatina. Pero, anque eso yera lo qu'intentaben, de cutiu lo qu'escribíen nun respetaba les normes del llatín clásicu. Sicasí, nel tercer Conciliu de Tours en 813, decidióse que'l cleru predicara en llingua vernácula pa que la audiencia los entendiera. Ésti podría ser un momentu documentáu de la evolución diacrónica del llatín; en 842, menos de treintatrenta años depués del Conciliu de Tours, los Xuramentos d'Estrasburgu, que reproducen un alcuerdu ente dos de los herederos de Carlomagno, fueron redactaos en dos llingües; una xermánica qu'evolucionaría nel alemán, y otru romance, qu'a les clares yá nun yera llatín, qu'evolucionaría nel francés: 
[[Ficheru:Sacramenta_Argentariae_(pars_brevis).jpg|thumb|Extrautu de los X''uramentos'']]
Esti llatín tardíu, posiblemente de Roma, paez reflexar estes alquisiciones, al amosar el cambéu que se taba produciendo nesa zona (dafechu identificable con Italia). Entós, los testos del Derechu Romanu, tanto los de Xustiniano como los de la Ilesia Católica, sirvieron pa "conxelar" el llatín formal, unificáu finalmente polos copistes medievales y, de magar, separáu del yá independiente romance vulgar. La llingua escrita siguió esistiendo como llatín medieval. Los romances vernáculos fueron reconocíos como llingües estremaes, separaes y empezaron a desenvolver normes y ortografíes propies. Entós, "llatín vulgar" dexó de ser un parámetru útil pa identificar a les diverses llingües romances.