Diferencies ente revisiones de «Estaos Pontificios»

m
Bot: Troquéu automáticu de testu (-resolvimientu +resolución)
m
m (Bot: Troquéu automáticu de testu (-resolvimientu +resolución))
{{AP|Unificación d'Italia}}
 
Los aires revolucionarios que soplaben con fuercia por toa Italia derivaron en corrientes impulsoras de la unidá nacional. El rei sardu-piamontés [[Carlos Alberto de Saboya|Carlos Alberto]] asumió les iniciatives en pro de tal unidá y declaró la guerra a Austria. El papa [[Pío IX]], nun quixo xunise a la causa, actitú que nun-y perdonó'l pueblu romanu. Españó la rebelión y [[Pío IX]] tuvo que fuxir de Roma en payares de [[1848]]. Abolióse'l poder temporal del papa y proclamóse la [[República Romana (1849)|II República Romana]]. Entamóse un contingente militar apurríu por diversu naciones católiques y el [[12 d'abril]] de [[1850]] el socesor del apóstol Pedro tornaba a Roma, abolida la efímera república. Nel branu de [[1859]] delles ciudaes de la Romaña llevantar contra l'autoridá del papa y adoptaron la plebiscitaria resolvimienturesolución de anexionarse al [[Piamonte]], lo que se llevó a efeutu en marzu de [[1860]]. Esi mesmu añu, [[Víctor Manuel II|Víctor Manuel]] solicitó formalmente del papa la entrega d'Aveséu y de Marques, lo que Pío IX refugó faer. Les tropes piamonteses enfrentar a les del papa, que resultaron ganaes en [[Batalla de Castelfidardo|Castelfidardo]] (18 de setiembre) y en Ancona (30 de setiembre). La Ilesia viose privada d'aquelles rexones que, n'unión de la de Toscana, de Parma y de Módena -éstes por voluntá mesma espresada por aciu plebiscitos-, se anexionaron al creciente reinu de [[Piamonte-Cerdeña]] (payares de 1860), que pasaba a denominase reinu d'Italia del Norte. Los Estaos Pontificios quedaben definitivamente desmembrados y amenorgaos a la ciudá de Roma y la so redolada, onde'l papa, so la proteición de les tropes franceses, siguió enagora exerciendo la so tornada autoridá civil.
 
En [[1870]] españó la [[Guerra Franco-prusiana]] y l'emperador francés [[Napoleón III]] precisó disponer de tolos efectivos militares, incluyíes les unidaes de guarnición en Roma. Italia foi aliada de Prusia nesta guerra, polo que cuntó col beneplácito del [[Canciller d'Alemaña]] [[Otto von Bismarck]] p'actuar ensin reparos contra les posesiones del pontífiz profrancés. [[Pío IX]] axuntó ocho mil soldaos nun desesperáu intentu d'aguantar, pero l'insuficiente exércitu episcopal nun pudo contener a les divisiones italianes que colaron sobre Roma. El [[20 de setiembre]] de 1870 entraben na capital del reinu d'Italia en que'l so palaciu del [[Quirinal]] establecía la so corte'l rei Víctor Manuel II. El 20 de setiembre de 1900, con motivu del XXX aniversariu de la ocupación de Roma, los Estaos Pontificios yeren disueltos.
126 195

ediciones