Diferencies ente revisiones de «Reinu de Prusia»

Ensin cambiu de tamañu ,  hai 1 añu
m
Bot: Troquéu automáticu de testu (-alquisición +adquisición)
m (Iguo testu: -"anexionáu" +"anexonáu")
m (Bot: Troquéu automáticu de testu (-alquisición +adquisición))
La primera d'elles foi la [[Segunda Guerra de Schleswig]] (1864), que Prusia empecipió y ganó cola ayuda d'Austria. Dinamarca foi ganada y apurrió los ducaos de Schleswig y Holstein a Prusia y Austria, respeutivamente.
 
L'alministración estremada de Schleswig y Holstein foi'l motivu pa la guerra austru-prusiana de 1866 (tamién conocida como la [[guerra de los Siete Selmanes]]), na que Prusia, aliada col [[Reinu d'Italia (1861-1946)|reinu d'Italia]] y dellos Estaos xermanos del Norte, declararon la guerra al Imperiu austriacu. La coalición comandada per Austria foi ganada y dellos Estaos xermanos (el [[Reinu de Hannover]], el [[Eleutoráu de Hesse]], el [[Ducáu de Nassau]] y la ciudá llibre de [[Frankfurt]]) fueron anexonáus a Prusia. Los territorios apostaos de Schleswig y Holstein pasaron a tar baxu plenu dominiu prusianu. Gracies a l'alquisiciónadquisición d'estos territorios foi posible la unión de [[Renania]] y [[Westfalia]] col restu del reinu. Foi entós cuando Prusia algamó la so mayor estensión, que caltuvo hasta la so estinción como reinu en 1918.
 
La [[Confederación Xermánica]] foi sustituyida en [[1867]] pola [[Confederación Alemana del Norte]], sol dominiu de Prusia, y con aliances militares colos Estaos xermanos del Sur (sacante Austria). La unificación d'Alemaña ( ''[[Kleindeutsche Lösung|Kleindeutschland]]'') entamada por Bismarck taba mui cerca de concretase. Guillermo taba decidíu a conquistar el territoriu d'Austria, pero Bismarck convenciólu por qu'abandonara la idea, yá que vía n'Austria un pervalible aliáu futuru.
La casa reinante en Prusia yera la dinastía Hohenzollern. Herederos de los margraves y los caballeros teutónicos, el so nome deriva de Zollern, un castiellu del sieglu XIII que la familia tenía cerca de la ciudá de Stuttgart. La importancia política de los Hohenzollern creció colos sieglos. Partiendo del primitivu condáu de Zollern y del burgraviado de Núremberg, la caña francona d'esta familia llegó a rexir l'Imperiu alemán ente 1871-1918.
 
El margrave eleutor de Brandeburgu [[Federico I de Prusia|Federico III]] por razones de prestíu, llogró'l títulu de rei ''en'' Prusia, autorizáu pol emperador [[Leopoldu I d'Habsburgu|Leopoldu I]], a cambéu del sofitu prusianu mientres la [[guerra de Socesión española]]. A lo llargo del sieglu XVIII foi creciendo'l poder de los reis prusianos. Vencieron a los [[Habsburgu]] [[austria]]]cos nos trés [[Guerres de Silesia|Guerres Silesies]], aumentando considerablemente la so poder cola alquisiciónadquisición de [[Silesia]]. [[Federico'l Grande|Federico II]] adoptó'l títulu de ''Rei de Prusia'' en 1772, el mesmu añu en que anexonó la mayor parte de la [[Prusia Real]] na [[Particiones de Polonia|Primer Partición de Polonia]].
 
Tres la [[guerra francu-prusiana]], Guillermu I de Prusia foi proclamáu Emperador alemán (y non Emperador d'Alemaña) el [[18 de xineru]] de [[1871]] nel salón de los espeyos del [[palaciu de Versalles]]. Fundóse un únicu Estáu de calter federal col rei de Prusia como xefe d'Estáu, col títulu imperial y "presidente" o ''[[primus inter pares]]'' de los monarques que se federaron de los reinos de [[Baviera]], [[Baden-Wurtemberg|Wurtemberg]], [[Saxonia]], el Gran Ducáu de [[Baden (Alemaña)|Baden]] y el de [[Hesse]]. Tamién quedaron incorporaes les ciudaes llibres de [[Hamburgu]], [[Lübeck]] y [[Bremen]].
126 195

ediciones