Diferencies ente revisiones de «Reinu suevu»

m
Iguo plurales
m (Iguo testu: -"see" -"sede")
m (Iguo plurales)
En 456, tres la muerte del emperador Valentiniano III y l'accesu al tronu imperial del [[galorromano]] [[Avito]], el rei visigodu [[Teodorico II]] empecipió una gran campaña militar pa estender el [[reinu visigodu de Tolosa]] escontra [[Hispania]] lo que llevaría a enfrentase al creciente poder del reinu suevu. Pela so parte Rechiario reiniciara los saqueos pola [[Cartaginense]] y la [[Tarraconense]] dando per rotu'l pactu de 453 por causa de la muerte del emperador, y faciendo casu omiso de les protestes presentaes por dos tales embaxaes de [[Avito]] y de [[Teodorico II]]. Asina'l 6 d'ochobre de 456 tuvo llugar una gran batalla a veres del [[ríu Órbigo]] ente l'exércitu visigodu comandado por el mesmu Teodorico II, detentando l'autoridá que-y confiriera l'emperador, y l'exércitu suevu. La resultancia de la [[batalla del ríu Órbigo]] foi una gran derrota pa los suevos que vieron como de siguío la so capital [[Braga]] yera ocupada polos visigodos y el so rei Rechiario yera prindáu y executáu en Porto. Nel so llugar Teodorico II nomó un gobernador de nome [[Agiulfo]] y de siguío dirixióse a Mérida, onde conoció la muerte del emperador Avito. Teodorico II volvió precipitadamente a la Galia, pero dexó un exércitu en Hispania que s'apoderó y escaló diverses llocalidaes del Pandu cimeru como [[Astorga]], [[Palencia]] y el ''[[castrum]]'' de [[Coyanza]] ([[Valencia de Don Juan]]).{{Harvnp|García Moreno|1982|p=261}}
 
Nel 457 Agiulfo, el gobernador nomáu por Teodorico II, remontar contra ésti pero foi derrotáu y muertu. Nesti contestu produció un rebrote de la resistencia sueva formándose dellos grupos que los sos líderes enfrentar ente sigo pola xefatura del antiguu reinu: primero, [[Maldras]] y [[Framtán]], y depués [[Requimundo]] y [[Frumario]] —Requimundo, que la so base de dominiu asitiar na zona occidental de la Gallaecia, defendía una política d'amistá col poder visigodo y col Imperiu, ente que Frumario, que los sos sofitos atópase na Gallaecia meridional ya interior, yera contrariu a cualquier alcuerdu—. Teodorico II reaccionó unviando a la Gallaecia un exércitu mandáu por un ''comes'' visigodu, [[Sunierico]], y el ''magister militum'' del nuevu emperador [[Mayoriano]], [[Nepociano]], qu'atacó Llugo, y apoderóse nel 460 de [[Santarem]] na Lusitania. Cuatro añoaños dempués morría Frumario polo que'l reinu suevu quedó so l'autoridá d'un únicu ''[[Monarca|rex]]'', Requimundo, que foi reconocíu pol rei visigodu. A partir d'entós Teodorico II caltuvo una especie de supremacía sobre'l nuevu reinu suevu unificáu que la so consecuencia principal foi la conversión del rei Rechimundo al [[Arrianismu|cristianismu arrianu]] y la d'otros munchos suevos.{{Harvnp|García Moreno|1982|p=262-264}}
 
Requimundo intentó acabar con tutelar visigoda y pallo empecipió un acercamientu cola aristocracia galaica y del norte de Lusitania, que dio como resultáu la entrada pacífica del rei suevu en Lisboa en 468, plaza que-y foi apurrida pola nobleza de la ciudá empobinada por un tal Lusidio, y ello a pesar de que na primavera d'esi mesmu añu los suevos escalaren [[Conimbriga]]. Hidacio recueye esti cambéu d'actitú de l'antigua aristocracia senatorial romana respectu de los suevos —debida a la eficacia cada vez menor del poder imperial pa defender los sos intereses—, pero desgraciadamente'l so ''Chronica'' atayar nel añu 469 y nun volveremos tener noticies del reinu de los suevos hasta la segunda metá del sieglu siguiente.{{Harvnp|García Moreno|1982|p=266-267}}